கேள்வி: அம்மா, மனதின் சிந்தனைகளால் சக்தி நஷ்டப்படுமா?

அம்மா: ஆன்மிக சிந்தனையாக இருந்தால் சக்தி கிடைக்கும். உறுதியான மனதை நாம் பெறலாம். இறைவன் தியாகம், அன்பு கருணை இவற்றின் உறைவிடமாவார். இறைவனைப்பற்றி நினைக்கும் அளவுக்கு நம்மிடமும் அந்த நல்ல குணங்கள் வளருகின்றன. மனம் விரிவடைகிறது. ஆனால், உலகியல் விஷயங்களைப் பற்றிச் சிந்திக்கும் மனம் உலகப் பொருள்களால் நிறைகிறது. தொடர்ந்து பலப்பல சிந்தனைகள் மனதில் மாறிமாறித் தோன்றுகின்றன. எண்ணங்களுக்கேற்பு பலன்கள் செயல்படுகின்றன. தீய குணங்கள் அதிகரிக்கின்றன. மனம் குறுகியதாகிறது. நாம் விரும்பியது கிடைக்காத போது மனம் தளர்கிறது. கோபம் வருகிறது. சக்தி நஷ்டமாகிறது. டார்ச் லைட்டை ஒவ்வொருமுறை போட்டு அணைக்கும் போதும் அதன் சக்தி குறைகிறது. அதுபோல் பொருள்களின் மீதுள்ள விருப்பத்தை அதிகரிக்கச்செய்யும் விஷயங்களைப் பற்றிப்பேகம் போது நம் மனம் பலவீனமடைகிறது. ஆன்மீக விஷயங்களைப் பேசுவதும், சிந்திப்பதும் பாட்டரியை சார்ஜ் செய்வது போன்றது. இதனால் சக்தி அதிகரிக்கும்.

ஒவ்வொருவரின் இயல்புக்கு ஏற்பவே குரு உபதேசங்களை வழங்குகிறார். ஒரே சூழ்நிலையில் இருவரிடம், இரு மாறுபட்ட முறையில் உபதேசிக்கக் கூடும். மற்றவருக்கு அளித்த அதே உபதேசத்தை எனக்கு அளிக்காதது ஏன் என்று சீடன் சிந்திப்பது முட்டாள்தனமாகும். ஒவ்வொரு சூழ்நிலையிலும் சீடனை வழிநடத்துவது எப்படி என்பது குருவுக்கு மிக நன்றாகத் தெரியும். அதனால் குருவை முழுமையாகப் பின்பற்றுவதுதான் சீடன் இலட்சியத்தை அடைவதற்கான எளிய வழி.

இருவர் ஒரு ஆசிரமத்தில் வேலை செய்து வந்தனர். அதில் ஒருவருக்கு புகைபிடிக்க விருப்பம் ஏற்பட்டது. ஆனால் அவரது நண்பர் அவரிடம், “இங்கே புகைபிடிப்பது தவறு” என்றார். முதலாமவர், “புகைபிடிப்பதில் ஒரு தவறுமில்லை . புகைபிடிக்கும் போதும் பிரார்த்திக்கலாம்” என்றார். “அப்படியானால் குருவிடம் கேட்டுப் பார்த்துவிடலாம்” என்று சொல்விட்டு நண்பர் குருவிடம் சென்றார். அவர் திரும்பி வந்து முதலாமவரிடம், “புகைபிடிப்பது தவறு. குறிப்பாக பிரார்த்திக்கும் வேளையில் புகைபிடிப்பது தவறு என்று குரு கூறினார்” என்றார். “நானும் ஒருமுறை கேட்டுப் பார்க்கிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு முதல் ஆள் குருவைக் காணச் சென்றார். அவர் புகைபிடித்துக்கொண்டு திரும்பி வந்தார்.

“நீ என்ன செய்கிறாய்? புகைபிடிக்காதே என்று குரு கூறவில்லையா?” என்று முதல் ஆள் கேட்டார். “புகைபிடிக்க குரு அனுமதி தந்தார்.” “நீ குருவிடம் என்ன கேட்டாய்?” “நான், “குருவே! புகைபிடிக்கும் போது பிரார்த் திக்கலாமா?” என்று கேட்டேன். அதற்கு குரு, “அதில் ஒரு தவறுமில்லை. அதுதான் தேவை” என்றார்.”

ஒன்றில், பிரார்த்திக்கும் போதும் மனம் கர்மத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறது. மற்றொன்றிலோ, கர்மம் செய்யும் போதும் மனம் பிரார்த்தனையில் ஆழ்ந்திருக்கிறது.

குருவிடம் ஒரு விஷயத்தைத் திறந்த மனதுடன் கேட்க வேண்டும். மாறாக, குறிப்பிட்ட கருத்தை மனதில் வைத் துக்கொண்டு கேள்வி கேட்கும் போது, குரு கூறும் பதிலை நமக்கு அனுகூலமாக மாற்ற மனம் முயற்சி செய்யும். அதன் பின்விளைவை பின்னர் அனுபவிக்க நேரிடும். அப்போதுதான் நாம் செய்த தவறு நமக்குப் புரியும். அதற்குள் காலம் கடந்திருக்கும். களங்கமற்ற மனதுடன் குருவிடம் செல்வதும், அவர் கூறுவதைப் புரிந்துகொள்வதும் தான் இவ்வாறு நடக்காமல் தடுப்பதற்கான ஒரே வழி.

