മക്കളേ, ഇന്നു നമ്മുടെ മനസ്സു് ഭൗതിക വിഷയങ്ങളില്‍ ഒട്ടി നില്ക്കുകയാണു്. സ്വാര്‍ത്ഥത നിറഞ്ഞതാണു്. ഇതുമൂലം ഈശ്വരനു വസിക്കുവാന്‍ നമ്മില്‍ ഇടമില്ല.

അതിനാല്‍ ഇവയില്‍ നിന്നെല്ലാം മോചനം നേടി മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതിനും ഈശ്വരനെ ഹൃദയത്തില്‍ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നതിനും വേണ്ടിയാണു ഗുരുകുലങ്ങളില്‍ പോകുന്നതും ഗുരുക്കന്മാരെ ആശ്രയിക്കുന്നതും. എന്നാല്‍ ഇന്നു നമ്മള്‍ അവിടെ എത്തിയാലും സമ്പത്തിനുവേണ്ടിയാണു പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാറുള്ളതു്.

‘എനിക്കു് ഈശ്വരനോടു വലിയ പ്രേമമാണു്, ഇഷ്ടമാണു്’ എന്നൊക്കെ പറയും. പക്ഷേ, മനസ്സിനെ ബന്ധിച്ചു നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്ന വസ്തുക്കളെ സമര്‍പ്പിക്കാന്‍ നാം തയ്യാറാകണം. അപ്പോള്‍ മാത്രമേ നമ്മളിലെ യഥാര്‍ത്ഥ സമര്‍പ്പണത്തിനെ കുറിച്ച് അറിയാന്‍ കഴിയൂ. ഈശ്വരനോടുള്ള യഥാര്‍ത്ഥ സ്നേഹത്തെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ സാധിക്കൂ.

ഒരു പെണ്‍കുട്ടി തന്റെ കൂട്ടുകാരിയുടെ പിറന്നാളിനു് ഒരു കത്തയച്ചു, ‘നിന്റെ പിറന്നാളിനെ കുറിച്ചു് അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ സന്തോഷം കൊണ്ടു ഞാന്‍ സ്വയം മതി മറന്നു. ഏറ്റവും ഭംഗിയുള്ള ഒരു സമ്മാനം നിനക്കു നല്കുന്നതിനു വേണ്ടി ഞാന്‍ എവിടെയൊക്കെ അന്വേഷിച്ചുവെന്നോ? അവസാനം ഒരു കടയില്‍ അതു ഞാന്‍ കണ്ടു. പക്ഷേ, പത്തു രൂപയാണതിന്റെ വില. അതുകൊണ്ടു വാങ്ങിയില്ല. മറ്റൊരു അവസരത്തിലാകാമെന്നു കരുതി.’

കൂട്ടുകാരിയോടു് എന്തെന്നില്ലാത്ത സ്നേഹമാണു്. സ്വന്തം ജീവന്‍ കൂടി നല്കാമെന്നു പറഞ്ഞതാണു്. പക്ഷേ, അവള്‍ക്കു വേണ്ടി പത്തു രൂപ മുടക്കാന്‍ വയ്യ. ഇതുപോലെയാണു നമുക്കു് ഈശ്വരനോടുളള പ്രേമവും ഭക്തിയും.

‘ഈശ്വരനുവേണ്ടി എല്ലാം സമര്‍പ്പിച്ചിരിക്കുന്നു’ എന്നു വായ്‌ കൊണ്ടു പറയും. കാര്യ സാദ്ധ്യത്തിനു വേണ്ടി ക്ഷേത്രത്തില്‍ തേങ്ങ നേര്‍ച്ച പറയും. കാര്യം സാധിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ ഭഗവാനു നല്കുന്നതിനു വേണ്ടി ഏറ്റവും വില കുറഞ്ഞ ചെറിയ തേങ്ങാ നോക്കിത്തിരയും.

