கொரோனா வைரஸ் பற்றி அம்மாவின்  அறிவுரை

அம்மாவின் குழந்தைகள் கொரானா வைரஸ் பற்றிய அச்சத்தில் வாழ்கிறீர்கள் என்பதை அம்மா அறிவேன். அமமா உங்கள் எல்லாரையும் பற்றி நினைக்கிறேன்; உங்களுக்காகப் பிரார்த்திக்கிறேன். நீங்கள் எல்லாரும் மிகுந்த எச்சரிக்கையாகவும் விழிப்புணர்வுடனும் இருக்கவேண்டிய நேரம் இது. இந்த சவாலை துணிச்சலோடும், சுய கட்டுப்பாடோடும் ஒற்றுமையாகவும் எதிர்கொள்ளவேண்டிய நேரம் இது. நீங்களெல்லாம் அச்சத்துடன் இருக்கிறீர்கள் என்று அம்மாவுக்குத் தெரிகிறதென்றாலும், அச்சம் எவ்விதத்திலும் நமக்கு உதவப் போவதில்லை.  வேண்டியது எச்சரிக்கையும் விழிப்புணர்வும் மட்டுமே. இப்போது துணிச்சல் தான் அத்தியாவசியம். துணிச்சல் இருந்தால் எதையுமே நாம் வெற்றிகொள்ள முடியும். அதனால் பயத்தை விட்டொழித்து துணிச்சலை வரவழைத்துக்கொள்ளுங்கள்.  இந்த வைரஸை ஒழிக்கும் எதிர் வைரஸ் துணிச்சல் மட்டுமே.  தைரியமே நம் மனதின் எதிர்-வைரஸ்.  நீங்கள் தைரிய லட்சுமியை நட்பாக்கிக்கொண்டால், எந்தச் சவாலையும் வெல்லும் துணிச்சலையும் பலத்தையும் பெறுவீர்கள்.

அரசாங்கமும், சட்ட ஒழுங்கு நிர்வாகமும் தந்துள்ள எல்லா அறிவுறைகளையும் கட்டுப்பாடுகளையும் என் குழந்தைகள் எல்லாரும் கண்டிப்பாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். அதே சமயம் தீவிரமாக உள்ளம் உருகப் பிரார்த்தனையையும் செய்யுங்கள். நமது பாட்டிமார்கள் சொல்வார்கள் அல்லவா, “மருந்தையும் குடியுங்கள், மந்திரத்தையும் சொல்லுங்கள்” என்று? அது போல, இந்தச் சூழலில் நபது சிரத்தையான முயற்சிகளோடு கூடவே கடவுளின் அருளும் மிக அவசியம்.  ஒரு போர்க்களத்தில் போராடும் வீரன் எத்தனை சிரத்தையுடனும் கவனத்துடனும் இருப்பானோ அதுபோன்ற மனப்பான்மையை ஒவ்வொரு குடிமகனும் மேற்கொள்ளவேண்டும். குழந்தைகளே,  இறந்தவர்களின் ஆத்மா சாந்தியடையவும், அவர்களை இழந்த குடும்பங்களுக்கு மன அமைதி கிட்டவும் பிரார்த்ததை செய்யுங்கள்.

மூன்று வருடங்களுக்கு முன் 2020இல் இவ்வுலகம் சந்திக்கவிருக்கும் ஓர் பேரழிவினைப் பற்றி அம்மா உள்ளுணர்வில் கண்டேன். இதன் பாதிப்பைத் தணிப்பதற்கென, இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் அம்மா ‘வெள்ளை மலர்ப்பொழிவு தியானத்தை’  உலக அமைதிக்காகவும், இறையருளைப் பிரார்ததிப்பதற்காகவும் உருவாக்கினேன்.  வரும் ஆபத்திலிருந்து முற்றிலும் தப்பிக்க இயலாது, ஒரளவேனும் அதன் தாக்குதலை அனுபவித்துத் தான் ஆகவேண்டும் என்பதும் அத்  தியானத்தின் சூசகமான கருத்து. உலக நன்மைக்காக, அம்மா இந்த தியான முறையை விளக்கி, கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக இதனை அம்மாவின் குழந்தைகளிடையே பரவலாக்கியும் வந்தேன். குழந்தைகளே, இந்த தியான முறையை நீங்களெல்லாம் ஒரு நாளைக்கு ஒரு முறையோ இரு முறையோ கடைப்பிடித்து முழு உலகிற்கும் நலன் பேணவேண்டும் என்று கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