ஒருவேளை, ஒரே கேள்விக்கு ஒரே பதில் குருவிடமிருந்து கிடைக்காமல் இருக்கக் கூடும். ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவரின் மனநிலைக்கு ஏற்ற பதிலை குரு அளிப்பார். பல வருடங்களாக புகைபிடிப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டு, அதை விட்டுவிட முடியாத ஒரு மனிதரிடம், சட்டென்று புகைபிடிப்பதை நிறுத்துமாறு குரு கூறாமல் இருக்கலாம். நாளடைவில் புகைபிடிப்பதில் உள்ள ஆர்வத்தைக் குறைத்துக்கொண்டு வருமாறு அவரிடம் கூறலாம். புகைபிடிக்கும் போதும் பிரார்த்திக்க சம்மதித்ததன் மூலம் அந்த மனிதரின் மனதை புகைபிடிக்கும் போதும் பிரார்த்தனையில் ஈடுபடுத்தவே குரு முயற்சி செய்கிறார். நாளடைவில் பிரார்த்தனை வலிமையடையும் போது, இயல்பாகவே அந்த மனிதருக்கு புகைபிடிப்பதில் ஆர்வம் குறைந்துவிடும். இறுதியில் அவர் புகைபிடிப்பதை அடியோடு விட்டுவிட முடியும். அதேசமயம், போதுமான அளவு மன உறுதி உள்ள ஒருவராக இருந்தால் புகைபிடிப்பதை சட்டென்று நிறுத்திவிடுமாறு குரு உபதேசிக்கலாம்.

தாய்ப்பால் குடிக்கும் குழந்தைக்கு மாமிச உணவைக் கொடுத்தால் அது ஜீரணமாகாது. வாந்தி எடுக்கும். அதுபோல் ஒவ்வொருவரின் உடல், மன நிலையைப் பார்த்தே குரு உபதேசிக்கிறார். சீடனின் மனநிலைக்கு ஏற்பவே குரு உபதேசம் அளிக்கிறார். இந்த கதையின் மூலம் புகைபிடிக்குமாறு அம்மா கூறவில்லை. ஒருவருக்கு புகைபிடிப்பதில்தான் ஆனந்தம் என்றால், மற்றொருவருக்கு அதன் நாற்றத்தைத் தாங்கவே முடியாது. அப்படியானால் பொருளில் அல்ல ஆனந்தம்; அது நம் உள்ளே இருக்கிறது.

ஒரு வேலையும் செய்யாமல் சோம்பேறியாக இருக்கும் ஒருவனிடம், “இதைவிட நீ திருடுவது நல்லது” என்று குரு கூறலாம்). உண்டு, குடித்து, சோம்பேறியாக வாழ்வதை விட திருடுவது நல்லது என்று சொல்லும் போது, குரு கூறுவதைப் புரிந்துகொள்ளக் கூடிய களங்கமற்ற மனம் இருக்க வேண்டும். சோம்பேறியாக வாழும் தமோ குணமுள்ள ஒருவரிடம், தமோ குணத்தை நீக்கி, ரஜோ குணத்திற்கு முன்னேறவே குரு கூறுகிறார். ஒன்றும் செய்யாமல் சோம்பேறியாக வீணாகப் பொழுதைக் கழிக்கும் தமோகுணக்காரரை விட ரஜோ குணம் உள்ளவர்களால் விரைவாக இலட்சியத்தை அடைய முடியும். தமோ குணத்தை விட ரஜோ குணம் மேல் என்பதுதான் இதன் பொருள்.

பக்தை: அம்மா, எனக்குத் தெரிந்த எல்லாத் தெய்வங்களையும் வணங்கினேன். சிவனையும், தேவியையும், மற்ற பல மந்திரங்கள் மூலம் பல தெய்வங்களையும் வழிபட்டேன். ஆனால், அவற்றால் ஒரு நன்மையும் ஏற்பட்டதாகத் தெரியவில்லை.

அம்மா: மகளே, ஒரு மனிதன் தாகத்தால் வருந்தினான். அருகில் எங்கும் குடிநீர் கிடைக்கவில்லை. யாரோ ஒருவர், இந்த இடத்தில் தோண்டினால் விரைவில் நீர் கிடைக்கும் என்று கூறினார். உடனே அவன் அங்கு சிறிய குழி தோண்டினான். தண்ணீர் கிடைக்கவில்லை சிறிது தூரத்தில் மற்றொகு குழி தோண்டினான். தண்ணீர் இல்லை இவ்வாறு பல இடங்களில் முயற்சி செய்து பார்த்தும் பலனில்லை இறுதியில் அவன் தளர்ந்து விழுந்தான். அந்த வழியாக வந்த ஒருவர் அவனிடம் விழுந்து கிடப்பதன் காரணம் என்ன என்று கேட்டார். அதற்கு அவன் “நான் தண்ணீருக்காகக் குழி தோண்டித் தோண்டித் தளர்ந்துவிட்டேன் முதலில் தாகம் தீர தண்ணீர் இல்லை என்ற துன்பம். இப்போதோ குழி வெட்டியதால் உடலின் சக்தியும் போக துன்பம் இருமடங்கானதுதான் மிச்சம்” என வருத்தத்துடன் கூறினான். வந்தவர், “நீ ஒரே இடத்தில் ஆழமாகத் தோண்டியிருந்தால் எளிதாகத் தண்ணீர் கிடைத்திருக்கும். ஆனால், நீயோ பல இடங்களில் சிறிய சிறிய குழிகளைத் தோண்டியிருக்கிறாய். அதனால்தான் ஏமாற்றம் அடைய நேர்ந்தது” என்றார். மகளே, நீ பல தெய்வங்களை வழிபட்டதும் இதுபோல்தான். பலன் கிடைக்கவில்லை. எல்லா தெய்வங்களும் ஒன்றே என நீ நினைத்திருந்தால் தவறேதுமில்லை.மாறாக, வேறு வேறு வடிவங்கள் என வித்தியாசமாக நினைத்தது தான் தவறாகும். ஒருவன் ஒரு மூவாண்டன் (3 ஆண்டுகளில் பலனளிப்பது) மாஞ்செடியை நட்டான். அதற்குத் தேவையான உரமிட்டு நல்லமுறையில் வளர்த்தான். பூக்கவேண்டிய சமயம் வந்தபோது அந்த செடியை வேரோடு பிடுங்கிவிட்டு அந்த இடத்தில் வேறொரு செடியை நட்டான். மூன்று வருடங்கள் ஆக இரண்டு நாட்களே தேவை. அத்தனை பொறுமை அவனுக்கில்லை. எப்படிப் பலன் கிடைக்கும்? சமயம் வரும்வரை காத்திருக்கும் பொறுமை அந்த மனிதனைப் போலவே உனக்குமில்லை. பல இடங்களுக்குச் சென்று, பல மந்திரங்களை ஜபித்து, பல தெய்வங்களை வழிபட்டாய். அதனால் பலன் கிடைக்கவில்லை. அதுமட்டுமின்றி நீ இறைவனை வணங்கியது உலக சுகத்தினை அடைவதற்காகவேயன்றி இறைவனைக் காணவேண்டும் என்ற ஆசையால் அல்ல. உலகப் பொருள்களைப் பெறுவதற்காகக் கடவுளிடம் காட்டும் பக்தி உண்மையான பக்தியல்ல. நீ தியானித்தது உனக்கு விருப்பமான பொருள்களையே அன்றி இறைவனை அல்ல. அதனால்தான் நீ பல இடங்களுக்கும் அலைந்து திரிந்தாய். ஒரு மந்திரம் ஜபித்தபோது பலன் கிடைக்கவில்லை என நினைத்து வேறொரு மந்திரம்; அதிலும் தோல்வியே என்றபோது மற்றொரு மந்திரம். என மாறி மாறி ஜபித்தாய்; இதனால் காலம் விரயமானதுதான் மிச்சம். நீ அரண்மனையிலுள்ள தங்கத்தைப் பெற ஆசைப்பட்டாய், ராஜாவை விரும்பவில்லை. ராஜாவிடம் அன்பு காட்டியிருந்தால் தங்கமும் கிடைத்திருக்கும், ராஜாவும் கிடைத்திருப்பார். அதுபோல் நீ இறைவனை மட்டும் நினைத்திருந்தால் எல்லா செல்வமும் உன்னைத் தேடி வந்திருக்கும். ஆனால், செல்வத்தை விரும்பிய நீ இறைவனை விரும்வில்லை. ஆசைகளைத் துறந்து அனைத்தையும் இறைவனின் திருப்பாதங்களில் சமர்ப்பித்து சாதனை செய்திருந்தால் நீ இன்று மூவுலகிற்கும் அதிபதியாக ஆகியிருப்பாய். ஆனால், நீ ஆசைப்பட்டது செல்வத்தை அல்லவா? அதனால் துரியோதனனைப்போல் ஆனாய்.

துரியோதனன் குடிமக்களையும், நாட்டையும் விரும்பினான். பலன் அவனும், அவனைச் சேர்ந்தவர்களும் எல்லாவற்றையும் இழந்தனர். ஆனால், பாண்டவர்கள் பகவானின் நட்பை விரும்பினர். அந்த ஒரு நினைவு மட்டுமே அவர்கள் மனதில் நிறைந்திருந்தது. அதனால் அவர்களுக்கும் பகவானும் கிடைத்தார். நாடும் கிடைத்தது. அதனால் மகளே, நீ உலகப் பொருள்களிடமுள்ள ஆசைகளை விட்டுவிடு. இறைவனைப் பெற்றுவிட்டால் எல்லா செல்வமும் உன்னை வந்தடையும். எல்லாவற்றையும் இறைவனுக்கு அர்ப்பணம் செய்து பொறுமையோடு சாதனை செய். பலன் கிடைக்கும்; நிச்சயம் கிடைக்கும். சொத்து சுகங்களும் உண்டாகும். நிறைய மந்திரம் ஐபித்து விட்டு உடனே பலன் கிடைக்கவேண்டும் என்று நினைப்பது சரியல்ல அர்ப்பண மனப்பான்மையும் பொறுமையும் வேண்டும்.