മക്കളേ, ഇതൊന്നുമല്ല യഥാര്‍ത്ഥ ഭക്തിയും പ്രേമവും. സ്വന്തം ജീവനെ കൂടി സമര്‍പ്പിക്കുവാനുളള ഭാവം വരണം. ഈശ്വരനു വേണ്ടി എന്ന ഭാവത്തില്‍ നമ്മള്‍ എന്തെങ്കിലും നല്കുന്നുവെങ്കില്‍ അതിന്റെ പ്രയോജനം നമുക്കു തന്നെയാണു്.

മറിച്ചു ചിന്തിക്കുന്നതു്, കിണറ്റിലെ വെള്ളം കോരി നദിയില്‍ കൊണ്ടുചെന്നിട്ടു ‘നദീ നീ ദാഹിച്ചിരിക്കുകയല്ലേ, ഇതാ ഇതു കുടിച്ചോ’ എന്നു പറയുന്നതു പോലെയാണു്.

ഈശ്വരനു നമ്മില്‍ നിന്നു യാതൊന്നും വേണ്ട. അവിടുന്നാണു നമുക്കു വേണ്ടതെല്ലാം തരുന്നതു്. അവിടുന്നാണു നമ്മളെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതു്. അവിടുത്തോടുളള അടുപ്പം മൂലം നമ്മള്‍ ശുദ്ധിയാവുകയാണു്.

സാധാരണ പറയാറുണ്ടു്, പ്രകൃതി, വികൃതി, സംസ്‌കൃതി എന്നു്. നാലുപേര്‍ക്കു് ഓരോ റൊട്ടി കിട്ടി. ഒന്നാമന്‍ അതു കിട്ടിയ ഉടനെ കഴിച്ചു. രണ്ടാമന്‍ മൂന്നാമന്റെതുകൂടി തട്ടി എടുത്തു കഴിച്ചു. നാലാമനാകട്ടെ തനിക്കു കിട്ടിയതിന്റെ പകുതി നഷ്ടമായവനുകൂടി നല്കി, പങ്കിട്ടു കഴിച്ചു.

ഒന്നാമന്റെ പെരുമാറ്റത്തെ പ്രകൃതി എന്നുപറയാം. തന്റെ സുഖത്തെമാത്രം ചിന്തിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരെ ദ്രോഹിക്കുന്നുമില്ല, സഹായിക്കുന്നുമില്ല. രണ്ടാമന്റെ പെരുമാറ്റത്തെ വികൃതി എന്നുപറയാം. കാരണം മറ്റുള്ളവരെ കഷ്ടപ്പെടുത്തിയും സ്വാര്‍ത്ഥത നോക്കുന്നു. നാലാമന്റെ പെരുമാറ്റമാണു സംസ്‌കൃതി. തനിക്കുള്ളതുപോലും ഇല്ലാത്തവര്‍ക്കു നല്കി. തന്റെ സുഖത്തിലുമുപരി ലോകത്തിന്റെ നന്മയെ കാംക്ഷിക്കുന്നു. ഇതുപോലെ, നമുക്കു കിട്ടിയ ഈ ജീവിതം മറ്റുള്ളവര്‍ക്കു പ്രയോജനപ്പെടുന്നവിധം പങ്കിടുവാന്‍ നമുക്കു സാധിക്കണം. അതാണു സംസ്‌കൃതി.

