ചോദ്യം : മതങ്ങളുടെ പേരില്‍ നടന്നിരുന്ന ജന്തുബലിയെ എങ്ങനെ ന്യായീകരിക്കുവാന്‍ സാധിക്കും?

അമ്മ : ജന്തുബലിയും നരബലിയും മറ്റും ഒരുകാലത്തു പ്രചരിക്കുവാന്‍ കാരണം ശരിയായ തത്ത്വബോധം ജനങ്ങളിലേക്കു് എത്തിക്കുവാന്‍ കഴിയാതിരുന്നതു കൊണ്ടാണു്. പണ്ടു്, മതഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ സാമാന്യജനങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ പ്രചരിച്ചിരുന്നില്ല. പണ്ഡിതരായ ബ്രാഹ്മണര്‍ അവയൊക്കെ സൂക്ഷിച്ചു. സാധാരണക്കാര്‍ അവരുടെ ബുദ്ധിയില്‍ തോന്നിയവിധം ഈശ്വരാരാധന ചെയ്തു തൃപ്തരായി.

അമ്മ ഫ്രാന്‍സില്‍ച്ചെന്നപ്പോള്‍ അവിടുത്തെ ഒരു ഭാഷയെക്കുറിച്ചു കേട്ടു. പണ്ടു്, ഇന്ത്യയില്‍നിന്നു് അടിമകളായി റീയൂണിയനിലും മൗറീഷ്യസിലും ആളുകളെ എത്തിച്ചിരുന്നു. അവര്‍ക്കു് അവിടുത്തെ ഭാഷ വശമില്ല. അവര്‍ അവിടെക്കേട്ടതു പറഞ്ഞുപറഞ്ഞു് ഒരു പുതിയ ഭാഷ രൂപംകൊണ്ടു. അതുപോലെ, അറിവുള്ളവര്‍ ചെയ്തിരുന്ന ആചാരങ്ങളും അനുഷ്ഠാനക്രമങ്ങളും കണ്ടിട്ടു്, സാമാന്യജനങ്ങളും അവരുടെതായ രീതിയില്‍ ഓരോന്നു ചെയ്തു. പിന്നീടു വന്നവര്‍ അതനുകരിച്ചുവെന്നുമാത്രം. നമുക്കു് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടതെന്തോ; അതാണു് ഈശ്വരനു സമര്‍പ്പിക്കേണ്ടതു്. വളരെ നാളുകളായി കാണാതിരുന്ന ഒരു സുഹൃത്തു പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം വീട്ടിലേക്കു വന്നാല്‍ നമ്മള്‍ ഏതുവിധമാണു സ്വീകരിക്കുക? സുഹൃത്തിനു് ഇഷ്ടമായ എല്ലാ വിഭവങ്ങളും എത്രയും വേഗം തയ്യാറാക്കി നല്കും. ഇല്ലേ ? ഒരു സുഹൃത്തിൻ്റെ കാര്യത്തില്‍ അങ്ങനെയാകുമ്പോള്‍ സ്നേഹസ്വരൂപനായ ഈശ്വരൻ്റെ കാര്യത്തിലോ?