பக்தை: அம்மா, சாதனை செய்வதால் மன அமைதி கிடைக்குமா ?

அம்மா: மகளே, சாதனை செய்வதால் மட்டும் மன அமைதி.கிடைப்பதில்லை. அகங்காரத்தை நீக்கி சாதனை செய்தால்தான் சாதனையால் வரும் நன்மையை அனுபவிக்க முடியும்; அமைதியையும், நிம்மதியையும் பெற முடியும்.

கடவுளை வணங்குபவர்கள் எல்லோரும் நிம்மதியாகஇருக்கிறார்களா என்று சிலர் கேட்பதுண்டு. தனது லட்சியம் என்ன என்பதைப் பரிந்துகொண்டு வணங்கினால் அல்லவா தனது பலவீனங்கள் என்ன என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளவும், அவற்றை நீக்கி மனதூய்மை பெறவும் முடியும். சாஸ்திரங்களைப் புரிந்துகொண்டு, சத்சங்கம் கேட்டு அதன்படி வாழ்பவர்கள் சாதனை செய்தால்தான் பலன் கிடைக்கும்.

தனது தவத்திற்குத் தடையாக வந்த காரணத்தால் .பறவையைச் சுட்டெரித்த சன்னியாசியின் கதையைக் கேட்டதில்லையா? அந்த சன்னியாசி தவம் செய்தார். ஆனால், ஒரு நிமிடத்தில் கோபம்வந்துவிட்டது. சத்சங்கங்கள் கேட்காமல், அவற்றைப் புரிந்துகொள்ளாமல், ஆன்மீகம் என்பது என்ன என்று தெரிந்துகொள்ளாமல் சாதனை செய்வதால் அகங்காரமும், கோபமும்தான் மிஞ்சும்.

பக்தை : அம்மா, வாழ்வில் அமைதியும், நிம்மதியும் இல்லை துன்பமே நிறைந்துள்ளது. இதனால் இப்படி ஒரு வாழ்வு எதற்கு எனத்தோன்றுகிறது.

அம்மா: மகளே, உன்னிடமுள்ள அகங்காரத்தான் உனது துன்பத்திற்குக் காரணம். அமைதிக்கும், நிம்மதிக்கும் உறைவிடமாக விளங்கும் இறைவன் உன் உள்ளத்தில் இருக்கிறார். ஆனால், அகங்காரத்தை நீக்கி சாதனை செய்தால்தான் அதை அறிய முடியும். குடையைக் கக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டு இனி வெயிலில் ஒரு அடி வைக்கக்கூட என்னால் முடியாது, நான் தளர்ந்துபோய்விட்டேன் என்று கூறுவது போலிருக்கிறது உனது பேச்சு. குடையை விரித்துப் பிடித்திருந்தால் வெயிலில் கஷ்டப்பட நேர்ந்திருக்காது. ஆன்மிக குணங்கள் உன்னிடம் இருக்கின்றன. அகம்பாவத்தை நீக்கி அங்கு இறைவனை எழுந்தருளச் செய்தால்போதும்; அமைதியையும், நிம்மதியையும் தேடி எங்கும் அலையவேண்டாம். மகளே,சரியான இலட்சியமும்,தத்துவமுமே கடவுள்.ஆனால், அகம்பாவமுள்ள மனதில் இலட்சியத்திற்கு இடமில்லை .எனவே, அகம்பாவத்தைப் பணிவின் மூலம் நீக்க வேண்டும். அப்போது நம்மிடமுள்ள சக்தியால் நமக்கு அமைதியும், நிம்மதியும் கிடைக்கும்.

தங்கத்தைத் தீயில் இடுவதன் விளைவாக விதத்தில் நாம் விரும்புகின்ற வடிவத்தில் அதை வார்த்தெடுக்க முடிகிறது.இரும்பைத் தீவில் காய்ச்சுவதன்மூலம் வேண்டிய விதத்தில் அதை  வடிவமைக்க இயலுகிறது. அதேபோல் நம்முடைய அகங்காரத்தை கடவுளாகின்ற அக்கினியில் ஹோமித்துவிட்டால் நம்முடைய உண்மையான சொரூபமாக ஆகிவிட இயலும்.

அம்மாவின் அருளுரை

அம்மாவின் 66வது அவதாரத் திருவிழா அருளுரை
27 செப்டம்பர் 2019, அமிர்தபுரி – அமிர்தவர்ஷம் 66

குழந்தைகளே, அனைவரும் ஒற்றுமையுடனும், அன்புடனும் இங்கே குழுமியிருப்பதைக் காணும்போது, பல நிறமுள்ள மலர்களால் அழகாகக் கட்டப்பட்ட மனங்கவரும் பூமாலையைப் போல் அம்மாவுக்குத் தோன்றுகிறது. உங்களது இவ்வுள்ளமும், தொண்டு மனப்பான்மையும் மேன்மேலும் வளர்ந்து ; பரந்ததாகி. மக்களுக்குப் பயன்படட்டும் என்று அம்மா பரமாத்மாவிடம் வேண்டிக்கொள்கிறார்.

இது ஒரு மகிழ்ச்சியின் நிமிடம் என்றாலும், உலகின் பல்வேறு இடங்களிலும் நடக்கும் இயற்கைச் சீற்றங்களாலும், கலவரங்களாலும், வன்முறைகளாலும் பாதிக்கப்பட்டவர்களது வாழ்க்கையை நினைக்கும்போது அம்மாவின் இதயம் துன்பமடைகிறது. கடும் வெயிலும், அடைமழையும், இயற்கைச் சீற்றங்களும், தொற்றுநோய்களும் கேரளத்தையும், பிற மாநிலங்களையும் துன்புறுத்துகின்றன. இடையறாத கண்ணீருடன் வாழும் குடும்பங்கள் எத்தனையோ; பெற்றோரையும், உற்றோரையும் இழந்த குழந்தைகள் எத்தனையோ..! பல நாடுகளிலும் தீ விபத்தால் பெருமளவு நாசம் ஏற்படுகிறது. பொதுவாக, குளுமையான தட்பவெப்பநிலை உள்ள பல வெளிநாடுகளில் தற்போது, முன் ஒருபோதும் இல்லாத விதத்தில் வெப்பம் நிலவுகிறது. வேறு சில இடங்களில், அதிகக் குளிர் மக்களை வாட்டுகிறது. இதற்கெல்லாம் மேலாக, எரியும் நெருப்பில் எண்ணெய் விட்டது போல், மனித உள்ளங்களில் அதிகரித்து வரும் தீங்கிழைக்கும் இயல்பு பல இடங்களிலும் மிக ஆபத்தான சூழ்நிலையை ஏற்படுத்துகிறது. இச்சூழ்நிலை உலகமெங்கும் பரவி இருக்கும்போது, இங்கே மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பவர்கள் யார்? அது, பொருளற்ற வெறும் வார்த்தையாக மாறி விட்டது. நம்மைச் சுற்றிலும் நாம் இன்று, சாயம் பூசப்பட்ட, போலியான மகிழ்ச்சியையே காண்கிறோம். அரிதாரம் பூசிய உலகம் இது. சற்றே சுரண்டிப் பார்த்தால், உள்ளே இருப்பது காமமும், கோபமும், பேராசையும், வெறுப்பும், வேதனையும், சோகமுமே ஆகும். தனது அறையின் மேல்கூரையில் உள்ள ஓட்டையின் மூலம் காணும் ஆகாயத்தைப் பார்த்த ஒரு சிறுவன், “அதோ, அது என் ஆகாயம்” என்று சொல்வான். மனிதனும் அச்சிறுவனைப் போன்றவன் தான். இயற்கையையும், வாழ்வையும் நாம் மிகவும் சிறியதாகக் காண்கிறோம். வாழ்வின் எல்லையற்ற தன்மையைப் புரிந்து கொண்டால் தான், அதற்கு முன்னால் நாம் எவ்வளவு சிறியவர்கள் என்பது நமக்குப் புரியும். ‘இயற்கை’ நம் தாய். ‘இயற்கையை அன்னை ‘ என்றே நாம் கூறுகிறோம். கடலைச் சார்ந்து வாழ்பவர்களுக்குக் கடல், அன்னையாகும். காடுகளில் வாழ்பவர்களுக்குக் காடு அன்னை . மலைச்சரிவுகளில் வாழ்பவர்களுக்கு, அந்த மலைகளும், அவற்றோடு சேர்ந்த இயற்கையுமே அன்னை. மனிதனையும், எல்லா உயிரினங்களையும் பேணுவதும், வளர்ப்பதும் இயற்கையே ஆகும். சற்று உயர்வாகச் சிந்தித்தால், பெற்றோரின் சிந்தனையில் தோன்றுவதற்கு முன்பும், பின்னர் தாயின் கருப்பையில் ஒரு கருமுட்டையாக வடிவம் கொள்வதற்கு முன்பும், மரணத்திற்குப் பிறகும் நாம் இயற்கையில் தான் நிலைகொள்கிறோம். இப்படி நோக்கும்போது, நமது தாயும், தந்தையும், எல்லாமுமாக இருப்பது இயற்கையே. அந்த இயற்கை அன்னையின் குழந்தைகளே நாம். அந்தத் தாய்க்கு, குழந்தைகளான நம்மீது அன்பும், கருணையுமே உள்ளது. ஆனால், குழந்தைகளான நாம், இயற்கை அன்னையின் நெஞ்சில் எப்போதும் உதைத்துக் கொண்டே இருக்கிறோம். அன்பே வடிவான அந்த அம்மா இப்போது நோயாளியாக, வலிமை இழந்து காணப்படுகிறார். மனிதகுலத்தைத் தவிர, பிற உயிரினங்கள் யாவும் இயற்கையைப் பாதுகாத்தவாறு தான் வாழ்கின்றன. ஒரு திமிங்கிலத்தை உதாரணமாக எடுத்துக்கொள்வோம். வாழ்நாள் முழுவதும் அது கடலின் ஆழத்திலுள்ள ஊட்டச்சத்தை மேலே கொண்டு வந்து அங்குள்ள கடல்பாசி தாவரங்களுக்கு உணவளிக்கிறது. கடலைத் தூய்மையாக்குவதில் கடல்பாசிக்குப் பெரிய பங்கு இருக்கிறது. இறக்கும்போது கூட திமிங்கிலம் இயற்கையைப் பாதுகாக்கிறது. அது எப்படி? அது இறக்கும்போது தனது உடலில் உள்ள மில்லியன் டன் கணக்கிலுள்ள கார்பனைக் கடலின் ஆழத்திற்கு இழுத் துக்கொண்டு செல்லும். ஆனால், நாமோ? இயற்கையை அழிப்பது மட்டுமல்ல; இயற்கைப் பாதுகாப்பிற்கு மிக அவசியமான இதுபோன்ற பிற உயிரினங்களையும் நாம் அழிக்கிறோம். பாற்கடலைக் கடைந்த கதை நமக்குத் தெரியும். வாசுகி கக்கிய நஞ்சை, உலகைக் காப்பதற்காக சிவன் எடுத்து விழுங்கினார். இன்றைய உலகின் நிலையைப் பார்க்கும்போது, இயற்கையை சிவனாகவும், நஞ்சைக் கக்கும் வாசுகியாக மனிதகுலத்தையும் உவமானமாகக் கூறலாம். நாம் இயற்கையிடமிருந்து நமக்குத் தேவையானவற்றை எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு, நஞ்சை மட்டுமே திருப்பிக் கொடுக்கிறோம். இதுவரை இயற்கை பொறுமையோடு இந்த நஞ்சையெல்லாம் விழுங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், இப்போது இயற்கையானது, பொறுமையின் எல்லையைக் கடந்துவிட்டதாக அம்மாவுக்குத் தோன்றுகிறது. இயற்கையாகும் சிவன் தாண்டவமாட ஆரம்பித்து விட்டதாகவே தோன்றுகிறது. இன்றைய சமூகத்தில் நான்கு விஷயங்கள் தொற்றுநோயைப் போல் பரவி வருவதைக் காணலாம். 1 நல்லொழுக்கத்தை விட செல்வம் மிக முக்கியமானதாக கருதப்படுகிறது. 2 நன்மைகளை விட அழகுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. 3 செல்ல வேண்டிய திசை எது என்பதை விட, வேகத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கற்பிக்கப்படுகிறது. 4 மனிதர்களை விட இயந்திரங்கள் முதலிடத்தைப் பிடித் துள்ளன.

