ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਦੀ ਪੂਰਵਸੰਧਿਆ ਤੇ ੨੦੧੦ ਦੇ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਹਜਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸਭਾਗਾਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ | ਸਮਾਰੋਹ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਰਾਤ ਨੂੰ ੧੧ ਵਜੇ ਸਾਂਸਕ੍ਰਿਤੀਕ ਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਈ | ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਇੱਕ ਗੀਤ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੁਆਤ ਕੀਤੀ ” ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹਾਂ , ਮੈਂ ਅਦਭੁਤ ਹਾਂ , ਮੈਂ ਸੋਹਣਾ ਹਾਂ ” | ਦੂਸਰੀ ਕ੍ਰਿਤੀ ਅਮ੍ਰਿਤਾ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਲੋਂ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਏਕਾਲਾਪ ਸੀ “ਫਾਇਦੇ ਤਕਨੀਕੀ ਉੱਨਤੀ ਦੇ ਬਨਾਮ ਮਨੁੱਖੀ ਸਬੰਧਾਂ ਅਤੇ ਹਮਦਰਦੀ ਦੀ ਉੱਨਤੀ ਦੇ ”

ਉਪਰੰਤ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅੱਗ ਦਾ ਨਾਚ ਅਤੇ ਬਾਜ਼ੀਗਰੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਤੀ ਨੇ ਇਕੱਠ ਦਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕੀਤਾ ; ਅਗਲੀ ਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਪਾਰੰਪਰਕ ਭਾਰਤੀ ਨਾਚ , ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਪਿਆਨੋ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਬਚਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਡਰਾਮਾ ਸੀ | ਸਾਂਸਕ੍ਰਿਤੀਕ ਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ ਬਾਕ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਇਲਿਨ ਰਚਨਾ ਨਾਲ |

ਅਧੀ ਰਾਤ ਅੱਪੜਨ ਤੇ , ਮਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ “ਲੋਕਾਹਾ ਸਮਸਥਾਹਾ ਸੁਖੀਨੋ ਭਵਨਤੂ” ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ | ਗਾਉਣ ਦੇ ਉਪਰੰਤ ਅੰਮਾ ਨੇ ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂਨੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਤਸਵ ਦਾ ਵਾਸਤਵ ਮਤਲੱਬ ਕੀ ਹੈ |

“ਉਤਸਵ ਦਾ ਮਤਲੱਬ ਹੈ ਖੁਦ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਣਾ | ਇਹ ਇੱਕ ਰਵੱਈਆ ਹੈ | ਉਸਦੇ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਮਨ ਉੱਤੇ ਚੰਗਾ ਕਾਬੂ ਕਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ | ਇਹ ਸੋਚ ਕਿ ” ਮੈਂ ਸੀਮਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਹਾਂ ” , ” ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਹਾਂ ” ਸਾਨੂੰ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਭੁੱਲਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ | ” ਅੰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ |

” ਘੜੀ ਵਿੱਚ ੩੧ ਦਸੰਬਰ ਨੂੰ ੧੨:੦੦ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਜੀਵਨ ਉਤਸਵ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ | ਉਸਦੇ ਲਈ ਸਾਡਾ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਹਮਦਰਦੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ | ਜਦੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਹਮਦਰਦੀ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਹਿਰਦੇ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਵੀਨਤਾ ਦਿਖੇਗੀ , ਕਦੇ ਬੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੋਗੇ , ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ , ਹਮੇਸ਼ਾ ਖ਼ੁਸ਼ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸਵ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ | ” ਅੰਮਾ ਨੇ ਵਖਾਣ ਕੀਤਾ |

” ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਤੇ ਅਸੀ ਕਈ ਸੰਕਲਪ ਕਰਦੇ ਹਾਂ , ਲੇਕਿਨ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਗਹਿਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ? ਸਾਨੂੰ ਲੇਖਾ ਜੋਖਾ ਕਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ | ” ਅੰਮਾ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਤਮਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਣ ਲਈ ਕਿਹਾ | ” ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸਾਡੀਆਂ ਨਕਾਰਾਤਮਕਤਾ ਦੂਰ ਕਰਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ | ਸਾਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ | ” ਉਨ੍ਹਾਂਨੇ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੱਤੀ |

” ਅਸੀ ਨਵੇਕਲੇ ਦਵੀਪ ਨਹੀਂ ਹਾਂ | ਅਸੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਰਿੰਗ ਵਾਂਗੂੰ ਹਾਂ | ਦੂਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਉਂਮੀਦ ਨਾਂ ਰੱਖੋ, ਜੇਕਰ ਅਸੀ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਲਿਆਵਾਂਗੇ ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਵੀ ਤਬਦੀਲ ਹੋਣਗੇ | ” ਅੰਮਾ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਵਾਇਆ |

ਉਪਰੰਤ ਅੰਮਾ ਨੇ ” ਖੋਲ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ” ਭਜਨ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ , ਜੋ “ਜੈ ਮਾਤਾ ਦੀ” ਦੀ ਹੇਕ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਇਆ | ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉੱਚੀ ਹੁੰਦੀ ਗਈ , ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਆਪ੍ਣੇ ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ ਅੰਮਾ ਦੇ ਭਜਨ ਦਾ ਹੁੰਗਾਰਾ ਭਰਿਆ | ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅੰਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ” ਅੰਮਾ ਦੀ ਹਾਰਦਿਕ ਅਰਦਾਸ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ, ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗੂੰ ਹੱਸ ਸਕਣ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਦਿਲ ਰਿਹ ਸਕਣ , ਈਸ਼ਵਰੀ ਕਿਰਪਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਵੇ | ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਰੱਬ ਦਾ ਖ਼ਾਲਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਚਮਕੇ | ” ਅੰਮਾ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ “ਮਾਤਾ ਰਾਣੀ ਦੀ” ਦਾ ਜਵਾਬ “ਜੈ” ਨਾਲ ਦੇਂਦੇ ਹੋਏ ਹਥੇਲੀ ਖੋਲ ਕੇ ਆਪ੍ਣੇ ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਿਲਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ |

ਅਤੇ ਉਤਸਵ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ ।

ਹੋਰ ਵਿਡਿਓ ਅਤੇ ਫੋਟੋ…

ਪ੍ਰਸ਼ਨ: ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰੱਬ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਕੀ ਹੈ , ਉਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀ ਹੈ ?

ਅੰਮਾ: ਰੱਬ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਅਣਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜੀਵਨ ਜੀਵਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ , ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਰੀਸਥਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਡਗਮਗਾਏ , ਦਰਿੜ੍ਹ ਕਦਮਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਰੱਬ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ-ਚਿੰਨਾਂ ਦੀ ਪੈਰਵੀ ਕਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣਾ ਹੋਵੇਗਾ ।

ਰੱਬ ਬਾਝੋਂ ਜੀਵਨ ਦੋ ਵਕੀਲਾਂ ਦੇ ਨਿਰੰਤਰ ਤਰਕ-ਵਿਤਰਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ । ਉਸ ਵਾਦ ਦਾ ਕੋਈ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੇਗਾ । ਕਿਸੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਇੱਕ ਜੱਜ ਦਾ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ । ਜੱਜ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਤਰਕ-ਵਿਤਰਕ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਰਹੇਗਾ , ਕਿਸੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪੁੱਜਿਆ ਜਾ ਸਕੇਗਾ । ਰੱਬ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਬੀ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਣ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਜੇਕਰ ਇਸਦੇ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਤਮਸਾਤ ਕਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ , ਅਰਾਧਨਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ । ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ , ਰੱਬ ਤਾਂ ਅਕੱਟ ਸੱਚ ਹੈ । ਉਸ ਸੱਤਾ ਨੂੰ ਅਸੀ ਮੰਨਿਐ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ । ਭੂਮੀ ਦੀ ਗੁਰੁਤਾਕਰਸ਼ਣ ਸ਼ਕਤੀ ਸੱਚ ਹੈ । ਉਸਦਾ ਅੰਗੀਕਾਰ ਨਾਂ ਕਰਣ ਤੇ ਉਹ ਲੁਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ , ਉਸਦਾ ਅਸਤੀਤਵ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ । ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਸਦਾ ਮਨਾਹੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਇਮਾਰਤ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਕੁੱਦ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਦੁਸ਼ਪਰਿਣਾਮ ਉਸਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕਰ ਦੇਣਗੇ । ਇਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਅਸਲੀਅਤ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜਨਾ, ਆਪ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਅੰਧਕਾਰ ਦਾ ਦਾਵਾ ਕਰਣ ਵਰਗਾ ਹੈ । ਉਸ ਪ੍ਰਪੰਚ ਸ਼ਕਤੀ , ਰੱਬ ਦਾ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਨੁਕੂਲ ਜੀਵਨ ਜਿਓਣ ਨਾਲ ਅਸੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪੂਰਵਕ ਜੀਵਨ ਜੀ ਪਾਵਾਂਗੇ ।

ਪ੍ਰਸ਼ਨ: ਮਾਂ , ਕੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ , ਭੌਤਿਕ ਅਤੇ ਆਤਮਕ ? ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ?