பிரபஞ்சத்தில் எல்லாமே அலைகள் போன்றும், அதிர்வுகளாகவுமே செயல்படுகின்றன. சென்ற நூற்றாண்டில் பிரஞ்சுக்காரர்கள் ‘கன்கார்டு’ எனும் ஒலிவேகத்தைக் கடந்த வேகத்தில் பயணிக்கும் விமானத்தைக் கண்டு பிடித்தனர். அது உண்டாக்கும்  ‘சோனிக் பூம்’ எனப்படும் ஒலி அலை, கட்டடங்களையே அதிரச்செய்தும் உலுக்கியும் சேதத்தை உண்டாக்கக் கூடியதாகவும் இருந்தது. அதே போல செவிக்கினிய ஓர் பாட்டும் காற்றில் ஒலியலைகளாகவும் அதிர்வுகளாகவும் பரவுகிறது. இப்படி எல்லாமே அலைகளாகவும் அதிர்வுகளாகவுமே உள்ளன. கோபத்தினால் உண்டாகும் அதிர்வுகள் ஒரு விதம்; அது, ஒரு தாய் தன் குழந்தைக் கொஞ்சும் அதிர்வுகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது. அந்தத் தாயன்பும் கூடக் காதல் எனும் உணர்வு உண்டாக்கும் அதிர்வுகளிலிருந்தும்,  காமம் எனும் உணர்வு உண்டாக்கும் அதிர்வுகளிருந்தும் வேறுபட்டது. அதே போல, நமது பிரார்த்தனை எனும் செயல் உண்டாக்கும் அதிர்வுகள் மூலமும், கவனத்துடன் செய்யப்படும் செயல்பாடுகள் மூலமும் நம்மால் வைரஸையும் தடுக்க முடியும்.  தூய சங்கல்பத்தோடு கூடிய பிரார்த்தனைக்கு அத்தகைய சக்தி உண்டு.
படைப்பிலுள்ள எல்லாவற்றிலும் ஓர் தாள லயம் உண்டு. அதில் பூரணப் பிரபஞ்சத்துக்கும் அதில் வாழும் ஒவ்வொரு உயிரினத்துக்கும் இடையே மறுக்க முடியாத உறவு உண்டு. இந்தப் பிரபஞ்சமே ஒன்றோடு ஒன்றோடு பின்னிப்பிணைந்த ஓர் மாபெரும் வலை போன்றது. ஒரு வலையின் நான்கு மூலைகளை நான்கு பேர் பிடித்திருப்பதாகக் கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள். அதன் ஒரு மூலையில் அசைவை உண்டாக்கினால், அது வலையின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் உணரப் படும் அல்லவா? அதே போல, நாம் அறிந்தாலும் அறியாவிட்டாலும் நம் ஒவ்வொருவருடைய செயல்பாடுகளும் பிரபஞ்சம் முழுவதிலும் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தத்தான் செய்கின்றன — நாம் தனி மனிதராய்ச் செய்தாலும் சரி, இல்லை ஓர் குழுவாய்ச் செய்தாலும் சரி. அதனால் தான் அம்மா அடிக்கடி சொல்கிறேன், ‘நாம் எவரும் தனித்தனித் தீவு அல்ல; நாமெல்லாம் ஒரு சங்கிலியின் பல கண்ணிகள் போல’ என்று. அதனால் ‘அடுத்தவர்கள் மாறட்டும் நானும் மாறுகிறேன்’ என்று நீங்கள் இருக்காதீர்கள். அடுத்தவர்கள் செய்கிறார்களோ இல்லையோ, நீங்கள் செய்யுங்கள்; உங்கள் உள்ளில் நீங்கள் உண்டாக்கும் மாற்றத்திலிருந்து வெளியுலகிலும் மாற்றம் உண்டாகும்.

ஒரு அடுக்கத்தின் பத்தாவது மாடியில் வசிக்கும் ஒருவர், தரை தளத்தில் வசிக்கும் ஒருவர் வீட்டில் தீப்பிடிப்பதைக் காண்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். கீழே வசிப்பவர் உதவி கேட்டுக் கூக்குரல் எழுப்புவது இவருக்குக் காதில் விழுகிறது. இவர், “தரைத் தளத்தில் தானே நெருப்புப் பிடித்திருக்கிறது? அது உங்கள் பிரச்சனை; நான் ஏன் அதைப் பற்றிக் கவலைப் படவேண்டும்?” என்று இருந்தாரேயானால் அது முற்றிலும் முட்டாள்த்தனமானது. தரை நிலையில் பிடித்த தீ கண்டிப்பாக மேல் தளங்களுக்குப்  பரவிவிடும். அதே போல, வேறொருவரின் இன்றைய பிரச்சனை நமக்கே நாளைக்கு வரும்.

இதே போலத்தான் சீனாவில் இந்த கொரானா வைரஸ் தலையெடுத்த போது, நாமெல்லாமே ‘இது சைனாவின் பிரச்சனை; நமது பிரச்சனை அல்ல’ என்று நினைத்திருந்தோம்! கடைசியில் இது நமது பிரச்சனையாகவும் இப்போது ஆகிவிட்டதல்லவா?  அவர்கள் ஏன் இந்த நோயைக் கட்டுப்படுத்தவில்லை என்பது கேள்வியல்ல; நாம் எப்படி இதனை சமாளிக்கப் போகிறோம் என்பது தான் நம்முன் உள்ள கேள்வி. நாம் எச்சரிக்கையோடும், விழிப்புணர்வோடும்,விடாமுயற்சியுடனும்  நடந்துகொண்டால் நம்மை நாமே பாதுகாத்துக்கொள்வதோடு, பிறருக்குப் பரவாமலும் தடுத்துக்கொள்ள முடியும். 
என் குழந்தைகள் என்ன செய்ய வேண்டும்? நாம் விழுந்து காலை உடைத்துக்கொள்வதாக வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அப்போது நாம் அறைக்குள்ளேயே  இரண்டு மாதம் முதல் ஆறு மாத காலம் வரையில் முடங்கித்தானே இருப்போம்? முறிந்த எலும்பு சேர்ந்து, கால் முற்றிலும் குணமாவதற்கு அத்தனை கால அளவு அவசியமாதலால், அதனைப் பெரும் சுமையாகக் கருதமாட்டோமல்லவா? அதேபோல, கொரோனா வைரஸிலிருந்து மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் நம்மைத் தற்காத்துக்கொள்ள நம்மைத் தனிமைப் படுத்திக்கொள்தல், தூய்மை பரிபாலித்தல் போன்ற நியமங்களை மேற்கொண்டே ஆகவேண்டும்.  

இந்த வைரஸால் பீடிக்கப் பட்டவர்கள் அச்சப்படக்கூடாது, தனிமையை கண்டிப்பாகக் கடைபிடித்து அடுத்தவர்களுக்குப் பரவிவிடாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அதேபோல், பாதிப்பின் முன் அறிகுறிகளை உணர்ந்தால் பொறுப்பான அலுவலர்களுக்கு விஷயத்தைத் தெரிவித்து உதவியை நாடவேண்டும்.

அமிர்தபுரி ஆசிரமத்தில் தற்போது சுமார் 3000 பேர் வசிக்கிறார்கள். இந்தியர்களைத் தவிர பிற தேசத்தும் மக்களும் இங்கே வசிக்கிறார்கள்.  ஆசிரமத்தில் அரசாங்கம் விதித்துள்ள நியமங்களைப் பொறுப்புடன் கடைபிடித்து வருகிறோம்.  வெளியாட்களை உள்ளே அனுமதிப்பதில்லை. இங்கு வசிப்பவர்கள் ஒரு வேளை வெளியூர் செல்ல நேர்ந்தால் பல நாட்களுக்கு அவர்களைத் திரும்பி உள்ளே வர அனுமதிப்பதில்லை.  இவையெல்லாம் அரசாங்கம் விதித்த நியமங்கள்; அவற்றைக் கடைப் பிடித்து வருகிறோம். இங்குள்ள 3000 பேர்களைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பு இருக்கிறது. அதனால் தான் சட்டதிட்டங்களைப் பரிபாலிக்கிறோம்.