வாழ்வில், நற்பண்புகளுக்கு உரிய இடத்தை அளிக்காவிடில், நம் வாழ்க்கை கறையான் அரித்த மரம் போல் உலுத்துப்போகும். வாழ்வின் இக்கட்டான சூழ்நிலைகளை எதிர்கொள்ளும் ஆற்றல் நமக்கு இருக்காது. அதனால்தான் ரிஷிகள் அறத்திற்கு மிக முக்கியத்துவம் அளித்தனர். நமக்கும், பிறருக்கும் நன்மை தரும் வகையில் சமூகத்துடன் ஒத்து உறவாடுவதற்குத் தர்ம உணர்வு இன்றியமையாததாகும். குழந்தைகளுக்கு சிறு வயதிலேயே அற உணர்வை பெற்றோர்கள் கற்றுத்தர வேண்டும். பெரும்பாலான பெற்றோர்கள் குழந்தைகள் அழுதால், உடனே செல் போனை அதன் கையில் கொடுக்கின்றனர். இது தற்காலிகமாக அவர்கள் அழுகையை நிறுத்தும். ஆனால், ஆன்மீக பண்புகளை குழந்தைகளுக்கு புகட்டாவிட்டால் அக்குழந்தைகள் வாழ்நாள் முழுதும் கண்ணீரில் வாடுவர். இப்பண்புகளே, வாழ்க்கையின் துன்பங்களையும் துயரங்களையும் எதிர்கொண்டு வாழும் சக்தியை அவர்களுக்கு அளிக்கிறது.

என் குழந்தைகளின் கண்கள் கருணையால் நனையட்டும். தலைகள் பணிவால் வணங்கட்டும். கைகள் பிறரது. சேவையில் ஈடுபடட்டும். கால்கள் அறநெறிப் பாதையில் செல்லட்டும். காதுகள் துன்பப்படுபவர்களின் துயரைக் கேட் கத் தயாராகட்டும். நாக்கு எப்போதும் கருணை நிறைந்த சொற்களையும், உண்மையையும் பேசட்டும். இப்படியாக, என் குழந்தைகளின் வாழ்வே உலகிற்கு அருளாசியாக மாறட்டும் என்று அம்மா பரமாத்மாவிடம் வேண்டிக்கொள்கிறேன்.