വേട്ടയാടി ജീവിച്ചിരുന്ന പ്രാകൃതമനുഷ്യര്‍ക്കു് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടതു്, പക്ഷികളുടെയും ജന്തുക്കളുടെയും മാംസമായിരുന്നു. അവരതു് ഈശ്വരനു സമര്‍പ്പിച്ചു. പാല്പായസം ഇഷ്ടപ്പെട്ടവര്‍ അതു് ഈശ്വരനു നിവേദിച്ചു. പാല്പായസത്തെക്കുറിച്ചു് കേട്ടുകേള്‍വി പോലുമില്ലാത്തവര്‍ക്കു് അതിനെങ്ങനെ സാധിക്കും? അവര്‍ തങ്ങളുടെ ഭക്ഷണത്തിൻ്റെ ഒരു ഭാഗം മാംസം ഭഗവാനു നിവേദിച്ചു. അതവരുടെ പിന്‍തലമുറക്കാരും അനുകരിച്ചു. ശരിയായ ജ്ഞാനം ഉള്‍ക്കൊണ്ടവര്‍ ഇവര്‍ക്കുവേണ്ട തത്ത്വം ഉപദേശിച്ചു കൊടുത്തതുമില്ല. വാസ്തവത്തില്‍ നമ്മുടെ മനസ്സിനെ ഈശ്വരനു സമര്‍പ്പിക്കുവാനാണു ശാസ്ത്രങ്ങള്‍ പറയുന്നതു്. എന്നാല്‍ മനസ്സു് എടുത്തുകൊടുക്കുവാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു വസ്തുവല്ല. അതിനാല്‍ മനസ്സു് ഏതൊന്നില്‍ ബന്ധിച്ചു നില്ക്കുന്നുവോ, അതു സമര്‍പ്പിക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സു് സമര്‍പ്പിച്ചതിനു തുല്യമായി. അതാണു യാഗാദികര്‍മ്മങ്ങളില്‍ സമ്പത്തു് ദാനംചെയ്യുന്നതിൻ്റെ പിന്നിലെ തത്ത്വം. മനുഷ്യൻ്റെ മനസ്സു് ഏറ്റവുമധികം ബന്ധിച്ചുനില്ക്കുന്നതു സമ്പത്തിലാണല്ലോ.

ഓരോരുത്തരും അവരവര്‍ക്കു് അറിയാവുന്ന രീതിയില്‍ തങ്ങളുടെ സ്വഭാവമനുസരിച്ചു് ഈശ്വരപൂജ നടത്തി. ഋഷീശ്വരന്മാര്‍ ദേവിയെ ശുദ്ധസത്ത്വമൂര്‍ത്തിയായിക്കണ്ടു് ആരാധിച്ചു. പണം മോഹിച്ചവര്‍ ലക്ഷ്മിയായി, സമ്പത്തിൻ്റെ ദേവതയായിക്കണ്ടു. വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ സരസ്വതീദേവിയായിക്കരുതി പൂജിച്ചു. യോദ്ധാക്കളും കാട്ടുജാതിക്കാരും കാളിയായി വാളും ശൂലവും ധരിച്ച ദേവിയെ ആരാധിച്ചു. എല്ലാം ഒരു ശക്തിതന്നെ. ഓരോരുത്തരും അവരുടെ ഭാവനയനുസരിച്ചു രൂപം കൊടുത്തുവെന്നുമാത്രം. സര്‍വ്വശക്തനു് ഏതു വേഷവും ധരിക്കാം. അതിനാല്‍ ഇതിനൊക്കെ ഈശ്വരനെയോ, മതതത്ത്വങ്ങളെയോ പഴിപറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ല. മതത്തിൻ്റെ പേരില്‍ സമൂഹത്തിനും പ്രകൃതിക്കും ദോഷമായ എന്തെങ്കിലും അനാചാരങ്ങള്‍ നിലനില്ക്കുന്നുവെങ്കില്‍ ശരിയായ തത്ത്വം അവരെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തി അതില്‍നിന്നു പിന്തിരിപ്പിക്കാനാണു നമ്മള്‍ ശ്രമിക്കേണ്ടതു്. ഒരു വ്യാജ ഡോക്ടര്‍ തെറ്റായ മരുന്നു കുറിച്ചുകൊടുത്തതിനാല്‍, രോഗി മരിച്ചുവീണുവെന്നു പറഞ്ഞു്, എല്ലാ ഡോക്ടര്‍മാരും കള്ളന്മാരാണെന്നു പറയുന്നതുപോലെയാണു്; കാലപ്പഴക്കത്താല്‍ കടന്നുകൂടിയ ഏതെങ്കിലും അനാചാരത്തിൻ്റെ പേരില്‍ മതതത്ത്വങ്ങളെ ഒന്നടങ്കം പുച്ഛിക്കുന്നതു്. കുട്ടിയെ കുളിപ്പിച്ചുകുളിപ്പിച്ചു്, വെള്ളത്തോടൊപ്പം കുട്ടിയെയും കളയുന്നതിനു തുല്യമാണതു്.