இந்த சமயத்தில் அம்மா, ஆசிரமத்தை விட்டுப் போகாமல் உள்ளேயே வசிக்கும் ஆசிரமவாசிகளைத் நேரிட்டுச் சந்திக்கிறேன். இது வருடத்துக்கொருமுறை நிகழும் ஓர் வழக்கமான சந்திப்பு ஆகும். இந்த சமயத்தில் தான் ஆசிரமவாசிகளுக்கு அம்மாவைத் தனிமையில்  சந்தித்துத் தம் பிரச்சனைகளை அம்மாவிடம் நேரில் பகிரும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.  வருடா வருடம் சுமார் 25 நாட்கள் அம்மா இதற்கெனவே ஒதுக்குகிறேன். அரசாங்க நியமங்களை அனுசரித்து,  அம்மா தினசரி தியானத்திற்கும் பஜனைக்கும் என ஒரு முறை வெளியே வருகிறேன். (இப்போது இதுவும் நிறுத்தப்பட்டு விட்டது). மற்ற நேரங்களை ஆசிரம வாசிகளின் சந்திப்புக்கும் அவர்கள் பிரச்சனைகளைக் கேட்பதற்கும் ஒதுக்குகிறேன்.

நமது மத்திய அரசும், கேரள மாநில அரசும் மிகச் சிறப்பான விழிப்புணர்வுடனும், முன்னெச்சரிக்கையுடனும் இந்த நோய்ப் பரவலைத் தடுக்கும் நடவடிக்கைகளை எடுத்து வருகிறார்கள். அதனால்தான் இந்தியாவில் இந்த அளவாவது இந்த நோய்ப் பரவலலை கட்டுக்குள் வைக்க முடிந்திருக்கிறது. நாம் மிகுந்த கவனத்துடனும் முன்னெச்செரிக்கையுடனும் கூடவே பிராத்தனைகளுடனும் இந்த நோய் பரவாமல் கட்டுக்குள் வரச் செயல்படுவோம். நமது பாதைக்கு ஒளி காட்டுபவர்களும் அல்லது இருள் உண்டாக்குபவர்களும் நாமே. நமது பாதையில் முள்ளாகவோ அன்றி மலராகவோ இருப்பதும் நாமே. 
மனித முயற்சிக்கு எப்போதும் ஓர் எல்லை உண்டு. நாம் சாலையில் எத்தனை கவனமாக வண்டி ஓட்டிச் சென்றாலும் வேறு ஒரு ஓட்டுனர் கவனக்குறைவாய்த் தம் வண்டியை ஓட்டி நம் மீது இடித்து விபத்து உண்டாக்கலாம். எந்த செயலும் தக்க பலனை நல்க இறையருள் எனும் அம்சம் அவசியம். முதலில் வேண்டியது சரியான முயற்சி. ஆனால் வெற்றி பெற அருள் இன்றியமையாதது. அந்த அருள் வர, பிரார்த்தனை அவசியம்.
தற்போதுள்ள இந்தக் கணத்தில் தான் வாழ்க்கை இருக்கிறது என்பதை என் குழந்தைகள் புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அடுத்து விடும் மூச்சு கூட நம் வசத்தில் இல்லை.  நாம் நிகழ்காலத்தை  எவ்வளவு நன்றாய் உபயோகிக்கிறோம் என்பதே  நம் வாழ்வின் நீளத்தைத்  தீர்மானிக்கிறது. காரணம் அதில் தான் நம் ஜீவன் நிலை கொண்டுள்ளது. என் குழந்தைகள் தம்மை அறிதல் வேண்டும் என்றே அம்மா எப்போதும் சொல்லி வருகிறேன்.  நீங்கள் உங்களை அறிந்து கொள்ளுங்கள்; விழிப்புடனும், உற்சாகத்துடனும், அமைதியுடனும் உலகத்திற்காகப் பிரார்த்தியுங்கள்.
ஒவ்வொரு நாளும் உங்கள் அறையில் சிறிது நேரம் அமர்ந்து,   “ஓம் லோகா சமஸ்தா சுகினோ பவந்து” எனும் மந்திரத்தை ஜபியுங்கள். இந்த கடினமான கால கட்டத்தில் செய்யும் ஓர் நல்ல பழக்கவழக்கம் ஆகும் அது.

   “ஓம் லோகா சமஸ்தா சுகினோ பவந்து; ஓம் சாந்தி சாந்தி சாந்திஹி” 

சிவராத்திரி என்றவுடன் நாம், அது பகவான் சிவனின் இரவு என்றும், சிவனுக்கு வேண்டிய இரவு என்றும் தவறாக நினைக்கிறோம். ஆனால் பகவான் ஸ்ரீ பரமேஸ்வரனுக்கு இரவும் இல்லை பகலும் இல்லை. அவர் உறங்குவதும் இல்லை. எல்லையற்ற நித்தியமான சுத்தமான பேருணர்வே சிவ பகவான் ஆகும்.

சிவராத்திரி, விரதங்கள், விழாக்கள், ஆச்சார அனுஷ்டானங்கள் போன்றவை எல்லாம் நமக்கு வேண்டியேயன்றி, அது கடவுளுக்கு அல்ல. நாம் இதிலிருந்தெல்லாம் அறிந்துகொள்ளவேண்டிய படிப்பினை என்னவெனில் “நீ உன்னை அறிவாயாக” எனும் செய்தியேயாகும்.

சிவன் என்றால் தியாகம் மற்றும் வைராக்கியத்தின் வடிவமாகும். நமக்கு நமது அகங்காரத்தின் பாரமே மிகப்பெரிய பாரமாகும். அந்த பாரத்தை நாம் விடும் பொழுது மட்டுமே சிவப்பதத்திற்கு நாம் உயர்வோம்.

நானே தியாகம் மற்றும் வைராக்கியத்தின் வடிவமான அந்த பரிபூரணமான சிவன் என்று அறிவதே சிவராத்திரி ஆகும்.

மும்மூர்த்திகளான சிவன், விஷ்ணு, பிரம்மா என்பது மூன்று வெவ்வேறு சக்திகள் அல்ல. ஒரே ஒரு சக்தியின் மூன்று வடிவங்கள் ஆகும் மின்விளக்கு, மின்விசிறி, குளிர்சாதனப்பெட்டி இம்மூன்றும் ஒரேயொரு மின்சாரத்தின் மூலமே இயங்குகிறது.ஆனாலும் மூன்றும் மூன்று வகையில் செயல்படுகிறது.