இவ்வருடம் (2018) மே மாதத்தில், எர்ணாகுளத்தில் உள்ள எய்ம்ஸ் மருத்துவமனையின் அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்களின் குழுவானது, ஜார்கண்டில் சேர்ந்த 19 வயது உள்ள அமர் சமத் என்ற ஆதிவாசி பையனின் தாடைப் பகுதியில் வளர்ந்திருந்த சுமார் ஐந்து கிலோ எடையுள்ள கட்டியை அறுவை சிகிச்சை மூலம் வெற்றிகரமாக அகற்றினர். 14 மணி நேரம் நடைபெற்ற இந்த அறுவை சிகிச்சை முற்றிலும் இலவசமாக செய்யப்பட்டது.

அறுவை சிகிச்சைக்குப் பிறகு அமர், “எனது முகம் விகாரமாக இருந்த காரணத்தால், யாரும் என்னுடன் பேச கூட தயங்கினர். இது எனக்கு மறுபிறவியாகும். வீட்டிற்குச் சென்ற பிறகு நான் புதிய நண்பர்களுடன் பழகுவேன். வயலில் வேலை செய்வேன். இதற்கு காரணமாக இருந்த AIMS மருத்துவமனையைச் சேர்ந்த மருத்துவர்களுக்கு என் இதயபூர்வமான நன்றிகள்” என்றான். அமரின் முகத்தில் வளர்ந்திருந்த இந்தக் கட்டியால், அவனால் உணவை விழுங்கவோ, பிறருடன் பேச கூட முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. டாக்டர் அய்யர், “இக்கட்டியின் காரணத்தால், அமருக்கு பைரா தைராய்டு கட்டியும் இருந்தது. இக்கட்டி இன்னும் சற்று வளர்ந்திருந்தால் அவன் மூச்சுவிடக்கூட கஷ்டப்படும் நிலை வந்திருக்கும். அவன் உடலில் கால்சியம் அதிகமாக இருந்தது.கட்டியால் அவனது இடது கண் முழுவதும் பாதிக்கப்படும் என்று பயந்தோம். ஆனால் கண்பார்வை காப்பாற்றப்பட்டது. அறுவை சிகிச்சைக்குப் பிறகு, அமரின் பைரா தைராய்டு ஹார்மோனும், கால்சியமும் இயல்பு நிலைக்கு வந்துவிட்டன” என்கிறார்.

குழந்தைகளே, நல்ல சிந்தனைகளையும், குணங்களையும் வளர்த்து, மனதைத் தூய்மையுள்ளதாகவும், பரந்ததாகவும் ஆக்குவதுதான் எல்லா ஆன்மிக சாதனைகளின் லட்சியமாகும். இறைகுணங்கள் நம் ஒவ்வொருவரிடமும் இருக்கிறது. ஆனால், இன்று அவை விதை வடிவில் உள்ளன. சாதனையின் மூலம் நாம் அவற்றை வளர்க்கவேண்டும். இறைவனின் விக்கிரகத்தையோ, சித்திரத்தையோ வழிபடும் ஒரு பக்தன், அதில் எல்லாம்வல்ல இறைவனையே தரிசிக்கிறான். அன்பு வடிவினனும், கருணை வடிவினனுமான இறைவனை வணங்கும் பக்தனின் மனதிலும் அந்தக் குணங்கள் நாளடைவில் வளர்கின்றன. இவ்விதமாக, அனைத்திலும் இறைவனைத் தரிசித்து, அன்புசெய்யவும், சேவை செய்யவும் அந்த பக்தனால் இயல்கிறது.

பிரபஞ்சத்தில் சகல உயிரினங்களும் ஒரே சங்கிலியின் கண்ணிகளாகும். அனைவரும் பரஸ்பரம் பிணைக்கப்பட் டிருக்கின்றனர். யாரும் தனியான தீவல்ல. நாம் அறிந்தோ , அறியாமலோ செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் பிறர்மீது செல்லவாக்கு செலுத்துகிறது. இந்த உணர்வுடன் நாம் ஒவ்வொரு செயலையும் செய்யவேண்டும். உலகம் திருந்தவேண்டுமெனில், முதலில் நாம் திருந்தவேண்டும். பிறரிடம் மாற்றம் வந்த பிறகு நாம் மாறலாம் என்று நினைப்பது நடைமுறைக்கு ஒவ்வாது. பிறர் மாறவில்லை என்றாலும், நாம் மாறினால் அவர்களிடமும் மாற்றம் ஏற்படும்.