ചിലര്‍ പറയും ഞാനെന്തു സമ്പാദിച്ചുവോ അതെനിക്കു നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഞാനെന്തു കൊടുത്തുവോ അതിപ്പോഴും എന്റെ കൈയിലുണ്ടു്. എന്താണിതിനര്‍ത്ഥം? മറ്റുള്ളവര്‍ക്കു കൊടുത്താല്‍ ഇന്നല്ലെങ്കില്‍ നാളെ അവ നമുക്കു തിരിച്ചു ലഭിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും. മറിച്ചു്, സ്വാര്‍ത്ഥബുദ്ധിയോടെ എന്തൊക്കെ സമ്പാദിച്ചാലും കുറച്ചുകാലം കഴിയുമ്പോള്‍ അവ നഷ്ടമാകും. എത്രയായാലും മരിക്കുമ്പോള്‍ ഒന്നും കൂടെ കൊണ്ടുപോകുവാന്‍ നമുക്കു കഴിയില്ല. കൊടുക്കുമ്പോള്‍ അതു സ്വീകരിക്കുന്നവരോടൊപ്പം നമ്മുടെ ഹൃദയവും നിറയുന്നു. ഇതു പറയുമ്പോള്‍ ഒരു കഥ ഓര്‍മ്മ വരുന്നു.

ഒരു കുട്ടി എന്നും സ്‌കൂളില്‍ പോകുന്നതു് ഒരു അനാഥാലയത്തിന്റെ മുന്നില്‍ക്കൂടിയാണു്. ആ സമയത്തു് അനാഥാലയത്തിലെ കുട്ടികള്‍ അവിടെ വളരെ വിഷമിച്ചു നില്ക്കുന്നതു് ആ കുട്ടി കാണാറുണ്ടു്. അതു് അവന്റെ മനസ്സിനെ അലിയിക്കാറുമുണ്ടു്. അങ്ങനെയിരിക്കെ തിരുവോണനാള്‍ അടുത്തു വന്നു. അവനു് അവന്റെ അച്ഛന്‍ കുറച്ചു പൈസ കൊടുത്തു. അതു കിട്ടിയപ്പോള്‍ അവന്‍ചിന്തിച്ചു. ‘എനിക്കു കളിപ്പാട്ടവും പുത്തനുടുപ്പും വാങ്ങിത്തരുവാന്‍ അച്ഛനുമമ്മയും ഉണ്ടു്. പക്ഷേ, ഇവരെ ആരു സന്തോഷിപ്പിക്കും?. ഇവര്‍ക്കു മാതാപിതാക്കളില്ല, സ്വന്തമായി ആരുമില്ല. അവര്‍ക്കെത്ര ദുഃഖം കാണും?”

പെട്ടെന്നു് അവനൊരു ആശയം തോന്നി. ആ കുട്ടി അവന്റെ കൂട്ടുകാരായ മറ്റു കുട്ടികളെ ചെന്നു കണ്ടു പറഞ്ഞു, ”നമുക്കു് ഓണത്തിനു കിട്ടുന്ന പണം എല്ലാം കൂട്ടിചേര്‍ത്തു കുറച്ചു കളിപ്പാട്ടവും മുഖം മൂടിയും മറ്റും വാങ്ങാം. എന്നിട്ടവയൊക്കെ കവലയില്‍ കൊണ്ടുപോയി വില്ക്കണം. അങ്ങനെ കുറച്ചു പണം കിട്ടും. അവയ്ക്കു വീണ്ടും സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങി വില്ക്കണം. വീണ്ടും പണം കിട്ടും. അതിനെല്ലാം കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍ വാങ്ങി അനാഥാലയത്തിലെ കുട്ടികള്‍ക്കു കൊടുക്കാം.”

കുട്ടികളാരും ഈ ആശയത്തോടു യോജിച്ചില്ല. അവര്‍ക്കു് അവരുടെ പണത്തിനു കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍ സ്വന്തമായി വാങ്ങി കളിക്കാനാണാഗ്രഹം. അവര്‍ അവരുടെ സന്തോഷം മാത്രം നോക്കി. അവസാനം ഒരു കുട്ടി മാത്രം അവനോടു സഹകരിക്കാന്‍ തയ്യാറായി. അവര്‍ രണ്ടുപേരും കൂടി അവര്‍ക്കു കിട്ടിയ പണം ഒരുമിച്ചെടുത്തു. കളിപ്പാട്ടങ്ങളും മറ്റും വാങ്ങി. അവര്‍ മുഖംമൂടിയും ധരിച്ചു കവലകളില്‍ചെന്നു പല വേഷങ്ങളും കളികളും കാട്ടി. എല്ലാവരും ആ കുട്ടികളുടെ കളി കണ്ടു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