நம்முடைய ரிஷிகள் அனைவரும் ஈசாவாஸ்யம் இதம் சர்வம் என்று கூறியிருக்கின்றனர் இந்தப் பிரபஞ்சம் கடவுள் அணிந்திருக்கும் ஆடை ஆகும் அதில் வசிப்பதும் கடவுளே ஆகும் இவ்விதத்தில் காணும் பொழுது மட்டுமே கடவுளும் இந்த உலகமும் இரண்டல்ல ஒன்றே என்று புரியும். அதனால்தான் “வசுதைவ குடும்பகம்” “லோகா சமஸ்தா சுகினோ பவந்து” என்பதுபோன்ற மந்திரங்களும் உபதேசங்களும் பிரார்த்தனைகளும் ரிஷிகள் நமக்கு கூறியிருக்கின்றனர்.

பிப்ரவரி 21 2020 அமிர்தபுரி அம்மாவின் சிவராத்திரி உபதேசம்

கேள்வி: அம்மா, மனதின் சிந்தனைகளால் சக்தி நஷ்டப்படுமா?

அம்மா: ஆன்மிக சிந்தனையாக இருந்தால் சக்தி கிடைக்கும். உறுதியான மனதை நாம் பெறலாம். இறைவன் தியாகம், அன்பு கருணை இவற்றின் உறைவிடமாவார். இறைவனைப்பற்றி நினைக்கும் அளவுக்கு நம்மிடமும் அந்த நல்ல குணங்கள் வளருகின்றன. மனம் விரிவடைகிறது. ஆனால், உலகியல் விஷயங்களைப் பற்றிச் சிந்திக்கும் மனம் உலகப் பொருள்களால் நிறைகிறது. தொடர்ந்து பலப்பல சிந்தனைகள் மனதில் மாறிமாறித் தோன்றுகின்றன. எண்ணங்களுக்கேற்பு பலன்கள் செயல்படுகின்றன. தீய குணங்கள் அதிகரிக்கின்றன. மனம் குறுகியதாகிறது. நாம் விரும்பியது கிடைக்காத போது மனம் தளர்கிறது. கோபம் வருகிறது. சக்தி நஷ்டமாகிறது. டார்ச் லைட்டை ஒவ்வொருமுறை போட்டு அணைக்கும் போதும் அதன் சக்தி குறைகிறது. அதுபோல் பொருள்களின் மீதுள்ள விருப்பத்தை அதிகரிக்கச்செய்யும் விஷயங்களைப் பற்றிப்பேகம் போது நம் மனம் பலவீனமடைகிறது. ஆன்மீக விஷயங்களைப் பேசுவதும், சிந்திப்பதும் பாட்டரியை சார்ஜ் செய்வது போன்றது. இதனால் சக்தி அதிகரிக்கும்.

ஒவ்வொருவரின் இயல்புக்கு ஏற்பவே குரு உபதேசங்களை வழங்குகிறார். ஒரே சூழ்நிலையில் இருவரிடம், இரு மாறுபட்ட முறையில் உபதேசிக்கக் கூடும். மற்றவருக்கு அளித்த அதே உபதேசத்தை எனக்கு அளிக்காதது ஏன் என்று சீடன் சிந்திப்பது முட்டாள்தனமாகும். ஒவ்வொரு சூழ்நிலையிலும் சீடனை வழிநடத்துவது எப்படி என்பது குருவுக்கு மிக நன்றாகத் தெரியும். அதனால் குருவை முழுமையாகப் பின்பற்றுவதுதான் சீடன் இலட்சியத்தை அடைவதற்கான எளிய வழி.

இருவர் ஒரு ஆசிரமத்தில் வேலை செய்து வந்தனர். அதில் ஒருவருக்கு புகைபிடிக்க விருப்பம் ஏற்பட்டது. ஆனால் அவரது நண்பர் அவரிடம், “இங்கே புகைபிடிப்பது தவறு” என்றார். முதலாமவர், “புகைபிடிப்பதில் ஒரு தவறுமில்லை . புகைபிடிக்கும் போதும் பிரார்த்திக்கலாம்” என்றார். “அப்படியானால் குருவிடம் கேட்டுப் பார்த்துவிடலாம்” என்று சொல்விட்டு நண்பர் குருவிடம் சென்றார். அவர் திரும்பி வந்து முதலாமவரிடம், “புகைபிடிப்பது தவறு. குறிப்பாக பிரார்த்திக்கும் வேளையில் புகைபிடிப்பது தவறு என்று குரு கூறினார்” என்றார். “நானும் ஒருமுறை கேட்டுப் பார்க்கிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு முதல் ஆள் குருவைக் காணச் சென்றார். அவர் புகைபிடித்துக்கொண்டு திரும்பி வந்தார்.

“நீ என்ன செய்கிறாய்? புகைபிடிக்காதே என்று குரு கூறவில்லையா?” என்று முதல் ஆள் கேட்டார். “புகைபிடிக்க குரு அனுமதி தந்தார்.” “நீ குருவிடம் என்ன கேட்டாய்?” “நான், “குருவே! புகைபிடிக்கும் போது பிரார்த் திக்கலாமா?” என்று கேட்டேன். அதற்கு குரு, “அதில் ஒரு தவறுமில்லை. அதுதான் தேவை” என்றார்.”

ஒன்றில், பிரார்த்திக்கும் போதும் மனம் கர்மத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறது. மற்றொன்றிலோ, கர்மம் செய்யும் போதும் மனம் பிரார்த்தனையில் ஆழ்ந்திருக்கிறது.

குருவிடம் ஒரு விஷயத்தைத் திறந்த மனதுடன் கேட்க வேண்டும். மாறாக, குறிப்பிட்ட கருத்தை மனதில் வைத் துக்கொண்டு கேள்வி கேட்கும் போது, குரு கூறும் பதிலை நமக்கு அனுகூலமாக மாற்ற மனம் முயற்சி செய்யும். அதன் பின்விளைவை பின்னர் அனுபவிக்க நேரிடும். அப்போதுதான் நாம் செய்த தவறு நமக்குப் புரியும். அதற்குள் காலம் கடந்திருக்கும். களங்கமற்ற மனதுடன் குருவிடம் செல்வதும், அவர் கூறுவதைப் புரிந்துகொள்வதும் தான் இவ்வாறு நடக்காமல் தடுப்பதற்கான ஒரே வழி.

ஒருவேளை, ஒரே கேள்விக்கு ஒரே பதில் குருவிடமிருந்து கிடைக்காமல் இருக்கக் கூடும். ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவரின் மனநிலைக்கு ஏற்ற பதிலை குரு அளிப்பார். பல வருடங்களாக புகைபிடிப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டு, அதை விட்டுவிட முடியாத ஒரு மனிதரிடம், சட்டென்று புகைபிடிப்பதை நிறுத்துமாறு குரு கூறாமல் இருக்கலாம். நாளடைவில் புகைபிடிப்பதில் உள்ள ஆர்வத்தைக் குறைத்துக்கொண்டு வருமாறு அவரிடம் கூறலாம். புகைபிடிக்கும் போதும் பிரார்த்திக்க சம்மதித்ததன் மூலம் அந்த மனிதரின் மனதை புகைபிடிக்கும் போதும் பிரார்த்தனையில் ஈடுபடுத்தவே குரு முயற்சி செய்கிறார். நாளடைவில் பிரார்த்தனை வலிமையடையும் போது, இயல்பாகவே அந்த மனிதருக்கு புகைபிடிப்பதில் ஆர்வம் குறைந்துவிடும். இறுதியில் அவர் புகைபிடிப்பதை அடியோடு விட்டுவிட முடியும். அதேசமயம், போதுமான அளவு மன உறுதி உள்ள ஒருவராக இருந்தால் புகைபிடிப்பதை சட்டென்று நிறுத்திவிடுமாறு குரு உபதேசிக்கலாம்.

தாய்ப்பால் குடிக்கும் குழந்தைக்கு மாமிச உணவைக் கொடுத்தால் அது ஜீரணமாகாது. வாந்தி எடுக்கும். அதுபோல் ஒவ்வொருவரின் உடல், மன நிலையைப் பார்த்தே குரு உபதேசிக்கிறார். சீடனின் மனநிலைக்கு ஏற்பவே குரு உபதேசம் அளிக்கிறார். இந்த கதையின் மூலம் புகைபிடிக்குமாறு அம்மா கூறவில்லை. ஒருவருக்கு புகைபிடிப்பதில்தான் ஆனந்தம் என்றால், மற்றொருவருக்கு அதன் நாற்றத்தைத் தாங்கவே முடியாது. அப்படியானால் பொருளில் அல்ல ஆனந்தம்; அது நம் உள்ளே இருக்கிறது.

ஒரு வேலையும் செய்யாமல் சோம்பேறியாக இருக்கும் ஒருவனிடம், “இதைவிட நீ திருடுவது நல்லது” என்று குரு கூறலாம்). உண்டு, குடித்து, சோம்பேறியாக வாழ்வதை விட திருடுவது நல்லது என்று சொல்லும் போது, குரு கூறுவதைப் புரிந்துகொள்ளக் கூடிய களங்கமற்ற மனம் இருக்க வேண்டும். சோம்பேறியாக வாழும் தமோ குணமுள்ள ஒருவரிடம், தமோ குணத்தை நீக்கி, ரஜோ குணத்திற்கு முன்னேறவே குரு கூறுகிறார். ஒன்றும் செய்யாமல் சோம்பேறியாக வீணாகப் பொழுதைக் கழிக்கும் தமோகுணக்காரரை விட ரஜோ குணம் உள்ளவர்களால் விரைவாக இலட்சியத்தை அடைய முடியும். தமோ குணத்தை விட ரஜோ குணம் மேல் என்பதுதான் இதன் பொருள்.

பக்தை: அம்மா, எனக்குத் தெரிந்த எல்லாத் தெய்வங்களையும் வணங்கினேன். சிவனையும், தேவியையும், மற்ற பல மந்திரங்கள் மூலம் பல தெய்வங்களையும் வழிபட்டேன். ஆனால், அவற்றால் ஒரு நன்மையும் ஏற்பட்டதாகத் தெரியவில்லை.