பரபரப்பு நிறைந்த வாழ்விற்கு இடையில், நாம் பெரும்பாலும் “வாழ்வதற்கே’ மறந்து போகிறோம். தேவைகளுக்கும், விருப்பங்களுக்கும் பின்னால் ஓடும் ஓட்டத்திற்கு இடையில், இந்த நிமிடத்தில் நிகழ்காலத்தில் வாழவோ, நம்மைச் சுற்றிலும் உள்ளவர்களை நினைத்துப் பார்க்கவோ நமக்கு இயலாமல் போகிறது. இப்படி நம் வாழ்க்கை இயந்திரத் தனமாகவும், வறண்டதாகவும் ஆகிறது. அம்மாவுக்கு ஒரு கதை நினைவுக்கு வருகிறது. ஒரு முறை ஒருவர், புதிய கார் ஒன்று வாங்கினார். மகிழ்ச்சியுடன் அதை ஓட்டிக்கொண்டு வீட்டிற்குச் சென்றுகொண்டிருந்தார். சட்டென ஒரு பெரிய கல் வந்து காரின் கண்ணாடியில் விழும் சப்தம் கேட்டது. அவர் வண்டியை நிறுத்தினார். பார்த்தபோது காரின் கண்ணாடி சிறிது உடைந்திருந்தது. அதிக விலையுள்ள காரை வாங்கி, செருக்குடன் ஓட்டி வரும்போதுதான் இப்படி நிகழ்ந்தது. அவரால் கோபத்தையும், ஆத்திரத்தையும், வருத்தத்தையும் அடக்க முடியவில்லை , யாராடா என் கார்மீது கல் வீசியது?” என்று கத்தியபடி சுற்றிலும் பார்த்தார். சாலையின் எதிர்புறத்தில் ஒரு சிறுவன் நின்று கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு அருகில் ஒருவர் விழுந்து கிடக்கிறார். காரின் சொந்தக்காரர் தன்னைக் கோபத்துடன் பார்ப்பதைக் கண்ட சிறுவன் ஓடி அருகில் வந்து, “மன்னிக்கவேண்டும் ஐயா! என் தந்தை என்னை சைக்கிளில் பள்ளிக்கு அழைத்துச் சென்றார். இந்த இடத்திற்கு வந்தபோது, அவருக்குத் திடீரென மாரடைப்பு ஏற்பட்டு, மயங்கி விழுந்துவிட்டார். வேகமாக மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுசென்றால், தந்தை உயிர்பிழைப்பார். இவ்வழியில் சென்ற எல்லா கார்களுக்கும் முன்னால் நான் உதவிக்கரம் நீட்டினேன். அனைவரிடமும் கெஞ்சினேன். வண்டியை நிறுத்தவோ, தந்தையை மருத்துவ- மனைக்குக் கொண்டுசெல்லவோ யாரும் முன்வரவில்லை. காரில்லாமல் என் தந்தையை விரைவாக மருத்துவமனைக்குக் கொண்டுசெல்ல முடியாது. வேறு வழி எதுவும் தெரியாத காரணத்தால் நான் இப்படிச் செய்துவிட்டேன். கல்லை வீசினால் நீங்கள் வண்டியை நிறுத்துவீர்கள். நடந்ததை அறியும்போது, உங்களுக்கு என் மீது கருணை தோன்றலாம் அல்லவா என எண்ணினேன்” என்றான். இதைச் சொன்ன அவனது கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது. காரின் சொந்தக்காரர் உடனே அவனது தந்தையைத் தூக்கிக் காரில் படுக்கவைத்தார். மருத்துவ- மனைக்குக் கொண்டுசென்றார். சமயத்தில் கொண்டுசென்ற காரணத்தால், அவர் உயிர்பிழைத்தார். இவ்விதமாக, அந்த ஏழைக் குடும்பம் பெரும் ஆபத்திலிருந்து தப்பியது.

காரின் சொந்தக்காரர் தனது காரில் உடைந்த அந்தக் கண்ணாடியை ஒருநாளும் மாற்றவே இல்லை. பரபரப்பான வாழ்விற்கிடையில் பிறரை மறந்துவிடாமல் இருப்பதற்கு இது என்றும் எனக்கு நினைவுறுத்தும் அடையாளமாக இருக்கட்டும்” என்று அவர் நினைத்தார். அவர் மனதில் கருணை தோன்றியதாலும், உடனடியாக விரைந்து செயல்பட்டதாலும், ஒரு குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற முடிந்தது, அதுபோல், நம்முடைய ஒரு நிமிடப் பொறுமையும், சிரத்தையும் எத்தனையோ பேருக்குப் பெரிய வரமாக மாறக்கூடும். இந்த மனோபாவம்தான் சமூகத்தை வாழச்செய்கிறது.

வாழ்வில் நம்மைப் பற்றியும், நமது தேவைகளைக் குறித்தும் மட்டுமே நாம் சிந்திக்கிறோம்; கவனிக்கிறோம். சுற்றிலும் உள்ள உலகத்தைக் குறித்து நாம் சிந்திப்பதில்லை. பிறரு டைய மன வேதனையை அறியவும், அதைச் சிறிதளவாவது பகிர்ந்துகொள்ளவும் நாம் சிறிது நேரத்தைச் செலவிடுவதற்குரிய பரந்த மனப்பான்மை நம் ஒவ்வொருவருக்கும் இருந்தால், இந்தப் பூமியில் சொர்க்கத்தை உருவாக்க முடியும். அதற்கு, பிறருக்காக நம் மனதில் சிறிதளவு இடம் ஒதுக்கவேண்டும். அது பொறுமையாகவோ, அன்பாகவோ, கருணையாகவோ இருக்கலாம். கருணையே பிரபஞ்சத்தின் அஸ்திவாரமாகும். கருணையை மனதில் விழிப்புறச் செய்ய முடிந்தால், பிரார்த்தனையும், தியானமும் பயனளித்துவிட்டதாகக் கூறலாம்.