ചോദ്യം : മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചു മതം എന്താണു പറയുന്നതു് ?

അമ്മ : മനുഷ്യനും മനുഷ്യനും തമ്മിലും മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മിലും ശരിയായ ബന്ധം വളര്‍ത്താന്‍ മതം പഠിപ്പിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിക്കാനും പൂജിക്കാനുമാണു മതാചാരങ്ങള്‍ അനുശാസിക്കുന്നതു്; നശിപ്പിക്കാനല്ല. പ്രകൃതിക്കു നന്മ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ മനുഷ്യസമൂഹത്തിനു നന്മ കൈവരുകയുള്ളൂ എന്നു് ആദ്ധ്യാത്മികശാസ്ത്രം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.
പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ബ്രഹ്മാണ്ഡവും പിണ്ഡാണ്ഡവും തമ്മിലുള്ളതുപോലെയാണു്. ഇതു നമ്മുടെ പൂര്‍വ്വികര്‍ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്ടാണു മതാചാരങ്ങളില്‍ പ്രകൃതിപൂജയ്ക്കു് ഇത്ര സ്ഥാനം നല്കുവാന്‍ കാരണം. ഓരോ ആചാരത്തിന്റെയും പിന്നിലെ ഉദ്ദേശ്യം മനുഷ്യനെ പ്രകൃതിയുമായി ബന്ധിക്കുക എന്നതായിരുന്നു. അതില്‍ക്കൂടി മനുഷ്യന്റെ ആരോഗ്യവും പ്രകൃതിയുടെ സന്തുലിതാവസ്ഥയും നമ്മുടെ പൂര്‍വ്വികര്‍ ഉറപ്പുവരുത്തി.

ഒരു നെല്ലു വിതച്ചാല്‍ അതു് ആയിരം മണികളായി തിരിച്ചുകിട്ടും. ഒരു വൃക്ഷമാകട്ടെ, തന്നെ വെട്ടുന്നവനും തണലു നല്കുന്നു; എറിയുന്നവനും മധുരഫലങ്ങള്‍ മടക്കിക്കൊടുക്കുന്നു. എന്നാല്‍ ഇന്നു നമുക്കു് ഒരു തൈ നടുമ്പോഴോ ഒരു മൃഗത്തെ വളര്‍ത്തുമ്പോഴോ അതില്‍ നിന്നുള്ള ലാഭം മാത്രമാണു നോട്ടം. ലാഭത്തിനു കോട്ടം വന്നാല്‍ അതിനെ നശിപ്പിക്കാന്‍ പിന്നെ താമസമില്ല. പശുവിന്റെ കറവ വറ്റിയാല്‍ അതിനെ ഉടനെ ഇറച്ചിക്കു വിറ്റു കാശാക്കും. വൃക്ഷത്തിലെ ആദായം കുറഞ്ഞാല്‍ അതറുത്തു് ഉരുപ്പടികളാക്കും. എവിടെയും സ്വാര്‍ത്ഥതയല്ലാതെ നിഷ്‌കാമസ്നേഹം കാണുന്നുണ്ടോ ? നമ്മുടെ പൂര്‍വ്വികര്‍ അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല. വൃക്ഷങ്ങളും ജന്തുജാലങ്ങളും നിലനില്‌ക്കേണ്ടതു മനുഷ്യനന്മയ്ക്കു് ആവശ്യമാണെന്നു് അവര്‍ക്കറിയാമായിരുന്നു. മനുഷ്യനു സ്വാര്‍ത്ഥതയേറുമ്പോള്‍ അവനിക്കാര്യം മറക്കുമെന്നും വരുംതലമുറ അതിന്റെ കഷ്ടത അനുഭവിക്കേണ്ടിവരും എന്നും അവര്‍ മനസ്സിലാക്കി. അതിനാല്‍ അവര്‍ ഓരോ മതാചാരത്തെയും പ്രകൃതിയുമായി കൂട്ടിയിണക്കി. അങ്ങനെ മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മില്‍, വൈകാരികമായ ഒരു അടുപ്പം സൃഷ്ടിക്കുവാന്‍ മതതത്ത്വങ്ങളിലൂടെ അവര്‍ക്കു സാധിച്ചു.