അപ്പോള്‍ ആ കുട്ടികള്‍ പറഞ്ഞു, ‘നിങ്ങള്‍ ഞങ്ങളുടെ കൈയില്‍ നിന്നും ഒരു മുഖംമൂടി വാങ്ങുക. അതു നിങ്ങളുടെ കുട്ടികള്‍ക്കു കൊടുക്കുക. അവര്‍ക്കു സന്തോഷമാകും. അവര്‍ ചിരിക്കും. അതു കണ്ടു നിങ്ങള്‍ക്കും സന്തോഷിക്കാം. മുഖംമൂടി അണിഞ്ഞ ഞങ്ങളുടെ കളി കണ്ടു നിങ്ങള്‍ ചിരിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ നിങ്ങള്‍ക്കു ചുറ്റും ചിരിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത മറ്റു പലരും ഉണ്ടു്. അവരെക്കൂടി ചിരിപ്പിക്കാന്‍ വേണ്ടി ഞങ്ങളുടെ കൈയില്‍ നിന്നും ഈ സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങുക.”

കുട്ടികളുടെ ഭാഷയും പെരുമാറ്റവും എല്ലാവര്‍ക്കും സന്തോഷമുണ്ടാക്കി. അവര്‍ സാധനങ്ങളൊക്കെ വാങ്ങി. അങ്ങനെ കിട്ടിയ പണംകൊണ്ടു കുട്ടികള്‍ വീണ്ടും സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങി വിറ്റു. അങ്ങനെ സ്വരൂപിച്ച പണത്തിനു മുഖംമൂടിയും കളിപ്പാട്ടങ്ങളും മറ്റും വാങ്ങി. തിരുവോണനാളില്‍ ആ കുട്ടികള്‍ അനാഥാലയത്തില്‍ ചെന്നു. ചിരിക്കാന്‍കൂടി അറിയാതെ വിഷമിച്ചു കഴിയുന്ന അവിടുത്തെ കുട്ടികളെയെല്ലാം വിളിച്ചു് ഇവര്‍ മുഖംമൂടിയും മറ്റും കെട്ടികൊടുത്തു. പൂത്തിരി കത്തിച്ചു കൈയില്‍ കൊടുത്തു. അവര്‍ എല്ലാം മറന്നു് ആഹ്ലാദിച്ചു. അവരെല്ലാവരും ഒത്തൊരുമിച്ചു് ആനന്ദിച്ചുല്ലസിച്ചു നൃത്തം ചെയ്യുകയാണു്. ഓടിക്കളിക്കുകയാണു്.

ഈ സമയം ഇതെല്ലാം ഒരുക്കിയ ആ കുട്ടി മുഖംമൂടി കെട്ടാനോ ഒരു പൂത്തിരി കത്തിക്കാനോ കൂടി മറന്നു. അവന്‍ മറ്റുള്ള കുട്ടികളുടെ ഓട്ടവും ചാട്ടവും ചിരിയും കണ്ടു് എല്ലാം മറന്നു നിന്നു. അവരുടെ ആഹ്ലാദത്തില്‍ അവന്‍ തന്നെത്തന്നെ മറന്നു; കണ്ണുകള്‍ ആനന്ദത്താല്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകി. അവന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കു ലഭിച്ചതിനെക്കാളെല്ലാം എത്രയോ ഉപരിയായ ആനന്ദമാണവനു കിട്ടിയതു്. അവന്‍ ഒന്നും സ്വന്തമായി എടുത്തില്ല. എന്നാല്‍ കൊടുത്തതില്‍ നിന്നു് അവനെല്ലാം കിട്ടി. ഇതാണു കാരുണ്യത്തിന്റെ മഹത്ത്വം.