அம்மா: மகளே, ஒரு மனிதன் தாகத்தால் வருந்தினான். அருகில் எங்கும் குடிநீர் கிடைக்கவில்லை. யாரோ ஒருவர், இந்த இடத்தில் தோண்டினால் விரைவில் நீர் கிடைக்கும் என்று கூறினார். உடனே அவன் அங்கு சிறிய குழி தோண்டினான். தண்ணீர் கிடைக்கவில்லை சிறிது தூரத்தில் மற்றொகு குழி தோண்டினான். தண்ணீர் இல்லை இவ்வாறு பல இடங்களில் முயற்சி செய்து பார்த்தும் பலனில்லை இறுதியில் அவன் தளர்ந்து விழுந்தான். அந்த வழியாக வந்த ஒருவர் அவனிடம் விழுந்து கிடப்பதன் காரணம் என்ன என்று கேட்டார். அதற்கு அவன் “நான் தண்ணீருக்காகக் குழி தோண்டித் தோண்டித் தளர்ந்துவிட்டேன் முதலில் தாகம் தீர தண்ணீர் இல்லை என்ற துன்பம். இப்போதோ குழி வெட்டியதால் உடலின் சக்தியும் போக துன்பம் இருமடங்கானதுதான் மிச்சம்” என வருத்தத்துடன் கூறினான். வந்தவர், “நீ ஒரே இடத்தில் ஆழமாகத் தோண்டியிருந்தால் எளிதாகத் தண்ணீர் கிடைத்திருக்கும். ஆனால், நீயோ பல இடங்களில் சிறிய சிறிய குழிகளைத் தோண்டியிருக்கிறாய். அதனால்தான் ஏமாற்றம் அடைய நேர்ந்தது” என்றார். மகளே, நீ பல தெய்வங்களை வழிபட்டதும் இதுபோல்தான். பலன் கிடைக்கவில்லை. எல்லா தெய்வங்களும் ஒன்றே என நீ நினைத்திருந்தால் தவறேதுமில்லை.மாறாக, வேறு வேறு வடிவங்கள் என வித்தியாசமாக நினைத்தது தான் தவறாகும். ஒருவன் ஒரு மூவாண்டன் (3 ஆண்டுகளில் பலனளிப்பது) மாஞ்செடியை நட்டான். அதற்குத் தேவையான உரமிட்டு நல்லமுறையில் வளர்த்தான். பூக்கவேண்டிய சமயம் வந்தபோது அந்த செடியை வேரோடு பிடுங்கிவிட்டு அந்த இடத்தில் வேறொரு செடியை நட்டான். மூன்று வருடங்கள் ஆக இரண்டு நாட்களே தேவை. அத்தனை பொறுமை அவனுக்கில்லை. எப்படிப் பலன் கிடைக்கும்? சமயம் வரும்வரை காத்திருக்கும் பொறுமை அந்த மனிதனைப் போலவே உனக்குமில்லை. பல இடங்களுக்குச் சென்று, பல மந்திரங்களை ஜபித்து, பல தெய்வங்களை வழிபட்டாய். அதனால் பலன் கிடைக்கவில்லை. அதுமட்டுமின்றி நீ இறைவனை வணங்கியது உலக சுகத்தினை அடைவதற்காகவேயன்றி இறைவனைக் காணவேண்டும் என்ற ஆசையால் அல்ல. உலகப் பொருள்களைப் பெறுவதற்காகக் கடவுளிடம் காட்டும் பக்தி உண்மையான பக்தியல்ல. நீ தியானித்தது உனக்கு விருப்பமான பொருள்களையே அன்றி இறைவனை அல்ல. அதனால்தான் நீ பல இடங்களுக்கும் அலைந்து திரிந்தாய். ஒரு மந்திரம் ஜபித்தபோது பலன் கிடைக்கவில்லை என நினைத்து வேறொரு மந்திரம்; அதிலும் தோல்வியே என்றபோது மற்றொரு மந்திரம். என மாறி மாறி ஜபித்தாய்; இதனால் காலம் விரயமானதுதான் மிச்சம். நீ அரண்மனையிலுள்ள தங்கத்தைப் பெற ஆசைப்பட்டாய், ராஜாவை விரும்பவில்லை. ராஜாவிடம் அன்பு காட்டியிருந்தால் தங்கமும் கிடைத்திருக்கும், ராஜாவும் கிடைத்திருப்பார். அதுபோல் நீ இறைவனை மட்டும் நினைத்திருந்தால் எல்லா செல்வமும் உன்னைத் தேடி வந்திருக்கும். ஆனால், செல்வத்தை விரும்பிய நீ இறைவனை விரும்வில்லை. ஆசைகளைத் துறந்து அனைத்தையும் இறைவனின் திருப்பாதங்களில் சமர்ப்பித்து சாதனை செய்திருந்தால் நீ இன்று மூவுலகிற்கும் அதிபதியாக ஆகியிருப்பாய். ஆனால், நீ ஆசைப்பட்டது செல்வத்தை அல்லவா? அதனால் துரியோதனனைப்போல் ஆனாய்.

துரியோதனன் குடிமக்களையும், நாட்டையும் விரும்பினான். பலன் அவனும், அவனைச் சேர்ந்தவர்களும் எல்லாவற்றையும் இழந்தனர். ஆனால், பாண்டவர்கள் பகவானின் நட்பை விரும்பினர். அந்த ஒரு நினைவு மட்டுமே அவர்கள் மனதில் நிறைந்திருந்தது. அதனால் அவர்களுக்கும் பகவானும் கிடைத்தார். நாடும் கிடைத்தது. அதனால் மகளே, நீ உலகப் பொருள்களிடமுள்ள ஆசைகளை விட்டுவிடு. இறைவனைப் பெற்றுவிட்டால் எல்லா செல்வமும் உன்னை வந்தடையும். எல்லாவற்றையும் இறைவனுக்கு அர்ப்பணம் செய்து பொறுமையோடு சாதனை செய். பலன் கிடைக்கும்; நிச்சயம் கிடைக்கும். சொத்து சுகங்களும் உண்டாகும். நிறைய மந்திரம் ஐபித்து விட்டு உடனே பலன் கிடைக்கவேண்டும் என்று நினைப்பது சரியல்ல அர்ப்பண மனப்பான்மையும் பொறுமையும் வேண்டும்.

பக்தை: அம்மா, சாதனை செய்வதால் மன அமைதி கிடைக்குமா ?

அம்மா: மகளே, சாதனை செய்வதால் மட்டும் மன அமைதி.கிடைப்பதில்லை. அகங்காரத்தை நீக்கி சாதனை செய்தால்தான் சாதனையால் வரும் நன்மையை அனுபவிக்க முடியும்; அமைதியையும், நிம்மதியையும் பெற முடியும்.

கடவுளை வணங்குபவர்கள் எல்லோரும் நிம்மதியாகஇருக்கிறார்களா என்று சிலர் கேட்பதுண்டு. தனது லட்சியம் என்ன என்பதைப் பரிந்துகொண்டு வணங்கினால் அல்லவா தனது பலவீனங்கள் என்ன என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளவும், அவற்றை நீக்கி மனதூய்மை பெறவும் முடியும். சாஸ்திரங்களைப் புரிந்துகொண்டு, சத்சங்கம் கேட்டு அதன்படி வாழ்பவர்கள் சாதனை செய்தால்தான் பலன் கிடைக்கும்.

தனது தவத்திற்குத் தடையாக வந்த காரணத்தால் .பறவையைச் சுட்டெரித்த சன்னியாசியின் கதையைக் கேட்டதில்லையா? அந்த சன்னியாசி தவம் செய்தார். ஆனால், ஒரு நிமிடத்தில் கோபம்வந்துவிட்டது. சத்சங்கங்கள் கேட்காமல், அவற்றைப் புரிந்துகொள்ளாமல், ஆன்மீகம் என்பது என்ன என்று தெரிந்துகொள்ளாமல் சாதனை செய்வதால் அகங்காரமும், கோபமும்தான் மிஞ்சும்.

பக்தை : அம்மா, வாழ்வில் அமைதியும், நிம்மதியும் இல்லை துன்பமே நிறைந்துள்ளது. இதனால் இப்படி ஒரு வாழ்வு எதற்கு எனத்தோன்றுகிறது.