വൃക്ഷത്തിലെ ഫലം മാത്രം കണ്ടുകൊണ്ടല്ല അവര്‍ അവയെ
സ്നേഹിച്ചിരുന്നതു്. ആലും കൂവളവും തുളസിയും മറ്റും ആദായംകൊണ്ടല്ല അവര്‍ക്കു് ആരാദ്ധ്യങ്ങളായിരുന്നതു്. പശു, വില്പനയ്ക്കുള്ള വെറും നാല്ക്കാലി ആയിരുന്നില്ല; പഞ്ചമാതാക്കളിലൊന്നായിരുന്നു. (വേദമാതാ, ഭൂമാതാ, ദേശമാതാ, ദേഹമാതാ, ഗോമാതാ ഇവയാണു പഞ്ചമാതാക്കള്‍) കാവുകളില്‍ അത്തി, ഇത്തി, അരയാല്‍, പേരാല്‍ തുടങ്ങിയ ഔഷധസസ്യങ്ങളാണു നട്ടുവളര്‍ത്തിയിരുന്നതു്. വെളുപ്പിനു് ഉണര്‍ന്നു കുളത്തില്‍ കുളിച്ചു് ഈറനോടെ മന്ത്രങ്ങള്‍ ഉരുവിട്ടുകൊണ്ടു കാവിനു വലത്തിടുക എന്നതു്; ഒരിക്കല്‍ നമ്മുടെ നിത്യജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. പ്രഭാതത്തില്‍ ഔഷധച്ചെടികളില്‍ തട്ടിവരുന്ന കാറ്റു ശ്വസിക്കുന്നതുമൂലം അന്നവര്‍ക്കു രോഗങ്ങളെ ചെറുത്തു നില്ക്കുവാന്‍ കഴിഞ്ഞു. വാര്‍ദ്ധക്യത്തിലും യൗവനത്തിന്റെ ഉണര്‍വ്വും ആരോഗ്യവും നിലനിന്നു. കാവില്‍ വളരുന്ന വൃക്ഷങ്ങള്‍ വെട്ടുന്ന കാര്യം അന്നാര്‍ക്കും ചിന്തിക്കുവാന്‍ കൂടി കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അവിടെ പാര്‍ത്തിരുന്ന പക്ഷിമൃഗാദികളെ
സ്നേഹിക്കുവാനല്ലാതെ ഉപദ്രവിക്കുവാന്‍ അവര്‍ മുതിര്‍ന്നില്ല. പക്ഷികള്‍ക്കു വൃക്ഷങ്ങളില്‍ കൂടു കെട്ടിക്കഴിയാം. ആഹാരം തേടി എങ്ങും അലയേണ്ടതില്ല. കായ്കളും കനികളും വേണ്ടുവോളമുണ്ടു്. വിഷപ്പാമ്പുകള്‍ക്കുപോലും കാവിലെ പുറ്റുകളില്‍ സ്വൈര്യമായിക്കഴിയാം. അവയെ ആരും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നതുമില്ല. സര്‍പ്പങ്ങളെ ദേവതകളായിക്കണ്ടു് ആരാധിക്കാനാണു് അവര്‍ പഠിച്ചിരുന്നതു്. എന്നാല്‍ ഇന്നത്തെ സ്ഥിതിയോ? ഒരു ചേരയെക്കണ്ടാല്‍ മതി, അതിനെ എറിഞ്ഞു കൊല്ലാതെ പിന്മാറില്ല. കാവിലെയും പറമ്പിലെയും വൃക്ഷങ്ങള്‍ വെട്ടി വിറ്റു കാശാക്കാതെ ഉറക്കം വരില്ല. പശുവിനു് ഒരു തുടം പാല്‍ കുറഞ്ഞാല്‍, വില്ക്കാന്‍ പിന്നെ താമസമില്ല.
(തുടരും………..)