നമ്മള്‍ എന്തു കൊടുത്തുവോ അതുമാത്രമേ നമുക്കു തിരിയെ ലഭിക്കുകയുള്ളൂ. സ്നേഹമെങ്കില്‍ സ്നേഹം, ദ്വേഷമെങ്കില്‍ ദ്വേഷം. ലോകത്തിലേക്കു നോക്കൂ എത്രയോ കഷ്ടപ്പെടുന്നവരുണ്ടു്. ഒരു നേരത്തെ ആഹാരത്തിനുകൂടി വകയില്ലാതെ തളര്‍ന്നിരിക്കുന്ന സാധുക്കള്‍ എത്രയുണ്ടു്. ഗുളിക വാങ്ങാന്‍ പണമില്ലാതെ, വേദന തിന്നു നരകിക്കുന്ന നിര്‍ദ്ധനരായ രോഗികള്‍ എത്രയുണ്ടു്. ഇതേ സമയം മറ്റൊരു വശത്തു്, സിഗററ്റു വലിച്ചും കള്ളു കുടിച്ചും ആഡംബര വസ്ര്തങ്ങള്‍ വാങ്ങിച്ചും ധൂര്‍ത്തടിക്കുന്നവര്‍!

നമ്മുടെ രാജ്യത്തുള്ള പണക്കാരായ പത്തു ശതമാനം ജനങ്ങള്‍ വിചാരിച്ചാല്‍ മതി ഈ രാജ്യത്തെ സാധുക്കളെ ഉദ്ധരിക്കുവാന്‍. അവര്‍ വിചാരിച്ചാല്‍ നമ്മുടെ രാജ്യത്തു ദാരിദ്ര്യമുണ്ടാകില്ല. വാസ്തവത്തില്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ പങ്കുകൂടി കൈയടക്കി വച്ചിരിക്കുന്നവരാണു ദരിദ്രര്‍. അതവരറിയുന്നില്ലെന്നു മാത്രം.

നമുക്കു കിട്ടിയിരിക്കുന്ന ഈ ജന്മം, നമ്മുടെ ഉള്ളിലേക്കു നോക്കി ആത്മതത്ത്വത്തെ അറിയുവാനുള്ളതാണു്. അതറിയുന്നവര്‍ മാത്രമാണു സമ്പന്നര്‍, യഥാര്‍ത്ഥ സ്വത്തിനുടമകള്‍. അവര്‍ക്കു പിന്നെ വിഷമിക്കേണ്ടതായിട്ടൊന്നുമില്ല. അവരുടെ സമീപമണയുന്ന വരും ആ സമ്പന്നത പങ്കിട്ടു് ആസ്വദിക്കുന്നു.

ശാരീരികവും മാനസികവുമായ തൊണ്ണൂറു ശതമാനം പ്രശ്‌നങ്ങളും കഴിഞ്ഞകാല വേദനകളില്‍ നിന്നു് ഉടലെടുക്കുന്നതാണു്. ഈ മുറിവുകളും ചുമന്നാണു നമ്മളിന്നു നടക്കുന്നതു്. ഈ മുറിവു് ഉണങ്ങുവാനുള്ള ഏകമാര്‍ഗ്ഗം, പരസ്പരം ഹൃദയം തുറന്നു സ്നേഹിക്കുക എന്നതു മാത്രമാണു്.

ശരീരത്തിനു വളരുവാന്‍ ഭക്ഷണമെന്നപോലെ ആത്മാവിനു വളരുവാന്‍ പ്രേമം ആവശ്യമാണു്. മുലപ്പാലിനു നല്കുവാന്‍ കഴിയാത്ത വീര്യവും ശക്തിയും ആ പ്രേമത്തില്‍ നിന്നു കിട്ടും. പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചു നമ്മളെല്ലാം ഒന്നാകാന്‍ ശ്രമിക്കുക. അതായിരിക്കട്ടെ നമ്മുടെ പ്രതിജ്ഞ.