அம்மா: மகளே, உன்னிடமுள்ள அகங்காரத்தான் உனது துன்பத்திற்குக் காரணம். அமைதிக்கும், நிம்மதிக்கும் உறைவிடமாக விளங்கும் இறைவன் உன் உள்ளத்தில் இருக்கிறார். ஆனால், அகங்காரத்தை நீக்கி சாதனை செய்தால்தான் அதை அறிய முடியும். குடையைக் கக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டு இனி வெயிலில் ஒரு அடி வைக்கக்கூட என்னால் முடியாது, நான் தளர்ந்துபோய்விட்டேன் என்று கூறுவது போலிருக்கிறது உனது பேச்சு. குடையை விரித்துப் பிடித்திருந்தால் வெயிலில் கஷ்டப்பட நேர்ந்திருக்காது. ஆன்மிக குணங்கள் உன்னிடம் இருக்கின்றன. அகம்பாவத்தை நீக்கி அங்கு இறைவனை எழுந்தருளச் செய்தால்போதும்; அமைதியையும், நிம்மதியையும் தேடி எங்கும் அலையவேண்டாம். மகளே,சரியான இலட்சியமும்,தத்துவமுமே கடவுள்.ஆனால், அகம்பாவமுள்ள மனதில் இலட்சியத்திற்கு இடமில்லை .எனவே, அகம்பாவத்தைப் பணிவின் மூலம் நீக்க வேண்டும். அப்போது நம்மிடமுள்ள சக்தியால் நமக்கு அமைதியும், நிம்மதியும் கிடைக்கும்.

தங்கத்தைத் தீயில் இடுவதன் விளைவாக விதத்தில் நாம் விரும்புகின்ற வடிவத்தில் அதை வார்த்தெடுக்க முடிகிறது.இரும்பைத் தீவில் காய்ச்சுவதன்மூலம் வேண்டிய விதத்தில் அதை  வடிவமைக்க இயலுகிறது. அதேபோல் நம்முடைய அகங்காரத்தை கடவுளாகின்ற அக்கினியில் ஹோமித்துவிட்டால் நம்முடைய உண்மையான சொரூபமாக ஆகிவிட இயலும்.

அம்மாவின் அருளுரை

அம்மாவின் 66வது அவதாரத் திருவிழா அருளுரை
27 செப்டம்பர் 2019, அமிர்தபுரி – அமிர்தவர்ஷம் 66

குழந்தைகளே, அனைவரும் ஒற்றுமையுடனும், அன்புடனும் இங்கே குழுமியிருப்பதைக் காணும்போது, பல நிறமுள்ள மலர்களால் அழகாகக் கட்டப்பட்ட மனங்கவரும் பூமாலையைப் போல் அம்மாவுக்குத் தோன்றுகிறது. உங்களது இவ்வுள்ளமும், தொண்டு மனப்பான்மையும் மேன்மேலும் வளர்ந்து ; பரந்ததாகி. மக்களுக்குப் பயன்படட்டும் என்று அம்மா பரமாத்மாவிடம் வேண்டிக்கொள்கிறார்.