ਮਾਂ: ਬੱਚੋਂ, ਇਨਾਂ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਦੇਖਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ । ਅੰਤਰ ਕੇਵਲ ਮਾਨਸਿਕ ਦ੍ਰਸ਼ਟਿਕੋਣ ਵਿੱਚ ਹੈ । ਸਾਨੂੰ ਅਧਿਆਤਮਕਤਾ ਸੱਮਝ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਜੀਵਨ ਜੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਹੀ ਜੀਵਨ ਆਨੰਦਮਈ ਹੋਵੇਗਾ । ਅਧਿਆਤਮਕਤਾ ਸਾਨੂੰ ਸੱਚਾ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਣਾ ਸਿਖਾਂਦੀ ਹੈ । ਮੰਨ ਲਉ ਜੀਵਨ ਦਾ ਭੌਤਿਕ ਪੱਖ – ਚਾਵਲ ਹੈ ਅਤੇ ਆਤਮਕ ਪੱਖ ਸ਼ੱਕਰ ਹੈ । ਅਧਿਆਤਮਕਤਾ ਦੀ ਮਿਠਾਸ ਖੀਰ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ । ਆਤਮਕ ਸੱਮਝ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਮਧੁਰਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੇਵਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਭੌਤਿਕ ਪੱਖ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵ ਦਵੋਗੇ ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਹੀ ਪਾਓਗੇ । ਜੋ ਕੇਵਲ ਸਾਂਸਾਰਿਕ ਸੁੱਖਾਂ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ , ਉਨ੍ਹਾਂਨੂੰ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਲਈ ਵੀ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਉਨ੍ਹਾਂਨੂੰ ਹੀ ਸਾਂਸਾਰਿਕ ਵਸਤਾਂ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ । ਸਾਂਸਾਰਿਕ ਪੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਵਿਆਕੁਲ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਪੀੜਾ ਦੇਵੇਗਾ । ਇਸਦਾ ਇਹ ਮਤਲੱਬ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਗ ਕਰ ਦਵੋ । ਮਾਂ ਕੇਵਲ ਇਹੀ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ , ਅਧਿਆਤਮਕਤਾ ਦੀ ਸੱਮਝ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ । ਤੱਦ ਤੈਨੂੰ ਸਾਂਸਾਰਿਕ ਦੁੱਖ ਕਮਜੋਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਉਣਗੇ । ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡਾ ਆਪਣਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਵਾ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਨਹੀਂ ਹਨ । ਸਾਡਾ ਪਰਵਾਰ ਵੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਪਰਵਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ । ਕੇਵਲ ਈਸ਼ਵਰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਆਪਣਾ ਹੈ । ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ , ਕਦੇ ਵੀ , ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ । ਲੋਕ ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ । ਜਦੋਂ ਦੁੱਖ , ਰੋਗ ਅਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ , ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਝੇਲਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ । ਇਸਲਈ ਕੇਵਲ ਈਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹੋ । ਜੇਕਰ ਅਸੀ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਜੁੜ ਜਾਵਾਂਗੇ , ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਫਿਰ ਪਾਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ । ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਸਕਤੀ ਤੋਂ ਅਜ਼ਾਦ ਹੋਣ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਣਗਿਣਤ ਜਨਮ ਲੈਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।

ਜੀਵਨ ਇਵੇਂ ਜੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਵ ਪਾਲਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ । ਤੱਦ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਲੈਣ, ਜਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਜਾਣ ਤੇ ਅਸੀ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗੇ । ਸਾਡੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਜੇ ਅਚਾਨਕ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਅਸੀ ਨਹੀਂ ਟੁਟਾਂਗੇ , ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗੇ ।

ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੱਟ ਲੱਗੀ ਹੈ , ਤਾਂ ਬੈਠਕੇ ਰੋਣ ਨਾਲ ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ । ਧਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ ਜਾਂ ਸਬੰਧੀ ਦੇ ਜੁਦਾਈ ਤੇ ਬੈਠਕੇ ਰੋਣ ਨਾਲ ਵੀ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ । ਰੋਣ ਨਾਲ ਕੁੱਝ ਵੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ । ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀ ਸੱਮਝ ਲਈਐ ਅਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈਐ ਕਿ ਅੱਜ ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੈ ਉਹ ਕੱਲ ਸਾਨੂੰ ਛਡ ਵੀ ਸੱਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਸੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਛਡ ਜਾਣ ਜਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ ਅਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਰਹਿ ਸਕਾਂਗੇ । ਇਸਦਾ ਮਤਲੱਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਿਏ। ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ । ਪਰ ਸਾਡਾ ਪਿਆਰ ਨਿਸਵਾਰਥ , ਨਿਰਛਲ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਆਸ਼ਾ ਦੇ ਹੋਵੇ । ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਅਸੀ ਆਸਕਤੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਬੱਚ ਸੱਕਦੇ ਹਾਂ ।

ਸਾਂਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਹੈ । ਫਿਰ ਵੀ ਜੇਕਰ ਸਾਨੂੰ ਆਤਮਕ ਸੱਮਝ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅਸੀ ਇਸਤੋਂ ਸੁਖ ਪਾ ਸੱਕਦੇ ਹਾਂ । ਜੇਕਰ ਅਸੀ ਅਧਿਆਪਨ ਪਾਏ ਬਿਨਾਂ ਤੂਫਾਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕੁੱਦ ਜਾਵਾਂਗੇ ਤਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦਬਾ ਦੇਣਗੀਆਂ ਅਤੇ ਅਸੀ ਡੁੱਬ ਵੀ ਸੱਕਦੇ ਹਾਂ । ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਤੈਰਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂਨੂੰ ਲਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ । ਇਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਜੇਕਰ ਅਧਿਆਤਮਕਤਾ ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਅਸੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਰਿਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧ ਸੱਕਦੇ ਹਾਂ।

ਮਨ ਦਾ ਇਹ ਸੁਭਾਅ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਦੂਜੀ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ । ਕੁੱਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਿਗਰਟ ਦੇ ਬਿਨਾ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸੱਕਦੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਸਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਗਰਟ ਦੇ ਧੂੰਐਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ । ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਸੁਖ ਮਨ ਦੀ ਉਪਜ ਹੈ । ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ , ਉਸਨੂੰ ਠੀਕ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਾ ਦਵੋ , ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਹੀ ਸੁਖ ਰਹੇਗਾ । ਇਸਦੇ ਲਈ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ । ਉਸਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਪਵੇਗਾ ।

ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਤਰ ਜਪ ਕਰੋ । ਕੇਵਲ ਰੱਬ ਚਰਚਾ ਕਰੋ । ਕੁਲ ਸਵਾਰਥ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰੋ । ਸਭ ਕੁੱਝ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਤ ਕਰ ਦਿਓ । ਇਨਾਂ ਚਾਰ ਸੂਤਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਣ ਨਾਲ , ਅਸੀ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗੇ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਸਤੂ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਸੌਖ ਤੋਂ ਜੁਡ ਸੱਕਦੇ ਹਾਂ , ਤਾਂ ਰੱਬ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ? ਜੇਕਰ ਸਾਡੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਰ ਵਿਸ਼ੇ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਮੰਤਰ ਜਪ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ? ਜੇਕਰ ਅਸੀ ਇਹ ਕਰ ਸਕੀਏ , ਤਾਂ ਅਸੀ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਨਿਕਟਵਰਤੀ ਲੋਕ ਵੀ ਸੁਖ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਣਗੇ । ਬਹੁਮਤ ਲੋਕੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਮਸਿਆਵਾਂ ਦੀ ਆਪਣੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਚਾਰ ਵਿਮਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ । ਇਸਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਤਾਂ ਹੱਲ ਹੁੰਦੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਇਹ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਸੱਪ ਵਡੇ ਡਡੂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ – ਸੱਪ ਉਸਨੂੰ ਨਿਗਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਡਡੂ ਬੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ।

ਸਾਂਸਾਰਿਕ ਹੋਣ ਦਾ ਮਤਲੱਬ ਹੈ , ਰੱਬ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਣਾ – ਖ਼ੁਦਗਰਜ਼ ਹੋਕੇ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁਣਾ , ਸੁਖ ਦੇ ਲਈ ਭੌਤਿਕ ਵਸਤਾਂ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣਾ ਅਤੇ ਛੋਟੀ- ਛੋਟੀ ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜੀਵਨ ਭਰ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿਣਾ । ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਖੋਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਸਪਾਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁਖੀ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ । ਆਤਮਕ ਹੋਣ ਦਾ ਮਤਲੱਬ ਹੈ – ਨਿਸਵਾਰਥ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਸੱਬ ਕੁੱਝ ਰੱਬ ਨੂੰ ਸਮਰਪਤ ਕਰ ਦੇਣਾ , ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਸਭ ਕੁੱਝ ਉਸੀ ਦਾ ਹੈ । ਜੋ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਜੀਵਨ ਜਿਊਂਦੇ ਹਨ , ਉਹ ਆਪ ਆਂਤਰਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਸਪਾਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ।

ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਤਰ ਜਪ ਕਰੋ । ਕੇਵਲ ਰੱਬ ਚਰਚਾ ਕਰੋ । ਕੁਲ ਸਵਾਰਥ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰੋ । ਸਭ ਕੁੱਝ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਤ ਕਰ ਦਿਓ । ਇਨਾਂ ਚਾਰ ਸੂਤਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਣ ਨਾਲ , ਅਸੀ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗੇ।