அம்மாவின் 66வது அவதாரத் திருவிழா அருளுரை
27 செப்டம்பர் 2019, அமிர்தபுரி – அமிர்தவர்ஷம் 66

குழந்தைகளே, அனைவரும் ஒற்றுமையுடனும், அன்புடனும் இங்கே குழுமியிருப்பதைக் காணும்போது, பல நிறமுள்ள மலர்களால் அழகாகக் கட்டப்பட்ட மனங்கவரும் பூமாலையைப் போல் அம்மாவுக்குத் தோன்றுகிறது. உங்களது இவ்வுள்ளமும், தொண்டு மனப்பான்மையும் மேன்மேலும் வளர்ந்து ; பரந்ததாகி. மக்களுக்குப் பயன்படட்டும் என்று அம்மா பரமாத்மாவிடம் வேண்டிக்கொள்கிறார்.

இது ஒரு மகிழ்ச்சியின் நிமிடம் என்றாலும், உலகின் பல்வேறு இடங்களிலும் நடக்கும் இயற்கைச் சீற்றங்களாலும், கலவரங்களாலும், வன்முறைகளாலும் பாதிக்கப்பட்டவர்களது வாழ்க்கையை நினைக்கும்போது அம்மாவின் இதயம் துன்பமடைகிறது. கடும் வெயிலும், அடைமழையும், இயற்கைச் சீற்றங்களும், தொற்றுநோய்களும் கேரளத்தையும், பிற மாநிலங்களையும் துன்புறுத்துகின்றன. இடையறாத கண்ணீருடன் வாழும் குடும்பங்கள் எத்தனையோ; பெற்றோரையும், உற்றோரையும் இழந்த குழந்தைகள் எத்தனையோ..! பல நாடுகளிலும் தீ விபத்தால் பெருமளவு நாசம் ஏற்படுகிறது. பொதுவாக, குளுமையான தட்பவெப்பநிலை உள்ள பல வெளிநாடுகளில் தற்போது, முன் ஒருபோதும் இல்லாத விதத்தில் வெப்பம் நிலவுகிறது. வேறு சில இடங்களில், அதிகக் குளிர் மக்களை வாட்டுகிறது. இதற்கெல்லாம் மேலாக, எரியும் நெருப்பில் எண்ணெய் விட்டது போல், மனித உள்ளங்களில் அதிகரித்து வரும் தீங்கிழைக்கும் இயல்பு பல இடங்களிலும் மிக ஆபத்தான சூழ்நிலையை ஏற்படுத்துகிறது. இச்சூழ்நிலை உலகமெங்கும் பரவி இருக்கும்போது, இங்கே மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பவர்கள் யார்? அது, பொருளற்ற வெறும் வார்த்தையாக மாறி விட்டது. நம்மைச் சுற்றிலும் நாம் இன்று, சாயம் பூசப்பட்ட, போலியான மகிழ்ச்சியையே காண்கிறோம். அரிதாரம் பூசிய உலகம் இது. சற்றே சுரண்டிப் பார்த்தால், உள்ளே இருப்பது காமமும், கோபமும், பேராசையும், வெறுப்பும், வேதனையும், சோகமுமே ஆகும். தனது அறையின் மேல்கூரையில் உள்ள ஓட்டையின் மூலம் காணும் ஆகாயத்தைப் பார்த்த ஒரு சிறுவன், “அதோ, அது என் ஆகாயம்” என்று சொல்வான். மனிதனும் அச்சிறுவனைப் போன்றவன் தான். இயற்கையையும், வாழ்வையும் நாம் மிகவும் சிறியதாகக் காண்கிறோம். வாழ்வின் எல்லையற்ற தன்மையைப் புரிந்து கொண்டால் தான், அதற்கு முன்னால் நாம் எவ்வளவு சிறியவர்கள் என்பது நமக்குப் புரியும். ‘இயற்கை’ நம் தாய். ‘இயற்கையை அன்னை ‘ என்றே நாம் கூறுகிறோம். கடலைச் சார்ந்து வாழ்பவர்களுக்குக் கடல், அன்னையாகும். காடுகளில் வாழ்பவர்களுக்குக் காடு அன்னை . மலைச்சரிவுகளில் வாழ்பவர்களுக்கு, அந்த மலைகளும், அவற்றோடு சேர்ந்த இயற்கையுமே அன்னை. மனிதனையும், எல்லா உயிரினங்களையும் பேணுவதும், வளர்ப்பதும் இயற்கையே ஆகும். சற்று உயர்வாகச் சிந்தித்தால், பெற்றோரின் சிந்தனையில் தோன்றுவதற்கு முன்பும், பின்னர் தாயின் கருப்பையில் ஒரு கருமுட்டையாக வடிவம் கொள்வதற்கு முன்பும், மரணத்திற்குப் பிறகும் நாம் இயற்கையில் தான் நிலைகொள்கிறோம். இப்படி நோக்கும்போது, நமது தாயும், தந்தையும், எல்லாமுமாக இருப்பது இயற்கையே. அந்த இயற்கை அன்னையின் குழந்தைகளே நாம். அந்தத் தாய்க்கு, குழந்தைகளான நம்மீது அன்பும், கருணையுமே உள்ளது. ஆனால், குழந்தைகளான நாம், இயற்கை அன்னையின் நெஞ்சில் எப்போதும் உதைத்துக் கொண்டே இருக்கிறோம். அன்பே வடிவான அந்த அம்மா இப்போது நோயாளியாக, வலிமை இழந்து காணப்படுகிறார். மனிதகுலத்தைத் தவிர, பிற உயிரினங்கள் யாவும் இயற்கையைப் பாதுகாத்தவாறு தான் வாழ்கின்றன. ஒரு திமிங்கிலத்தை உதாரணமாக எடுத்துக்கொள்வோம். வாழ்நாள் முழுவதும் அது கடலின் ஆழத்திலுள்ள ஊட்டச்சத்தை மேலே கொண்டு வந்து அங்குள்ள கடல்பாசி தாவரங்களுக்கு உணவளிக்கிறது. கடலைத் தூய்மையாக்குவதில் கடல்பாசிக்குப் பெரிய பங்கு இருக்கிறது. இறக்கும்போது கூட திமிங்கிலம் இயற்கையைப் பாதுகாக்கிறது. அது எப்படி? அது இறக்கும்போது தனது உடலில் உள்ள மில்லியன் டன் கணக்கிலுள்ள கார்பனைக் கடலின் ஆழத்திற்கு இழுத் துக்கொண்டு செல்லும். ஆனால், நாமோ? இயற்கையை அழிப்பது மட்டுமல்ல; இயற்கைப் பாதுகாப்பிற்கு மிக அவசியமான இதுபோன்ற பிற உயிரினங்களையும் நாம் அழிக்கிறோம். பாற்கடலைக் கடைந்த கதை நமக்குத் தெரியும். வாசுகி கக்கிய நஞ்சை, உலகைக் காப்பதற்காக சிவன் எடுத்து விழுங்கினார். இன்றைய உலகின் நிலையைப் பார்க்கும்போது, இயற்கையை சிவனாகவும், நஞ்சைக் கக்கும் வாசுகியாக மனிதகுலத்தையும் உவமானமாகக் கூறலாம். நாம் இயற்கையிடமிருந்து நமக்குத் தேவையானவற்றை எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு, நஞ்சை மட்டுமே திருப்பிக் கொடுக்கிறோம். இதுவரை இயற்கை பொறுமையோடு இந்த நஞ்சையெல்லாம் விழுங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், இப்போது இயற்கையானது, பொறுமையின் எல்லையைக் கடந்துவிட்டதாக அம்மாவுக்குத் தோன்றுகிறது. இயற்கையாகும் சிவன் தாண்டவமாட ஆரம்பித்து விட்டதாகவே தோன்றுகிறது. இன்றைய சமூகத்தில் நான்கு விஷயங்கள் தொற்றுநோயைப் போல் பரவி வருவதைக் காணலாம். 1 நல்லொழுக்கத்தை விட செல்வம் மிக முக்கியமானதாக கருதப்படுகிறது. 2 நன்மைகளை விட அழகுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. 3 செல்ல வேண்டிய திசை எது என்பதை விட, வேகத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கற்பிக்கப்படுகிறது. 4 மனிதர்களை விட இயந்திரங்கள் முதலிடத்தைப் பிடித் துள்ளன.

வாழ்வில், நற்பண்புகளுக்கு உரிய இடத்தை அளிக்காவிடில், நம் வாழ்க்கை கறையான் அரித்த மரம் போல் உலுத்துப்போகும். வாழ்வின் இக்கட்டான சூழ்நிலைகளை எதிர்கொள்ளும் ஆற்றல் நமக்கு இருக்காது. அதனால்தான் ரிஷிகள் அறத்திற்கு மிக முக்கியத்துவம் அளித்தனர். நமக்கும், பிறருக்கும் நன்மை தரும் வகையில் சமூகத்துடன் ஒத்து உறவாடுவதற்குத் தர்ம உணர்வு இன்றியமையாததாகும். குழந்தைகளுக்கு சிறு வயதிலேயே அற உணர்வை பெற்றோர்கள் கற்றுத்தர வேண்டும். பெரும்பாலான பெற்றோர்கள் குழந்தைகள் அழுதால், உடனே செல் போனை அதன் கையில் கொடுக்கின்றனர். இது தற்காலிகமாக அவர்கள் அழுகையை நிறுத்தும். ஆனால், ஆன்மீக பண்புகளை குழந்தைகளுக்கு புகட்டாவிட்டால் அக்குழந்தைகள் வாழ்நாள் முழுதும் கண்ணீரில் வாடுவர். இப்பண்புகளே, வாழ்க்கையின் துன்பங்களையும் துயரங்களையும் எதிர்கொண்டு வாழும் சக்தியை அவர்களுக்கு அளிக்கிறது.

என் குழந்தைகளின் கண்கள் கருணையால் நனையட்டும். தலைகள் பணிவால் வணங்கட்டும். கைகள் பிறரது. சேவையில் ஈடுபடட்டும். கால்கள் அறநெறிப் பாதையில் செல்லட்டும். காதுகள் துன்பப்படுபவர்களின் துயரைக் கேட் கத் தயாராகட்டும். நாக்கு எப்போதும் கருணை நிறைந்த சொற்களையும், உண்மையையும் பேசட்டும். இப்படியாக, என் குழந்தைகளின் வாழ்வே உலகிற்கு அருளாசியாக மாறட்டும் என்று அம்மா பரமாத்மாவிடம் வேண்டிக்கொள்கிறேன்.


இவ்வருடம் (2018) மே மாதத்தில், எர்ணாகுளத்தில் உள்ள எய்ம்ஸ் மருத்துவமனையின் அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்களின் குழுவானது, ஜார்கண்டில் சேர்ந்த 19 வயது உள்ள அமர் சமத் என்ற ஆதிவாசி பையனின் தாடைப் பகுதியில் வளர்ந்திருந்த சுமார் ஐந்து கிலோ எடையுள்ள கட்டியை அறுவை சிகிச்சை மூலம் வெற்றிகரமாக அகற்றினர். 14 மணி நேரம் நடைபெற்ற இந்த அறுவை சிகிச்சை முற்றிலும் இலவசமாக செய்யப்பட்டது.

அறுவை சிகிச்சைக்குப் பிறகு அமர், “எனது முகம் விகாரமாக இருந்த காரணத்தால், யாரும் என்னுடன் பேச கூட தயங்கினர். இது எனக்கு மறுபிறவியாகும். வீட்டிற்குச் சென்ற பிறகு நான் புதிய நண்பர்களுடன் பழகுவேன். வயலில் வேலை செய்வேன். இதற்கு காரணமாக இருந்த AIMS மருத்துவமனையைச் சேர்ந்த மருத்துவர்களுக்கு என் இதயபூர்வமான நன்றிகள்” என்றான். அமரின் முகத்தில் வளர்ந்திருந்த இந்தக் கட்டியால், அவனால் உணவை விழுங்கவோ, பிறருடன் பேச கூட முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. டாக்டர் அய்யர், “இக்கட்டியின் காரணத்தால், அமருக்கு பைரா தைராய்டு கட்டியும் இருந்தது. இக்கட்டி இன்னும் சற்று வளர்ந்திருந்தால் அவன் மூச்சுவிடக்கூட கஷ்டப்படும் நிலை வந்திருக்கும். அவன் உடலில் கால்சியம் அதிகமாக இருந்தது.கட்டியால் அவனது இடது கண் முழுவதும் பாதிக்கப்படும் என்று பயந்தோம். ஆனால் கண்பார்வை காப்பாற்றப்பட்டது. அறுவை சிகிச்சைக்குப் பிறகு, அமரின் பைரா தைராய்டு ஹார்மோனும், கால்சியமும் இயல்பு நிலைக்கு வந்துவிட்டன” என்கிறார்.

குழந்தைகளே, நல்ல சிந்தனைகளையும், குணங்களையும் வளர்த்து, மனதைத் தூய்மையுள்ளதாகவும், பரந்ததாகவும் ஆக்குவதுதான் எல்லா ஆன்மிக சாதனைகளின் லட்சியமாகும். இறைகுணங்கள் நம் ஒவ்வொருவரிடமும் இருக்கிறது. ஆனால், இன்று அவை விதை வடிவில் உள்ளன. சாதனையின் மூலம் நாம் அவற்றை வளர்க்கவேண்டும். இறைவனின் விக்கிரகத்தையோ, சித்திரத்தையோ வழிபடும் ஒரு பக்தன், அதில் எல்லாம்வல்ல இறைவனையே தரிசிக்கிறான். அன்பு வடிவினனும், கருணை வடிவினனுமான இறைவனை வணங்கும் பக்தனின் மனதிலும் அந்தக் குணங்கள் நாளடைவில் வளர்கின்றன. இவ்விதமாக, அனைத்திலும் இறைவனைத் தரிசித்து, அன்புசெய்யவும், சேவை செய்யவும் அந்த பக்தனால் இயல்கிறது.

பிரபஞ்சத்தில் சகல உயிரினங்களும் ஒரே சங்கிலியின் கண்ணிகளாகும். அனைவரும் பரஸ்பரம் பிணைக்கப்பட் டிருக்கின்றனர். யாரும் தனியான தீவல்ல. நாம் அறிந்தோ , அறியாமலோ செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் பிறர்மீது செல்லவாக்கு செலுத்துகிறது. இந்த உணர்வுடன் நாம் ஒவ்வொரு செயலையும் செய்யவேண்டும். உலகம் திருந்தவேண்டுமெனில், முதலில் நாம் திருந்தவேண்டும். பிறரிடம் மாற்றம் வந்த பிறகு நாம் மாறலாம் என்று நினைப்பது நடைமுறைக்கு ஒவ்வாது. பிறர் மாறவில்லை என்றாலும், நாம் மாறினால் அவர்களிடமும் மாற்றம் ஏற்படும்.

பரபரப்பு நிறைந்த வாழ்விற்கு இடையில், நாம் பெரும்பாலும் “வாழ்வதற்கே’ மறந்து போகிறோம். தேவைகளுக்கும், விருப்பங்களுக்கும் பின்னால் ஓடும் ஓட்டத்திற்கு இடையில், இந்த நிமிடத்தில் நிகழ்காலத்தில் வாழவோ, நம்மைச் சுற்றிலும் உள்ளவர்களை நினைத்துப் பார்க்கவோ நமக்கு இயலாமல் போகிறது. இப்படி நம் வாழ்க்கை இயந்திரத் தனமாகவும், வறண்டதாகவும் ஆகிறது. அம்மாவுக்கு ஒரு கதை நினைவுக்கு வருகிறது. ஒரு முறை ஒருவர், புதிய கார் ஒன்று வாங்கினார். மகிழ்ச்சியுடன் அதை ஓட்டிக்கொண்டு வீட்டிற்குச் சென்றுகொண்டிருந்தார். சட்டென ஒரு பெரிய கல் வந்து காரின் கண்ணாடியில் விழும் சப்தம் கேட்டது. அவர் வண்டியை நிறுத்தினார். பார்த்தபோது காரின் கண்ணாடி சிறிது உடைந்திருந்தது. அதிக விலையுள்ள காரை வாங்கி, செருக்குடன் ஓட்டி வரும்போதுதான் இப்படி நிகழ்ந்தது. அவரால் கோபத்தையும், ஆத்திரத்தையும், வருத்தத்தையும் அடக்க முடியவில்லை , யாராடா என் கார்மீது கல் வீசியது?” என்று கத்தியபடி சுற்றிலும் பார்த்தார். சாலையின் எதிர்புறத்தில் ஒரு சிறுவன் நின்று கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு அருகில் ஒருவர் விழுந்து கிடக்கிறார். காரின் சொந்தக்காரர் தன்னைக் கோபத்துடன் பார்ப்பதைக் கண்ட சிறுவன் ஓடி அருகில் வந்து, “மன்னிக்கவேண்டும் ஐயா! என் தந்தை என்னை சைக்கிளில் பள்ளிக்கு அழைத்துச் சென்றார். இந்த இடத்திற்கு வந்தபோது, அவருக்குத் திடீரென மாரடைப்பு ஏற்பட்டு, மயங்கி விழுந்துவிட்டார். வேகமாக மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுசென்றால், தந்தை உயிர்பிழைப்பார். இவ்வழியில் சென்ற எல்லா கார்களுக்கும் முன்னால் நான் உதவிக்கரம் நீட்டினேன். அனைவரிடமும் கெஞ்சினேன். வண்டியை நிறுத்தவோ, தந்தையை மருத்துவ- மனைக்குக் கொண்டுசெல்லவோ யாரும் முன்வரவில்லை. காரில்லாமல் என் தந்தையை விரைவாக மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுசெல்ல முடியாது. வேறு வழி எதுவும் தெரியாத காரணத்தால் நான் இப்படிச் செய்துவிட்டேன். கல்லை வீசினால் நீங்கள் வண்டியை நிறுத்துவீர்கள். நடந்ததை அறியும்போது, உங்களுக்கு என் மீது கருணை தோன்றலாம் அல்லவா என எண்ணினேன்” என்றான். இதைச் சொன்ன அவனது கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது. காரின் சொந்தக்காரர் உடனே அவனது தந்தையைத் தூக்கிக் காரில் படுக்கவைத்தார். மருத்துவ- மனைக்குக் கொண்டுசென்றார். சமயத்தில் கொண்டுசென்ற காரணத்தால், அவர் உயிர்பிழைத்தார். இவ்விதமாக, அந்த ஏழைக் குடும்பம் பெரும் ஆபத்திலிருந்து தப்பியது.

காரின் சொந்தக்காரர் தனது காரில் உடைந்த அந்தக் கண்ணாடியை ஒருநாளும் மாற்றவே இல்லை. பரபரப்பான வாழ்விற்கிடையில் பிறரை மறந்துவிடாமல் இருப்பதற்கு இது என்றும் எனக்கு நினைவுறுத்தும் அடையாளமாக இருக்கட்டும்” என்று அவர் நினைத்தார். அவர் மனதில் கருணை தோன்றியதாலும், உடனடியாக விரைந்து செயல்பட்டதாலும், ஒரு குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற முடிந்தது, அதுபோல், நம்முடைய ஒரு நிமிடப் பொறுமையும், சிரத்தையும் எத்தனையோ பேருக்குப் பெரிய வரமாக மாறக்கூடும். இந்த மனோபாவம்தான் சமூகத்தை வாழச்செய்கிறது.

வாழ்வில் நம்மைப் பற்றியும், நமது தேவைகளைக் குறித்தும் மட்டுமே நாம் சிந்திக்கிறோம்; கவனிக்கிறோம். சுற்றிலும் உள்ள உலகத்தைக் குறித்து நாம் சிந்திப்பதில்லை. பிறரு டைய மன வேதனையை அறியவும், அதைச் சிறிதளவாவது பகிர்ந்துகொள்ளவும் நாம் சிறிது நேரத்தைச் செலவிடுவதற்குரிய பரந்த மனப்பான்மை நம் ஒவ்வொருவருக்கும் இருந்தால், இந்தப் பூமியில் சொர்க்கத்தை உருவாக்க முடியும். அதற்கு, பிறருக்காக நம் மனதில் சிறிதளவு இடம் ஒதுக்கவேண்டும். அது பொறுமையாகவோ, அன்பாகவோ, கருணையாகவோ இருக்கலாம். கருணையே பிரபஞ்சத்தின் அஸ்திவாரமாகும். கருணையை மனதில் விழிப்புறச் செய்ய முடிந்தால், பிரார்த்தனையும், தியானமும் பயனளித்துவிட்டதாகக் கூறலாம்.

19 பிப்ரவரி 2019

கடந்த 14-ஆம் தேதி ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலம் புல்வாமாவில் நடந்த பயங்கரவாதிகளின் வெடிகுண்டுத் தாக்குதலில் 40க்கும் மேற்பட்ட சிஆர்பிஎப் வீரர்கள் கொல்லப்பட்டனர். இந்த தாக்குதலில் உயிர் நீத்த வீரர்களின் குடும்பங்களுக்கு ரூ.5 லட்சம் வழங்கப்படுவதாக அம்மா தெரிவித்துள்ளார். இத்தொகையை ஆஸ்ரம தொண்டர்கள் உயிர் நீத்த வீரர்களின் வீட்டிற்கே நேரடியாக சென்று கொடுப்பார்கள்.

அம்மா கூறினார் “நாட்டைக் காக்க வேண்டும் என்ற தங்களது தர்மத்திற்காக உயிர் நீத்த அந்த வீரர்களின் குடும்பங்களை ஆதரிப்பது என்பது நமது தர்மமாகும். மரணமடைந்த வீரர்களின் குடும்பங்கள் மற்றும் அவர்களது அன்புக்குரியவர்களுக்கு அம்மாவின் இதயபூர்வ ஆதரவைத் தெரிவிக்கிறேன். அவர்களது நல்வாழ்விற்கும் மன சமாதானத்திற்கும் நாம் அனைவ்ரும் பிரார்த்தனை செய்ய வேண்டும்.”

அம்மா 2019-ஆம் ஆண்டுக்கான பாரத சுற்றுப்பயணத்தின் இரண்டாம் கட்டமாக பாரத பயணத்தினிடையே மைசூர் செல்லும் வழியில் இதை அறிவித்தார்.

(ஐயப்ப பக்தர்கள் சங்கமம், திருவனந்தபுரம், ஜனவரி 20, 2019)

அன்பின் வடிவாகவும் ஆன்மாவின் வடிவாகவும் இங்குள்ள அனைவருக்கும் அம்மாவின் பணிவான வணக்கங்கள்.
அண்மையில் சபரிமலை திருக்கோவில்     தொடர்பாக நடைபெற்ற நிகழ்வுகள் யாவும் வருந்தத்தக்கவையாகும். திருக்கோவில் பிரதிஷ்டையை பற்றியும் ஆலய வழிபாடு முறைகள் பற்றியும் ஞானம் இல்லாதது தான் பிரச்சினைகளுக்கெல்லாம் காரணம்.
ஒவ்வொரு ஆலயத்திற்கும் அதற்குரிய பிரதிஷ்டை சங்கல்பம் உள்ளது. அதை அலட்சியம் செய்வது சரியல்ல. 


ஆலயத்தில் உள்ள ‌‌விக்கிரகத்திற்கும் எங்கும் நிறைந்துள்ள இறைவனுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாட்டை புரிந்து கொள்ள வேண்டும். எங்கும் நிறைந்த இறைவனுக்கு எல்லைகள் ஏதுமில்லை. இறைவனுக்கு ஆண் பெண் என்ற வேறுபாடு இல்லை.
இறைவன் எல்லையற்ற சக்தியே.
ஆனால் ஆலயத்தில் பிரதிஷ்டை செய்யப்படும் தேவதை இப்படிப்பட்டது அல்ல.
கடலில் உள்ள மீனுக்கும் நீர் தொட்டியில் உள்ள மீனுக்கும் இடையே வித்தியாசம் உள்ளது.


நீர் தொட்டியில் உள்ள மீனுக்கு தக்க நேரத்தில் உணவளிக்க வேண்டும். நீர் சுழற்சிக்கும் காற்று சுழற்சிக்கும் வழிவகுக்க வேண்டும். ஆனால் கடலில் வாழும் மீனுக்கு இப்படிப்பட்ட தேவைகள் எதுவும் இல்லை. அதேபோல் நதி நீரில் குளிப்பதற்கு விதிமுறைகள் இல்லை. ஆனால் அதே நதிநீரை ஒரு நீச்சல் குளத்தில் நிரப்பும்போது அந்த நீருக்கு குளோரின் முதலிய வேதிப்பொருட்களை சேர்க்க வேண்டும். நீரை தூய்மைப்படுத்த வேண்டும். மேலும் நீச்சல் குளத்தில் குளிப்பதற்கு செல்லும் முன் நாம் வேறு நீரில் நீராடி உடலில் இருக்கும் வியர்வையை கழுவிக் கொண்ட பிறகு தான் நீச்சல் குளத்தில் இறங்க வேண்டும்.


நீச்சல் குளத்தில் நீந்துவதற்கு நீச்சல் ஆடை அணிய வேண்டும். நீச்சல் குளத்தில் சோப்பு போட்டுக் குளிக்கக் கூடாது. நதி நீர் தான் நீச்சல் குளத்தில் நிரப்பப்பட்டு இருக்கிறது என்றாலும் கூட, மேல் சொன்ன கட்டுப்பாடுகள் நீச்சல் குளத்திற்கு தேவை. 
எங்கும் உள்ள இறை பேருணர்வுதான் ஆலயத்தில் குடிகொண்டிருக்கிறது என்றாலும் கூட தூய்மை பேணுவது ஆசாரங்களை கடை பிடிப்பது போன்றவை இன்றியமையாதவை.


 நாம் ஒரு விதை விதைத்து நீர் ஊற்றி உரம் இட்டால் அது வளர்ந்து பூக்களையும் காய்களையும் வழங்கும். அதுபோல் ஆலய தேவதைக்கு தக்க நேரத்தில் பூசை செய்ய வேண்டும். நைவேத்தியம் படைக்க வேண்டும். இதர நடைமுறை விதிகளை கடைபிடிக்க வேண்டும். எங்கும் நிறை இறைவனுக்கு இவ் விதிமுறைகள் ஒன்றும் வேண்டாம். 
ஆலயத்தில் ஒவ்வொரு தேவதைக்கும் தனித்தனியான சங்கல்பங்கள் உள்ளன. ரெளத்ர பாவத்திலுள்ள தேவதையின் சங்கல்பம் வேறு. சாந்த பாவத்தில் திகழும் தேவதையின் சங்கல்பம் வேறு. அதுபோல் ஒவ்வொரு கோவில் பிரதிஷ்டைக்கும் அதற்குரிய சங்கல்பங்கள் உள்ளன. இப்படிப்பட்ட பூசைகள் வேண்டும், ஆசாரங்கள் வேண்டும், தூய்மையை கடைபிடிக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் விதிமுறைகள் உள்ளன. பரம்பரையாக கடைபிடிக்கப்பட்டு வந்த ஆசாரங்களை சரிவர கடைபிடிக்கவில்லை எனில் ஆலயத்தின் சூழ்நிலைக்கு பாதிப்பு ஏற்படும். 


ஒரு குழந்தைக்கு பெற்றோர்களும் ஆசான்களும் தேவை என்பது போல் ஒரு ஆலயம் அதன் தந்திரி, பூசாரி மற்றும் பக்தர்களை சார்ந்து உள்ளது. நம்பிக்கையற்றவர்கள் ஆலயத்துக்குச் சென்றால் அவர்கள் ஆலயத்தை அசுத்தப்படுத்த கூடும். 
சபரிமலை ஐயப்பன் ஒரு நைஷ்டிக பிரம்மச்சாரியாக திகழ்ந்தார். அவர் சமாதி ஆவதற்கு முன்பு தெரிவித்த விருப்பத்திற்கு ஏற்பவே ஆலய வழிபாடு முறைகள் வைக்கப்பட்டுள்ளதாக பக்தர்கள் நம்புகிறார்கள். காலத்திற்கு ஏற்றார்போல் மாற்றங்கள் தேவை. ஆனால் ஆலயங்களை பொறுத்தவரை கண்மூடித்தனமான மாற்றங்களை ஏற்படுத்தினால், நமது பண்பாடு பாதிப்படையும். இது ஒரு குழந்தையை குளிப்பாட்டி குளிப்பாட்டி குழந்தையையே களைந்து விடுவதற்கு ஒப்பாகும். 
ஆதிசங்கரர், நாராயண குரு, சட்டம்பி சுவாமிகள் போன்றோர் அத்வைத சித்தாந்தத்தை தான் நிலைநாட்டினர். இருப்பினும் அவர்கள் நாடெங்கும் பல ஆலயங்களை அமைத்து விதிமுறைகளையும் வழங்கினர். அப்படிப்பட்ட ஒரு கோவிலின் அழைப்பை ஏற்று அம்மா அங்கு சென்றார். கேரளாவில் சிவன் கோவிலில் வலம் வைப்பதன் விதமே வேறு. அம்மா எங்கும் இறைவனையே காண்கிறார் என்றாலும் அங்கு சென்றபோது அம்மா அவ்விதிமுறையை கடைபிடித்தார்.  அம்மா பிரம்மஸ்தான திருக்கோவில் பிரதிஷ்டை செய்யும் முன்பு எல்லா தந்திரிகளையும் அழைத்து அவர்களோடு கலந்தாலோசித்தார். அதுபோல் அம்மா ஆசிரம சீடர்களுக்கு துறவறம் அளிக்கும் முன்பு சன்னியாச பரம்பரையை சேர்ந்தவர்களை அழைத்து அவர்களோடு கலந்தாலோசித்து பண்பாட்டிற்கு ஏற்பவே துறவு அளித்தார். அம்மா ஆசாரங்களை கைவிட்டதில்லை. 


ஆலயங்கள் நமது பண்பாட்டின் தூண்களாகும். எனவே ஆலயங்களை பாதுகாக்க வேண்டும். இல்லை என்றால் அது நூல் அறுந்த பட்டத்தை போல ஆகிவிடும். 
அம்மா வெளிநாடுகளுக்கு செல்லும் போது விமானத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் மட்டுமே புகைபிடிக்க அனுமதிப்பதை கண்டதுண்டு. அதுபோல் விமான நிலையத்திலும் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் மட்டுமே புகை பிடிக்கலாம். இப்படிப்பட்ட விதிமுறைகளை பயணிகள் கடைபிடிக்கிறார்கள். 


மன்னார்சாலை கோவிலில் பெண்கள் தான் பூஜை செய்கிறார்கள். ஆண்களும் பெண்களும் தனித்தனியாக கல்வி பயிலும் பள்ளிகளும் கல்லூரிகளும் உள்ளன. அப்படிப்பட்ட கல்வி சாலைகளில் ஆண் பெண் சமத்துவத்தை வலியுறுத்த யாரும் முயல்வதில்லை. 


சபரிமலை திருக்கோவிலில் குறிப்பிட்ட வயது வரம்பிற்கு அப்பாற்பட்ட பெண்கள் ஆலய வழிபாடு செய்யலாம். எனவே சபரிமலை ஆலயத்தில் பெண்களை நிராகரிக்கவில்லை என்பதுதான் உண்மை. 


பொய் சொன்னால், கண் குருடாகும்! மூக்கு பெரிதாகிவிடும்! என்று தாய்மார்கள் குழந்தைகளை அச்சுறுத்துவது உண்டு. அது உண்மை  எனில் நாம் எல்லோரும் குருடர்களாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் பகுத்தறிவு இல்லாத குழந்தைப் பருவத்தில் அக்கூற்று சிறுவர்-சிறுமியர்களை திருத்த உதவும். ஒரு சிறுவன் ஒரு படத்தை வரைந்து தனது தந்தையிடம் அப்பா நான் யானையின் படத்தை வரைந்து இருக்கிறேன் என்றான். அதை வாங்கிப் பார்த்த தந்தை இது யானையின் படம் அல்ல சில கோடுகள் மட்டுமே உள்ளன என்றார். இதைக் கேட்ட சிறுவன் அழத் தொடங்கினான். என்ன சொல்லியும் அவன் அழுகை நிற்கவேயில்லை. கையில் கிடைக்கும் பொருட்களை எல்லாம் தூக்கி எறிய தொடங்கினான். அப்போது அப்பா சொன்னார். ‘மகனே கண்ணாடி வைத்த பின்னர் தான் சரிவர காணமுடிந்தது. மிகச் சிறந்த முறையில் யானையை வரைந்துள்ளாய்’. அடுத்தவரது நிலைக்கு நாம் இறங்கி செல்ல வேண்டும். அதுவே இதயத்தின் மொழி எனப்படும். 

ஆலயங்களை படிக்கட்டுகளோடு ஒப்பிடலாம். படிக்கட்டுகளை பயன்படுத்தி மேலே  சென்றடையும்போது, கட்டிடத்தின் மேல் நிலையும் படிக்கட்டுகளும் சிமெண்ட், மணல் போன்ற பொருட்களால் செய்யப்பட்டன என்பது புரியும். இருப்பினும் நாம் படிக்கட்டுகளை தேவையில்லை என்று கூறி நிராகரிக்க மாட்டோம். எல்லாம் இறைவனே என்று அறிந்த பின்னரும் அடுத்தவர்களும் அதே நிலையை அடைய வேண்டும் என்று கருதி ஆலய வழிபாட்டு முறைகளை நிராகரிக்க மாட்டார்கள். சபரி மலை புனிதப் பயண காலத்தை பற்றி அம்மா ஒரு பரிசோதனை செய்தார். சென்ற பத்து பதினைந்து ஆண்டுகளாக பல மருத்துவமனைகளில் இருந்தும் தகவல் சேகரித்தார். அதன்படி மண்டல காலத்தில் 40 சதவிகித நோயாளிகள் குறைந்து விடுவதை அறிய முடிந்தது. அதற்கு காரணம் மண்டல காலத்தில், அவர்கள் மது அருந்துவதில்லை, புலால் உணவு உண்பதில்லை, மனைவியரை திட்டுவதில்லை, குடும்பத்தினர் ஒருங்கிணைந்து விரதம் கடைப் பிடிக்கிறார்கள். இப்படியாக தனிமனித வாழ்விலும் சமூகத்திலும் இசைவு நிலையை ஏற்படுத்த மண்டல விரதங்கள் உதவுகின்றன. எனவே இந்தப் பண்பாட்டை நிலை நிறுத்துவது இன்றியமையாதது. பண்பாட்டின் அடிப்படையில் தான் சமூகம் நிலைகொள்கிறது. எல்லோரும் இதை புரிந்து கொண்டு முன்னேற வேண்டும். அர்ஜுனன் போர் முறைகளைப் பற்றி கண்ணபிரானிடம் கேட்டார். கண்ணபிரான் போர் முறைகளைப் பற்றி பீஷ்மரிடம் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள சொன்னார். ஏனெனில் போர் முறையைப் பற்றிய அறிவுரை வழங்க பீஷ்மர் தான் தக்கவர். தந்திரிகளும் பூசாரிகளும் உங்களைப் போன்ற பக்தர்களும் ஒருங்கிணைந்து முடிவெடுக்க வேண்டும். ‘மெல்ல சாப்பிட்டால் பனைமரத்தை கூட உண்ண முடியும்’ என்பது ஒரு மலையாள பழமொழி. அம்மாவிற்கு வேறு ஒன்றும் அதிகம் கூறுவதற்கில்லை. இதற்கு முன் பேசிய பலரும் இந்த பிரச்சினையை பற்றி சொல்ல வேண்டியதையெல்லாம் சொல்லிவிட்டார்கள்.
ஓம் நமசிவாய.

கேள்வி: அம்மா அத்வைதம்தான்  உண்மையெனில் பாவதரிசனத்தின்தேவையென்ன?

அம்மா: அத்வைதம்   பேசும் வேதாந்திகளில்  யாரும் ஆடை அணியாமல் நடப்பதில்லையே? அவர்களும் உடை அணிகிறார்கள், உண்கிறார்கள, உறங்குகிறார்கள், அவை உடல் வாழ்க்கைக்குத் தேவை என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும். சமூகத்தின் இயல்புக்கு ஏற்ப உடை அணிகிறார்கள்.

ஒவ்வொரு காலகட்டத்தின் தேவைக்கேற்ப மகான்கள் வருகிறார்கள். ஸ்ரீராமர் வந்தார்:. ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் வந்தார் ஸ்ரீராமரை போல் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் இருக்க வேண்டும் என்று சொல்வதில் பொருளில்லை.

மருத்துவரிடம் பலவித நோயாளிகள் வருவார்கள் எல்லாருக்கும் ஒரே மருந்தை கொடுக்க முடியாது. ஆளுக்கும் நோய்க்கும் ஏற்பவே சிகிச்சையை நிச்சயம் செய்கிறார். சிலருக்கு மாத்திரை கொடுப்பார் சிலருக்கு ஊசி குத்த நேரிடும். அதுபோல் இங்கே வருபவர்களை அவர்களின் நிலைக்கு இறங்கி சென்று உயர்த்தவேண்டும். சாக்லேட் பலதரப்பட்ட பல மாறுபட்ட நிறமுள்ள காகிதங்களில் சுற்றப்பட்டு இருப்பதை காணலாம். உள்ளே இருக்கும் சாக்லேட்டின் சுவை ஒன்றுதான். வெளியில் பார்க்கும் போது வித்தியாசமாக இருப்பதாகத் தோன்றும். இதேபோல் அனைவரிலும் குடியிருப்பது ஒரே சைதன்யம்தான். இதை மக்களுக்கு புரிய வைக்க வேண்டுமெனில் முதலில் நாம் அவர்கள் நிலைக்கு இறங்கிச்  செல்ல வேண்டும். அதேசமயம், அங்கேயே அவர்களை நிறுத்தாமல் அவர்களையும், அத்வைத உணர்வு நிலைக்கு உயர்த்திக் கொண்டு வருவதுதான் அம்மாவின் நோக்கம். அதையே அம்மா செய்கிறேன். அனைவரிடமும் அத்வைதம் கூற முடியாது. அனைவருக்கும் குணமற்ற உருவமற்ற பரம்பொருளை உட்கொள்ள முடியாது.

சிலருக்கு ராதாகிருஷ்ணனையும், சிலருக்கு யசோதா கிருஷ்ணனையும் பிடிக்கும். சிலரோ முரளிகிருஷ்ணனை விரும்புவர் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விருப்பம் அவர்களது ஆனந்தம் அடைகிறார்கள் அது தவறென்று சொல்லமுடியாது. அனைவரும் ஒரே தெய்வத்தை விரும்ப வேண்டும் என்று அம்மாவால்  சொல்ல முடியாது. அதுபோல் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு மனோபாவத்தில் அம்மாவை உட்கொள்கிறார்கள்.

தத்துவத்தை போதித்த போது அதற்கு தகுந்த சம்ஸ்காரம் உள்ள சிலரால் உயர்ந்த நிலையை அடைய முடிந்தது. மற்றவர்களுக்கு அதில் ஆழ்ந்து செல்ல முடியவில்லை. சிலர் மிகவும் பலவீனர்களாக ஆனார்கள். ஒரு வேலையும் செய்யாமல் சோம்பேறியாக இருக்கும் சிலர் உண்டு. கேட்டால், “யார் யாருக்கு சேவை செய்வது? எல்லாம் ஒரு ஆத்மாவல்லவா”  என்பர். “ஏன் மதுவருந்தினாய்?” என்று கேட்டால், “நான் குடிக்கவில்லை, நான் ஆத்மா” என்று பதிலளிப்பர். இப்படி அத்வைதத்தை பேசியும், மதுவருந்தியம், பெண்களுக்குத் தொல்லை கொடுத்தும் வாழ்பவர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள், தாங்கள் செய்யும் தவறுகளை மறைக்க பயன்படுத்தும் ஒரு திரையே வேதாந்தம். எல்லாம் ஒரே ஆத்மா என்று அனுபவித்து அறிவது  வரை நிலையானது எது, நிலையற்றது எவை என்று அறிந்து விவேகத்துடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும். தர்மம் எது அதர்மம் எது என்று அறிந்து அதை விட வேண்டும். சாக்லேட் இனிப்பாக இருக்கிறது என்பதால், அளவின்றி தின்றால் வயிற்றுவலி வரும். “கொல்துதான் எனக்கு சந்தோஷம்” என்று சொல்லி ஒருவன் கண்ணில் காண்பவர்களை எல்லாம் கொல்ல ஆரம்பித்தால் நிலைமை என்னவாகும்?

எதற்கும் ஒரு தர்மம் உண்டு.மக்களை அந்த தர்மத்திற்கு ஏற்ப வாழ தகுந்தவர்களாக ஆக்கவேண்டும். அங்கே வேதாந்தம், வெறும் வார்த்தையில் நின்றுவிடாமல், செயலில் வெளிப்படவேண்டும். தர்மத்தைப் பின்பற்றி வாழ தகுந்தவர்களாக மக்களை ஆக்க  வேண்டுமெனில் நாம் முதலில் அவர்கள் நிலைக்கு இறங்கி செல்ல வேண்டும். “அம்மாவுக்கு இவை ஒன்றும் தேவையில்லை” என்று சொல்லி விலகி இருந்தால் மக்களை உயர்த்த முடியாது. செவி கேட்காதவர்களுக்கு சைகை மூலம் கற்பிக்கிறோம். அதன் பொருள் கற்பிப்பவருக்கு  பேச்சு வராது என்பதல்ல. சைகை மூலமே, அவர்களுக்கு விஷயங்களை உணர்த்த முடியும். அம்மா சைகை காட்டுவதும், அம்மாவுக்கு மொழி தெரியாத காரணத்தால் அல்ல; பிறரை விழிப்புறச் செய்ய அது தேவைப்படுகிறது. “பொய் சொன்னால் கண் குருடாகும்” என்று சொல்வது குழந்தைகளுக்கு கற்பிக்கவே ஆகும். அது உண்மையாக இருந்தால் இன்று உலகில் குருடர்கள் மட்டுமல்லவா இருப்பார்கள்?  சொல்வது பொய்யாக இருந்தாலும், அதன் மூலம் குழந்தைகளை உண்மை சொல்பவர்களாக ஆக்க முடிகிறது. இதுபோல், மக்களின் இயல்புக்கு ஏற்ப நாம் நடந்து கொள்ள நேரிடும். எப்படியாவது மக்களை மெய்ப் பொருளை நோக்கி அழைத்துச் செல்வதுதான் அம்மாவின் லட்சியம். மக்களை அறியாமையில் இருந்து விடுவிக்க உதவுவது எதுவோ அதுதான் யதார்த்த பகுத்தறிவு. மக்களின் விடுதலையைத் தவிர உலகின் நற்சான்றிதழ் எதையும் அம்மா  எதிர்பார்க்கவில்லை.

ஒரு மனிதன் சகதியில் விழுந்து கிடப்பதை வீட்டின் மாடியிலிருந்து ஒருவன் கண்டான். அங்கிருந்த அந்த மனிதன் கைநீட்டி  விழுந்து கிடப்பவனைத் தூக்கமுடியாது. அவன் கீழே இறங்கிச் சென்று சகதியில் கிடப்பவனின் கைகளைப் பிடித்து தூக்க வேண்டும். இதுபோல், மக்களை விடுதலை பெறச் செய்ய வேண்டுமெனில் நாம் அவர்களின் நிலைக்கு இறங்கி செல்ல வேண்டும்.

சந்தைக் கடந்தே நெடுஞ்சாலையை  அடையமுடியும். நெடுஞ்சாலையை அடைந்து விட்டால் பின்னர் நேராக நடக்கலாம். நல்ல வாகன வசதி உண்டு. பேருந்து உண்டு. ஆனால், சந்திலிருந்து நெடுஞ்சாலையை அடைய வேண்டாமா? அதற்கு சைக்கிள், ஆட்டோ ரிக்ஷா ஆகியவற்றின்  உதவி தேவை. அதுபோல், பந்தம், பாசம் என்ற சந்துகளில் அகப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் மக்களை அத்வைதம் நெடுஞ்சாலை அடையச்செய்ய மற்ற மார்க்கங்கள் எல்லாம் தேவையே.



குழந்தைகளே,
நமது வாழ்வில் சொத்தும், வருமானமும், வாகனங்களும் பிற சுக சௌகரியங்களும் தேவையே. ஆனால், அவற்றைத் தேடி அடைவதில் மட்டும் மூழ்கியிருப்பதல்ல மனித வாழ்வின் லட்சியம். தன்னைப்போல் பிறரையும் காணக் கூடிய மனப்பக்குவத்தை வளர்த்துக் கொள்வதே சரியான வாழ்க்கை வெற்றியாகும். அவ்வாறு அல்லாத வெற்றி, ஒருவிதத்தில் மனிதனுக்கும், சமூகத்திற்கும் தோல்வி ஆகும்.

