സംസ്‌കാരവും സയന്‍സും രണ്ടും നമുക്കാവശ്യമാണ്. മനുഷ്യജീവിതത്തിനു ലക്ഷ്യബോധവും അര്‍ത്ഥവും പകരുന്നതു നല്ല സംസ്‌കാരമാണ്. ആ സംസ്‌കാരത്തെ സംരക്ഷിക്കുവാനും ജനങ്ങളുടെ ഭൗതികമായ ആവശ്യങ്ങള്‍ നിറവേറ്റുവാനും നമുക്കു സയന്‍സിന്റെ സഹായം ആവശ്യമുണ്ട്. സംസ്‌കാരം ശാസ്ത്രത്തിന്റെ കണ്ണാകണം. സയന്‍സ് സംസ്‌കാരത്തിന്റെ കൈകളായിത്തീരണം.

പണ്ട് ഗുരുവും ശിഷ്യനും ഒന്നിച്ചു പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചത് ‘പരമതത്ത്വം, ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരെയും രക്ഷിക്കട്ടെ’ എന്നായിരുന്നു. ഗുരു വാസ്തവത്തില്‍ ഈശ്വരതുല്യനാണു്, ഈശ്വരന്‍തന്നെയാണ്. എന്നാല്‍ ആ വിനയവും എളിമയുമാണു ഗുരുക്കന്മാര്‍ ലോകത്തിനു കാണിച്ചു കൊടുത്തത്. അന്നു ശിഷ്യന്മാരും വിനയസമ്പന്നരായിരുന്നു. ശിഷ്യന്റെ വിനയവും പ്രേമവും കാണുമ്പോള്‍ ഗുരുവാത്സല്യം വിദ്യയായി പ്രവഹിക്കുന്നു. ഹൃദയത്തില്‍നിന്നു ഹൃദയത്തിലേക്കാണു് അന്നു വിദ്യ പകര്‍ന്നത്. പ്രേമത്തില്‍നിന്നാണു വിദ്യയുദിക്കുന്നത്. വിനയത്തിലൂടെയാണതു പുഷ്ടിപ്പെടുന്നത്. ആ ഗുരുത്ത്വവും വിനയവുമാണു നമ്മള്‍ കാത്തുസൂക്ഷിക്കേണ്ടത്.

വേദോപനിഷത്തുകള്‍ കടലുപോലെയാണ്. കടല്‍ജലം സൂര്യന്റെ ചൂടില്‍ നീരാവിയായിത്തീര്‍ന്നു മഴയായി വര്‍ഷിക്കുമ്പോള്‍ ജനങ്ങളുടെ സര്‍വ്വവിധ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കും അതു പ്രയോജനപ്പെടുന്നു. ഇതുപോലെ സത്യത്തില്‍ ജീവിക്കുന്ന മഹാത്മാക്കള്‍ വേദസാരത്തെ സാധാരണ ജനങ്ങള്‍ക്കുപോലും എളുപ്പം ഉള്‍ക്കൊള്ളുവാനും ജീവിതത്തില്‍ പകര്‍ത്തുവാനും കഴിയുംവിധം കാലോചിതമായി പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു.

ഈശ്വരന്റെ സാന്നിദ്ധ്യവും ഈശ്വരകൃപയും ജനങ്ങള്‍ക്കു് അനുഭവിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതു മഹാത്മാക്കളിലൂടെയാണ്. ആ സാമീപ്യത്തില്‍ അവര്‍ ഈശ്വരീയമായ ആനന്ദം നുകരുന്നു. അവരുടെ ഉപദേശങ്ങള്‍ ശ്രവിച്ചു് ജനങ്ങള്‍ പ്രബുദ്ധരാകുന്നു. മഹാത്മാക്കളുടെ ജീവിതവും കര്‍മ്മങ്ങളും സമൂഹത്തില്‍ ധര്‍മ്മവും സംസ്‌കാരവും വളര്‍ത്തുന്നു.

പരമാത്മതത്ത്വത്തെ മഞ്ഞുമലകള്‍ നിറഞ്ഞ ഹിമാലയപര്‍വ്വതത്തോടു് ഉപമിക്കാം. മഞ്ഞു്, വെള്ളം തന്നെയാണെങ്കിലും ജനങ്ങള്‍ക്കു കുടിക്കുവാനോ കുളിക്കുവാനോ അതു് ഉപകരിക്കുന്നില്ല. എന്നാല്‍ സൂര്യന്റെ ചൂടില്‍ ഹിമാലയത്തിലെ ആ മഞ്ഞുരുകി ഗംഗയായി ജനമദ്ധ്യത്തിലേക്കു് ഒഴുകിയെത്തുമ്പോള്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും അതു് പ്രയോജനപ്പെടുന്നു. ചിലര്‍ ആ അമൃതജലം കുടിച്ചു ദാഹം ശമിപ്പിക്കുന്നു. ചിലര്‍ അതില്‍ കുളിക്കുന്നു. ചിലര്‍ അതില്‍ നീന്തിക്കളിച്ചു് ആസ്വദിക്കുന്നു. ഈ ഗംഗയെപ്പോലെയാണു മഹാത്മാക്കള്‍.