இது ஒரு மகிழ்ச்சியின் நிமிடம் என்றாலும், உலகின் பல்வேறு இடங்களிலும் நடக்கும் இயற்கைச் சீற்றங்களாலும், கலவரங்களாலும், வன்முறைகளாலும் பாதிக்கப்பட்டவர்களது வாழ்க்கையை நினைக்கும்போது அம்மாவின் இதயம் துன்பமடைகிறது. கடும் வெயிலும், அடைமழையும், இயற்கைச் சீற்றங்களும், தொற்றுநோய்களும் கேரளத்தையும், பிற மாநிலங்களையும் துன்புறுத்துகின்றன. இடையறாத கண்ணீருடன் வாழும் குடும்பங்கள் எத்தனையோ; பெற்றோரையும், உற்றோரையும் இழந்த குழந்தைகள் எத்தனையோ..! பல நாடுகளிலும் தீ விபத்தால் பெருமளவு நாசம் ஏற்படுகிறது. பொதுவாக, குளுமையான தட்பவெப்பநிலை உள்ள பல வெளிநாடுகளில் தற்போது, முன் ஒருபோதும் இல்லாத விதத்தில் வெப்பம் நிலவுகிறது. வேறு சில இடங்களில், அதிகக் குளிர் மக்களை வாட்டுகிறது. இதற்கெல்லாம் மேலாக, எரியும் நெருப்பில் எண்ணெய் விட்டது போல், மனித உள்ளங்களில் அதிகரித்து வரும் தீங்கிழைக்கும் இயல்பு பல இடங்களிலும் மிக ஆபத்தான சூழ்நிலையை ஏற்படுத்துகிறது. இச்சூழ்நிலை உலகமெங்கும் பரவி இருக்கும்போது, இங்கே மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பவர்கள் யார்? அது, பொருளற்ற வெறும் வார்த்தையாக மாறி விட்டது. நம்மைச் சுற்றிலும் நாம் இன்று, சாயம் பூசப்பட்ட, போலியான மகிழ்ச்சியையே காண்கிறோம். அரிதாரம் பூசிய உலகம் இது. சற்றே சுரண்டிப் பார்த்தால், உள்ளே இருப்பது காமமும், கோபமும், பேராசையும், வெறுப்பும், வேதனையும், சோகமுமே ஆகும். தனது அறையின் மேல்கூரையில் உள்ள ஓட்டையின் மூலம் காணும் ஆகாயத்தைப் பார்த்த ஒரு சிறுவன், “அதோ, அது என் ஆகாயம்” என்று சொல்வான். மனிதனும் அச்சிறுவனைப் போன்றவன் தான். இயற்கையையும், வாழ்வையும் நாம் மிகவும் சிறியதாகக் காண்கிறோம். வாழ்வின் எல்லையற்ற தன்மையைப் புரிந்து கொண்டால் தான், அதற்கு முன்னால் நாம் எவ்வளவு சிறியவர்கள் என்பது நமக்குப் புரியும். ‘இயற்கை’ நம் தாய். ‘இயற்கையை அன்னை ‘ என்றே நாம் கூறுகிறோம். கடலைச் சார்ந்து வாழ்பவர்களுக்குக் கடல், அன்னையாகும். காடுகளில் வாழ்பவர்களுக்குக் காடு அன்னை . மலைச்சரிவுகளில் வாழ்பவர்களுக்கு, அந்த மலைகளும், அவற்றோடு சேர்ந்த இயற்கையுமே அன்னை. மனிதனையும், எல்லா உயிரினங்களையும் பேணுவதும், வளர்ப்பதும் இயற்கையே ஆகும். சற்று உயர்வாகச் சிந்தித்தால், பெற்றோரின் சிந்தனையில் தோன்றுவதற்கு முன்பும், பின்னர் தாயின் கருப்பையில் ஒரு கருமுட்டையாக வடிவம் கொள்வதற்கு முன்பும், மரணத்திற்குப் பிறகும் நாம் இயற்கையில் தான் நிலைகொள்கிறோம். இப்படி நோக்கும்போது, நமது தாயும், தந்தையும், எல்லாமுமாக இருப்பது இயற்கையே. அந்த இயற்கை அன்னையின் குழந்தைகளே நாம். அந்தத் தாய்க்கு, குழந்தைகளான நம்மீது அன்பும், கருணையுமே உள்ளது. ஆனால், குழந்தைகளான நாம், இயற்கை அன்னையின் நெஞ்சில் எப்போதும் உதைத்துக் கொண்டே இருக்கிறோம். அன்பே வடிவான அந்த அம்மா இப்போது நோயாளியாக, வலிமை இழந்து காணப்படுகிறார். மனிதகுலத்தைத் தவிர, பிற உயிரினங்கள் யாவும் இயற்கையைப் பாதுகாத்தவாறு தான் வாழ்கின்றன. ஒரு திமிங்கிலத்தை உதாரணமாக எடுத்துக்கொள்வோம். வாழ்நாள் முழுவதும் அது கடலின் ஆழத்திலுள்ள ஊட்டச்சத்தை மேலே கொண்டு வந்து அங்குள்ள கடல்பாசி தாவரங்களுக்கு உணவளிக்கிறது. கடலைத் தூய்மையாக்குவதில் கடல்பாசிக்குப் பெரிய பங்கு இருக்கிறது. இறக்கும்போது கூட திமிங்கிலம் இயற்கையைப் பாதுகாக்கிறது. அது எப்படி? அது இறக்கும்போது தனது உடலில் உள்ள மில்லியன் டன் கணக்கிலுள்ள கார்பனைக் கடலின் ஆழத்திற்கு இழுத் துக்கொண்டு செல்லும். ஆனால், நாமோ? இயற்கையை அழிப்பது மட்டுமல்ல; இயற்கைப் பாதுகாப்பிற்கு மிக அவசியமான இதுபோன்ற பிற உயிரினங்களையும் நாம் அழிக்கிறோம். பாற்கடலைக் கடைந்த கதை நமக்குத் தெரியும். வாசுகி கக்கிய நஞ்சை, உலகைக் காப்பதற்காக சிவன் எடுத்து விழுங்கினார். இன்றைய உலகின் நிலையைப் பார்க்கும்போது, இயற்கையை சிவனாகவும், நஞ்சைக் கக்கும் வாசுகியாக மனிதகுலத்தையும் உவமானமாகக் கூறலாம். நாம் இயற்கையிடமிருந்து நமக்குத் தேவையானவற்றை எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு, நஞ்சை மட்டுமே திருப்பிக் கொடுக்கிறோம். இதுவரை இயற்கை பொறுமையோடு இந்த நஞ்சையெல்லாம் விழுங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், இப்போது இயற்கையானது, பொறுமையின் எல்லையைக் கடந்துவிட்டதாக அம்மாவுக்குத் தோன்றுகிறது. இயற்கையாகும் சிவன் தாண்டவமாட ஆரம்பித்து விட்டதாகவே தோன்றுகிறது. இன்றைய சமூகத்தில் நான்கு விஷயங்கள் தொற்றுநோயைப் போல் பரவி வருவதைக் காணலாம். 1 நல்லொழுக்கத்தை விட செல்வம் மிக முக்கியமானதாக கருதப்படுகிறது. 2 நன்மைகளை விட அழகுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. 3 செல்ல வேண்டிய திசை எது என்பதை விட, வேகத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கற்பிக்கப்படுகிறது. 4 மனிதர்களை விட இயந்திரங்கள் முதலிடத்தைப் பிடித் துள்ளன.

வாழ்வில், நற்பண்புகளுக்கு உரிய இடத்தை அளிக்காவிடில், நம் வாழ்க்கை கறையான் அரித்த மரம் போல் உலுத்துப்போகும். வாழ்வின் இக்கட்டான சூழ்நிலைகளை எதிர்கொள்ளும் ஆற்றல் நமக்கு இருக்காது. அதனால்தான் ரிஷிகள் அறத்திற்கு மிக முக்கியத்துவம் அளித்தனர். நமக்கும், பிறருக்கும் நன்மை தரும் வகையில் சமூகத்துடன் ஒத்து உறவாடுவதற்குத் தர்ம உணர்வு இன்றியமையாததாகும். குழந்தைகளுக்கு சிறு வயதிலேயே அற உணர்வை பெற்றோர்கள் கற்றுத்தர வேண்டும். பெரும்பாலான பெற்றோர்கள் குழந்தைகள் அழுதால், உடனே செல் போனை அதன் கையில் கொடுக்கின்றனர். இது தற்காலிகமாக அவர்கள் அழுகையை நிறுத்தும். ஆனால், ஆன்மீக பண்புகளை குழந்தைகளுக்கு புகட்டாவிட்டால் அக்குழந்தைகள் வாழ்நாள் முழுதும் கண்ணீரில் வாடுவர். இப்பண்புகளே, வாழ்க்கையின் துன்பங்களையும் துயரங்களையும் எதிர்கொண்டு வாழும் சக்தியை அவர்களுக்கு அளிக்கிறது.

என் குழந்தைகளின் கண்கள் கருணையால் நனையட்டும். தலைகள் பணிவால் வணங்கட்டும். கைகள் பிறரது. சேவையில் ஈடுபடட்டும். கால்கள் அறநெறிப் பாதையில் செல்லட்டும். காதுகள் துன்பப்படுபவர்களின் துயரைக் கேட் கத் தயாராகட்டும். நாக்கு எப்போதும் கருணை நிறைந்த சொற்களையும், உண்மையையும் பேசட்டும். இப்படியாக, என் குழந்தைகளின் வாழ்வே உலகிற்கு அருளாசியாக மாறட்டும் என்று அம்மா பரமாத்மாவிடம் வேண்டிக்கொள்கிறேன்.