திறமைகளை வளர்த்துக் கொள்வதால் மட்டும் நாம் வெற்றி பெற முடியாது. எந்த சூழ்நிலையிலும் மனதை அமைதியாக வைத்திருக்க இயல வேண்டும். இல்லாவிடில், நமது திறமைகளைக் கூட முழுமையாக பயன்படுத்த முடியாது போய்விடும். ஒருமுறை உயர்கல்வி பயின்ற இளைஞன் ஒருவன், வேலை தேடி நேர்முகத்தேர்வுக்குச் சென்றான். தேர்வாளர் இளைஞனிடம், “உனது பெயர் என்ன?” என்று கேட்டார். பதற்றமாக இருந்த காரணத்தால், இளைஞன் சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தான்; பின்னர், விரலை கடிக்க ஆரம்பித்தான். தொடர்ந்து, அவன் மெல்லிய குரலில் பாடுவதை தேர்வாளர் கேட்டார். “நீ ஏன் பதில் கூறவில்லை?” என்று அவர் கேட்டார். அதற்கு அவன், “நான் ஹேப்பி பர்த்டே டூ யூ என்று பாடி பார்க்கிறேன். அதன் இறுதியில் என் பெயர் வரும் என்றான்” இதுபோல், பதற்றத்தால் பெரும்பாலும் நமது பெயர் கூட நமக்கு நினைவுக்கு வருவதில்லை. திறமைகள் எவ்வளவுதான் இருந்த போதும், மனம் சலனமடையும். சலனம் நீங்கும் வரை, அந்தத் திறமைகளை முறையாக பயன்படுத்த முடியாது. உலகின் பார்வையில் வாழ்வில் வெற்றி பெற்றவனாகத் தோன்றும் ஒருவன், உண்மையில் தோல்வி அடைந்த வனாக இருப்பான். மாறாக, உலகின் பார்வையில் தோல்வி அடைந்ததாக காணப்படும் ஒருவன், உண்மையில் வெற்றி பெற்றவனாக இருப்பான். “வாழ்வில் வெற்றி பெறுவது எப்படி?” என்ற விஷயத்தைக் குறித்து நூல் எழுதி, புகழும், செல்வமும் சம்பாதித்த ஒரு எழுத்தாளர், இறுதியில் தற்கொலை செய்து கொண்டதாகக் கேட்டிருக்கிறேன். வாழ்வில் வெற்றி பெறுவது குறித்து எழுதுவதாலோ, படிப்பதாலோ, சொற்பொழிவாற்றுவதாலோ ஒரு பயனுமில்லை. மனதை தன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவரவில்லை என்றால், மேற்கூறிய திறமைகள் இருந்தும், அவற்றால் ஒரு பயனும் இல்லாது போகும்.

அம்மாவுக்கு ஒரு கதை நினைவுக்கு வருகிறது. வில் பயிற்சி பெற்ற ஒருவன், பல போட்டிகளில் கலந்து கொண்டு வெற்றி பெற்றான்; இறுதியில், உலகக் கோப்பையும் அவனுக்கு கிடைத்தது. இதைக்கேட்ட அவனுடைய நண்பன் ஒருவன் அவனிடம், “வில்பயிற்சியில் திறமை உள்ள ஓர் ஆன்மீக குரு இருக்கிறார். நீ போட்டியில் அவரை வென்றால், உன்னை நான் உலகையே வென்றவனாக ஏற்றுக் கொள்கிறேன்” என்றான். அந்த வீரனும் நண்பனின் அறைகூவலை ஏற்று, குருவின் ஆசிரமத்திற்கு வந்தான். இருவரையும் குரு வரவேற்றார். நண்பன் குருவிடம், “இவன் வில்வித்தையில் வென்று, உலகப் பதக்கம் பெற்றவன்” என்றாலன். அதைக் கேட்ட குரு, அவனது வெற்றிக்கு வாழ்த்துக்கள் கூறினார். அப்போது நண்பன் குருவிடம், தாங்கள் இருவரும் வந்ததன் நோக்கத்தை தெரிவித்தான். குரு இருவரையும் நோக்கி, “நாம் சற்று நேரம் நடந்து விட்டு வரலாம்” என்றார். பின் வில் வீரனிடம், கையில் வில்லையும், அம்பையும் எடுத்து கொள்ளுமாறு கூறினார். வெகுதூரம் நடந்த அவர்கள், உயரமான மலையின் சிகரத்தை அடைந்தனர். அங்கே அந்த மலையை மற்றொரு மலையுடன் இணைக்கும் தொங்கு பாலம் இருந்தது. மலைகளுக்கு நடுவில் மிகப்பெரிய நதி ஒன்று பெருகி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மூவரும் தொங்கு பாலத்தில் நடக்க ஆரம்பித்தனர். பாலத்தின் நடு பாகத்தை அடைந்தபோது குரு, “மறு கரையிலுள்ள அந்த மரத்தில் ஒரு பழம்தான் உள்ளது. அதை நீ அம்பெய்து வீழ்த்துவாயா?” என்று கேட்டார். வில் வீரன் அம்பைத் தொடுத்தான். அப்போது வீசிய பலமான காற்றில், தொங்குபாலம் பயங்கரமாக ஆடியது. பாலத்திலிருந்து கீழே உள்ள நதியில் விழுந்து விடுவோமோ என அந்த வீரன் பயந்தான். பயத்தால் அவனது உடல் நடுங்கியது. அவன் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு, ஒரு விதமாக தன்னை கட்டுப் படுத்தியபடி அம்பைச் செலுத்தினான். ஆனால் அது குறியை எட்டவில்லை. குருவின் முறை வந்தபோது, அவர் மிகவும் அமைதியுடன் அம்பை எடுத்து, வில்லில் தொடுத்தார். அப்போதும் பாலம் மிக வேகமாக ஆடிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால், குருவின் கவனம் முழுவதும் பழத்தின் மீதே இருந்தது. அவர் ஒரே அம்பில் பழத்தை வீழ்த்தினார். தனது மனதின் “ரிமோட் கன்ட்ரோல்” அவரது கையில் இருந்தது. தன்னைச் சுற்றிலும் நடக்கும் எச்செயலும், அவரது கவனத்தை சிறிதும் தடுமாறச் செய்யவில்லை. இதனால், அவருக்கு சிறிதும் பயம் தோன்றவில்லை.

ஆடிக்கொண்டிருக்கும் மேடைமீது மன அமைதியுடன், நன்றாக நடனம் ஆட முடியுமா? அமைதி இழந்த மனதுடன் வாழ்க்கை நடத்துவதும் அது போன்றதே ஆகும். எந்தவித மாறுபாடும், தடுமாற்றமும் இல்லாமல் இருப்பவர் இறைவன் ஒருவரே. அந்த இறைவனை வாழ்வின் ஆதாரமாகக் கொண்டால், நம் மனமும் தடுமாற்றமின்றி, அமைதியாக இருக்கும். இறைவன் எனும் அசைவற்ற மேடைமீது தான் நாம் வாழ்வெனும் நடனத்தை ஆட வேண்டும். ‘என்றும், எப்போதும் நமக்கு நிழல் தந்து காப்பதற்கு இறைவன் இருக்கிறார்’ என்ற உறுதியான உணர்வு நமக்கு இருந்தால், எந்தவித பயமோ, சந்தேகமோ இன்றி, நம் வாழ்க்கையை வாழ முடியும். அது நம் வாழ்க்கைப் பயணத்தை மகிழ்ச்சி நிறைந்ததாக ஆக்கும். பிறருக்கும் மகிழ்ச்சியை அளிக்க நமக்கு இயலும்.

குழந்தைகளே,
நான் விரும்புவதை காணவும், கேட்கவும், சொல்லவும் கூடிய சுதந்திரம் இருந்து விட்டால், நம் எல்லா பிரச்னைகளும் முடிவுக்கு வந்துவிடும் என நம்புகிறோம். ஆனால், இக்கருத்து சரியல்ல. சுதந்திரமின்மை துன்பத்திற்கு காரணம் என்பது போல், அளவுகடந்த சுதந்திரமும் நமது துன்பத்திற்கும், துயரத்திற்கும் காரணமாகிவிடும்.

பாரத மக்களுக்கு இருப்பதைவிட, மேலை நாட்டு மக்களுக்கு சுதந்திரம் மிக அதிகமாக உள்ளது. ஆனால், அவர்களுக்கும் துன்பமும், நிராசையும் உண்டு. சரியான சுதந்திரம் வெளியில் உள்ளதல்ல. மாறாக, அது தனக்குள்ளேயே இருந்து வரவேண்டும்; தனக்குள் கண்டடைய வேண்டியதாகும். விருப்பு வெறுப்புகளிலிருந்தும், ஆசைகளிலிருந்தும் விடுதலை அடைந்தால், பின் எப்போதும் எந்த சூழ்நிலையிலும் நாம் சுதந்திரமாக இருப்போம்.

இன்று மேலை நாட்டவர் உலகியல் வாழ்வை துறந்து ஆன்மீகத்தை நோக்கி திரும்புகிறார்கள். அவர்கள் பாரதிய பண்பாட்டை குறித்து படிக்கவும், அதை ஏற்றுக்கொள்ளவும் ஆரம்பித்து விட்டனர். ஆனால், நாம் உலகில் சுகங்களில் அதிகமாக மூழகுவதுடன், மேலை நாட்டவரின் வாழ்க்கை முறையை பின்பற்றுவதில் உற்சாகம் காட்டுகிறோம். அவர்கள் தின்று துப்பிய சக்கையை பெரிதாகக் கருதி, நாம் அதை எடுத்து விழுங்குகிறோம்; சனாதன தர்மத்தின் நன்னெறிகளை அலட்சியம் செய்கிறோம்.

மேலைநாட்டவர் எதையும் படித்து புரிந்து கொண்ட பிறகே நம்புகிறார்கள். அந்த நம்பிக்கையில் அவர்கள் உறுதியாக இருக்கிறார்கள். ஆனால் நாமோ இதற்கு நேர்மாறாக நடந்து கொள்கிறோம். நமது நம்பிக்கை என்பது ஆலயங்களில் நின்றுவிடுகிறது. யாராவது ஒருவர் அதை சிறிதளவு விமர்சனம் செய்தாலும், மாறிவிடும் அளவு சக்தியே அந்த நம்பிக்கைக்கு உள்ளது. நமது அறிவு சந்தேகத்திற்கு இடமில்லாதது ஆக ஆக வேண்டும். அது ஆழமாக வேரூன்ற வேண்டும். அப்படிப்பட்ட அறிவானது, எத்தகைய எதிரான சூழ் நிலையையும் கடந்து செல்லும் ஆற்றல் உள்ளதாக இருக்கும். யுக்திபூர்வமான சிந்தனையையம், விசாரணையையும் நமது இயல்பாக ஆக்கவேண்டும். மேலைநாட்டவர் எழுதிய நூல்களைச் சார்ந்தே இன்று பாரதப் பண்பாட்டை குறித்து நாம் படிக்கவும், மதிப்பிடவும் செய்கிறோம். இந்த கண்ணோட்டம் மாற வேண்டும்.

அம்மா உலகில் எத்தனையோ நாடுகளுக்கு பயணம் செய்திருக்கிறேன். அந்நாட்டு மக்களுக்கு எல்லாம், தங்களுடைய பாரம்பரியத்தை குறித்தும், ஆச்சாரங்களை குறித்தும் மிகுந்த பெருமிதமும், மதிப்பும் உண்டு. ஆஸ்திரேலியாவிலும், ஆப்பிரிக்காவிலும், அமெரிக்காவிலும் உள்ள ஆதிவாசிகளுக்குக் கூட தங்களுடைய பாரம்பரியத்தில் பெருமிதம் இருக்கிறது. ஆனால் பாரத மக்களான நமக்கோ, நமது பண்பாட்டை குறித்த அறிவும் இல்லை; பெருமிதமும் இல்லை. நம்மில் பெரும்பாலோர் அதை மிகவும் அற்பமாக காண்கிறார்கள். அஸ்திவாரம் ஆழமாக இருந்தால் மட்டுமே, உயரமான கட்டிடத்தை எழுப்ப முடியும். அதுபோல் முன்னோர் வழி வந்த பண்பை குறித்தும், நமது மூதாதையரின் வாழ்வைக் குறித்த அறிவும், பெருமிதமும் இருந்தால்தான் சிறப்பு மிகுந்த நிகழ்காலத்தையும், எதிர்காலத்தையும் உருவாக்க நமக்கு இயலும்.

“இந்த மனோபாவம் குறுகிய சிந்தனையின் விளைவு அல்லவா?” என்று சிலர் கேட்கக்கூடும். நமது பாரம்பரியத்தை குறித்த அறிவும், பெருமிதமும் உலகிற்கு நன்மை செய்யுமாறே நம்மை தூண்டுகின்றன. நற்செயல் புரிவதற்கு உற்சாகமூட்டும் ஒன்று, ஒருநாளும் குறுகிய சிந்தனையல்ல. சுதந்திரதின விழாவை கொண்டாடும் இவ்வேளை, ஆத்ம நிந்தனைக்கும், பிறரைப் பழிப்பதற்கும் உரிய வாய்ப்பல்ல. மாறாக, நமது தவறுகளை திருத்தவும், நற்செயல்களில் ஈடுபடவும் வேண்டிய வேளையாகும். அனைவரும் உறுதியுடனும், ஒரு மனதாகவும் செயல்பட்டால் மக்களின் அறியாமைக்கும், ஏழ்மைக்கும் முடிவைக் கொண்டு வரலாம்.

சுதந்திர தின விழா கொண்டாடும் இவ்வேளையில், நாம் செய்ய வேண்டியது என்ன? புகை பிடிக்கும் வழக்கம் உள்ளவர்கள் அப்பழக்கத்தைக் கைவிட உறுதிகொள்ள வேண்டும். மது அருந்துபவர்கள், அப்பழக்கத்தைத் துறப்பதாக தீர்மானம் எடுக்க வேண்டும்.இத்தீய பழக்கங்களுக்குச் செலவிட்டு வந்த பணத்தை சேமித்தால், அதைப் பயன்படுத்தி, கிராமங்களில் உள்ள குடிசைகளுக்கு பதிலாக வீடுகள் கட்டிக் கொடுக்கலாம். பணம் இல்லாத காரணத்தால் படிப்பை பாதியில் நிறுத்திவிட்ட குழந்தைகளுக்கு பள்ளி கட்டணம் கட்டி படிக்க வைக்கலாம். இளைஞர்கள் எல்லாம் ஒன்றுகூடி, கிராமங்களில் உள்ள சாக்கடைகள் போன்றவற்றை தூய்மை செய்து, கிராம சுற்றுப்புற தூய்மை நிறைந்ததாக ஆகலாம். இப்படியாக, ஒவ்வொருவரும் முயன்றால், நம் பாரதம் ஐஸ்வர்யம் நிறைந்ததாக ஆகும். பூமியையே நம்மால் சொர்க்கமாக மாற்ற முடியும்.